Useless drivel

Ek. Arial. Soms is het misschien doenbaar, maar om een pdf van 200 bladzijden even door te nemen is het niet dadde. Ik begrijp niet waarom paperschrijvers niet meer aandacht schenken aan de vormgeving van een werkstuk. Een mooi font, een deftige regelafstand (1.3 of 1.4), een goede alinea-afstand (12 pt. als het font 12 groot is) en je komt al een eind ver qua leesbaarheid. Maar nee. Verrekte Arial. Of Times New Roman met anderhalve interlinie. JAK.

Het is te lang gelezen dat ik Johan Anthierens geleden heb. Neen, lijden was het niet. Of ja, toch, hij die mij leidde. Ik keek naar wat hij schreef, en ik leerde. En toen ik niet meer keek, verleerde ik het. Drie letters verschil en je krijgt als som een antoniem. Ik mis het schrijven zoals ik het lezen mis. Vroeger miste ik veel maar het schrijven en lezen niet. Toen kon ik schrijven over het gemis. Maar als het schrijven zelf het gemis is, hoe schrijf je daar dan over? Welke therapie is er dan? Al de sommen en verschillen ten spijt, ben ik toch de tel kwijt. Maar zeggen dat alles ontcijferd is ... dat weet ik toch zo niet.

Ik heb eergisteren Verontwaardiging (Indignation, van Philip Roth) gekocht. Het stond al een tijd op mijn verlanglijstje. En gisteren heb ik het uitgelezen. Het was goed. Uitroepteken. Geen SUPERboek, maar wel een degelijk boek. Het probleem was eigenlijk vooral de vertaling. "Nou". En "sodemieter op." Ja dat maakt indruk. "Sodemieter op." Zeg dan toch "fuck off", dat begrijpt iedere lezende Vlaming of Nederlander ook wel. En dat maakt wel indruk. Of in't Engels staat er: "You sound like a fortune cookie." Daar zou ik me mee smijten. Maar wat staat er in de vertaling? "Je klinkt als een tegeltjesfilosoof." Een wat? Er stond te veel Noord-Nederlands in. Stomme Babet Mossel ... Vorig jaar las ik Een stervend dier in't Nederlands. Vertaald door Ko Kooman. Wel, als hij vertaalt, dan koop ik weer. Zolang het Mossel is, niet. Koomans vertaling was GOED. Zonder irritantigheden.

Ja, met hoofdletters. Alles is de schuld van de economie. Kijk rond je. Zie je nog veel mensen die tijdens hun professionele bezigheden met meer dan één iets bezig zijn? Nee. 't Is de schuld van de economie. Specialisatie. Iedereen specialiseert zich in één iets en verkoopt dat. Want dat is efficiënt. Goed en wel. Maar je moet eens kijken aan de universiteit. Paradox. Student moet bezig zijn met twaalfduizend verschillende dingen: een vak economie, een vak Frans, Nederlands, Engels, (dat ligt nog in één lijn), reclameleer enzovoort. Allemaal heel divers. Dat is aangenaam! (Nu toch. Vroeger minder. Altijd literatuur of taalkunde en altijd even nutteloos, dat is niet aangenaam.) Maar dan heb je de prof: die zit vastgeklonken aan één vakgebied. Boring. En die verwacht natuurlijk ook (doorgaans) dat iedereen zijn vak het boeiendst vindt. Anyway. In de echte wereld zit bijna iedereen vast aan één iets. Aargh. (Zie student versus professor. Of kind versus ouder. Kind kan zich uitleven in...

Bizar. Hoewel niemand dat echt bizar vindt, maar "normaal". Het is vreemd hoe je een boek kan kopen omwille van torenhoge verwachtingen, en het dan opzij legt eens je erin begonnen bent. Misschien omdat je niet in de stemming bent, of omdat je niet genoeg tijd hebt en het niet lukt om zo te lezen. En je dan twee jaar later, of een half jaar, of het maakt niet uit hoe lang later, het boek oppikt en meteen weg bent. Onlangs had ik dat (even) met Les âmes grises van Claudel. Ondertussen heb ik het wel al weer gestaakt (druk, druk). En gisteren wou ik, hoewel ik ronduit kapot en dood was, nog even lezen. Een roman beginnen is dan onnozel, dus zocht ik iets kort. A plea for Eros (Hustvedt) lag nog op mijn kast en ja, vertrokken. Een van de essays erin gaat over "PRETEND IT ISN'T HAPPENING" of wat je beter doet in New York als je freaks ziet en zo. Natuurlijk, je kan dat wel pretenden, maar je blijft in je eenzaamheid achter. En dan is het wel eens leuk als iemand e...

Taleb zegt: "We forget to philosophize when under strain." Ziehier mijn fout. Taleb zegt ook: "Maximize the serendipity around you." -- Ik heb twee cd's van Grandaddy. De ene is zoals een stad. De andere zoals het platteland. Ik ben nu aan't luisteren naar het platteland. Het begint met het rijden in een heuvelachtig gebied. Dan rijd je een dorp door waar een braderie aan de gang is. Enzovoort. De cd van de stad heeft het ook allemaal. Het park, de vuilnisbakken, de drukke straten met flatgebouwen. Ik denk aan een grote stad.

Ik ben het noorden kwijt. Hoe eenvoudig is het om depressief te worden. Ik ben vooraan in de twintig. Nog niets bereikt dat enigzins impact heeft gehad op iets of iemand. Enkel het excuus dat de toekomst voor mij ligt, ik nog jong ben, nog tijd krijg. Maar wat als ik zestig ben? Dan kan ik ofwel terugkijken op een gefaald leven, ofwel vooruit kijken naar de tijd die mij nog rest en waarin ik nog nauwelijks iets kan doen. En ja. Het is gesimplificeerd. Overgesimplificeerd. Maar dan nog. Vanuit om het even welke hoek je het bekijkt, het blijft een lijn. Een horizontale. ... Get over it .

Het is zielig dat een mens ieder jaar de herfst en de winter moet meemaken. Sadistisch. Het vooruitzicht naar erger. Waar is de tijd dat ik meer dan twee zinnen kon schrijven.

2666 van Bolaño is een feest van een roman. Het lacht met literatuurcritici. Haha aan hen die altijd maar betekenis zoeken (en verzinnen ...). 't Is iets voor mij. Ik die het zinkend schip van de literatuurwetenschap verlaten heb. Gna. Nee, begrijp me niet verkeerd. Een analyse is soms wel aangenaam, maar laat ons wel wezen, een keer te veel psychoanalyse loslaten op een verrekt romanpersonage steekt ook maar tegen. Ik ben bevrijd. Ik kan weer lezen wat ik wil, en hoe ik het wil. Geen Vlaamse keuterromans meer maar aangename literatuur. Hoera!

Best wel grappig om een kleine potloodnotitie tegen te komen in mijn mama's Franse grammaticaboek van toen ze 15 was en waaruit ik nu mijn Frans probeer bij te spijkeren (wat? En ge kunt niet eens subboord Nederlands!) Gisteren samen met mijn geliefde een gesprek gevoerd met een voormalig journalist van de RTB: Claude Derasse. Best aangenaam en interessant. Hij geeft lezingen over literatuur uit de 18e en 19e eeuw nu. Hopelijk kan ik er eens een bijwonen. Oh. Life is sweet. For the time being. En is er ook iemand out there die zich afvraagt wat er gebeurt met de woorden die je typt maar nergens op je scherm verschijnen? Als je bijvoorbeeld je tekstverwekker opstart en je begint te typen maar het venster niet actief bleek? Intriguing. Not.

Yay, het schooljaar - pardon, academiejaar - is weer begonnen. En vanmorgen wil ik wel een fluitconcertootje horen, maar nee, een stuk symfonie van Mahler ... Aargh. Wel al dit gelezen: Les adjectifs qualificatifs sont comme les touches de peinture que l'artiste dispose sur sa toile. Il y a un art de les placer autour du nom (...) qui leur donne plus ou moins de relief. (Galichet etc, 1971) Maar ik hou niet van adjectieven! Ik ben een Rothko! Geen euh Monet.

Soms heb je liedjes die je compleet afmaken als je ze opnieuw hoort na een zielige periode waarin je ze frequent beluisterde. Ik had nu al zeven liedjes gehoord van één van de deprimerendste cd's die ik bezit, maar nummer acht deed het hem toch wel weer. Na drie seconden al: BAM.

Ha. Een verjaardag op Facebook is een massagebeuren. Het is dan ook gemakkelijker. Eén iemand begint met te feliciteren, en iedereen volgt. Daar hou ik niet van. Ik hou er van om gefeliciteerd te worden, dat wel. Spijtiggenoeg gebeurt dat nauwelijks. Want ik zit niet op Facebook. Ik heb een emailadres en een telefoonnummer. En als het zover is, dan is er niet één iemand die er aan denkt en er zo iedereen aan herinnert. Dan is er meestal gewoon niemand. Jaja, ik ben gewoon jaloers. Overduidelijk ... En nu over iets anders: wie schrijft er nu een 'Very short introduction to Ancient Egypt' (Ian Shaw) om dan een derde van het boek (voorlopig) te vullen met een introductie tot de EGYPTOLOGIE. Het ene is niet het andere. Tss.

Fuck ofwa. Jay Bennett, een van de music masters van Wilco geweest, is blijkbaar dood. 't Is de langharige dude die hier leadgitaar speelt.

Ik heb therapie nodig. Althans, naar het schijnt. Dus, dus, ik neem dat advies op en ik ga naar de therapeut. Hij vraagt, ik vertel, hij luistert. Uiteindelijk, die arse-hole, zegt hij: X, het is tijd dat je met je geweten in het reine komt. En ik, inwendig, haha, gelukkig is dit de eerste sessie, anders wist hij dat ik geen geweten heb. Anyway, het is tijd om de waarheid openbaar te maken. En ik denken. Hm. Misschien, misschien ja. Therapie helpt, dus ik zal mijn huiswerk doen.  Dus. Ik moet toegeven dat ik een leugenaar ben. Deze site is een farce. Alles is een farce, een grap. Fake. Maar dat wisten jullie al. Maar nu komt de hele waarheid. Ok. Take a deep breath ... Phoew. OK: ik ben analfabeet.

Nogal mijn motto. I want it all. At once. Nu ook. Lezen, muziek luisteren, liefde. ALLES. Maar, wat doe ik? Ik surf optinternet, én ik luister muziek. Soms zou ik een website willen, een weblog, waarop ik schrijf wat ik van de boeken die ik gelezen heb vind. Een beetje zoals boeklog.info . Die site is goed. Je leert er nauwelijks iets objectiefs uit, maar dat hoeft niet. Wat leer je op deze site ... Ha. Nog minder! Dan zou ik schrijven dat  Plato en kornuiten van Thomas Cathcart en Daniel Klein een beetje vrijblijvend is. Allé, nogal héél vrijblijvend. Sommige grappen zijn goed (getest op publiek op een vrijdagavond en ze lachten). Want het "filosofieboek" behandelt een rits filosofiën aan de hand van moppen. 't Is wel sjiek, als je de filosofieën al kent. Denk ik. Ik kende ze nog uit de les. Voor een leek is het waarschijnlijk net iets minder begrijpelijk. Of tout-court plezant om te lezen. En dan zou ik schrijven dat  Ultramarijn van Henk van Woerden goed is. Voorlopi...

Ik schrijf veel te weinig. Het vermindert en vermindert. Zelfs het brievenschrijven is gestopt. Enfin, dat was al maar één per twee maanden ofzo ... Ik ben leeg, apparently. Als ik even terugblader op deze site, kom ik na zowat een kwartier lezen al uit op posts van een jaar geleden. Goddamn! Erger nog: ik lees ook nog te weinig. Daarnet eens gecheckt, de laatste twee uitgelezen boeken zijn: De Geruchten van Hugo Claus in't begin van de examens (acht juni ofzo) en To kill a Mockingbird van Harper Lee (twintig juli). Anderhalve maand voor één boek. Holy crap. Maar ik heb wel gelezen tussendoor! Tijdens de examens eigenlijk een groot stuk van  Impressionism gelezen (Taschen!!) maar niet uitgelezen (dus dat telt niet in mijn autistische wereld). Ook 400 pagina's van  In Babylon (Marcel Möring) gelezen, maar dus ook niet uitgelezen. Dan een derde van  The remorseful day (Colin Dexter) (een detective for pete's sake, 't was voor op de vlieger, dat gaat rapper) ... Pff. Ze...

't Is hier saai. " Hate it here " van Wilco is wel van toepassing. Deels. But hey, I try to stay busy.  I so do not ... Liar liar.

Ik voldoe aan negen van de tien regels uit " hoe jaag ik mijn blogbezoekers weg ". Enkel dat van die "bijna 40" klopt niet, maar dat is dan nog enkel een puur fysisch probleem ... Toeme. De vraag is natuurlijk wanneer je het grootste ego hebt: als je enkel schrijft voor jezelf en niet geeft om je lezers, of als je oprecht denkt dat je lezers een boodschap hebben aan wat je schrijft ...

Mijn gebrek aan kennis. Is het een gebrek? In  The art of looking sideways van Alan Fletcher staat een interessante tekening. Er staat een cirkel binnen een grotere cirkel. In de binnenste cirkel staat: dit is wat ik weet dat ik weet, in de buitenste cirkel staat: dit is wat ik weet dat ik niet weet. Eronder staat een pijltje naar een gelijkaardige tekening met grotere cirkels met exact dezelfde woorden. Zo is het inderdaad: hoe meer je weet, hoe meer je ook niet weet. Kennis wordt nogal veel als voorrecht beschouwd. (Mind you, door mijn gebrek aan kennis gebruik ik een verkeerd woord.) Ik bedoel: als een recht dat je zelf hebt maar een ander niet moet verlenen. Overal waar je gaat, ontmoet je mensen die je uitlachen om wat je niet weet. Waarom? Omdat kennis macht is, en zij hebben macht over jou omdat ze iets weten dat jij niet weet. En wat moet je doen in deze wereld van sociale relaties? Vraag het maar aan de vertellers in de romans van Arnon Grunberg: degene die naast je staat op ...

Ze rekenen groot bij de éénjournaal de laatste tijd. Het dubbele van 1200 is 2100 (een stijging van ongeveer 50%!). Dat waren de leeflonen. En over de kost van KBC. 22 miljard is het dubbele van 14 miljard. Heftig.

Ik heb een vak op school, en dat is soms wel eens interessant. Meestal eigenlijk. Alleen is er niet heel veel samenhang, althans niet voor ons, ongetwijfeld wél voor de prof. Maar zo gaat het wel meer aan de universiteit. Alsof je de indruk krijgt dat ze zichzelf les geven. En verder als enige doel hebben de sukkeltjes in de zaal te bevreemden. Nu schrijft die professor in een artikel dat we niet  moeten lezen, maar je weet wel, als je het niet gelezen hebt ... Bovendien is het zo dat, bij gebrek aan een eigen financiële waarde van de literaire tekst als materieel object (een schilderij van Michelangelo is “objectief”, dwz “financieel” gezien, meer waard dan een schilderij van Marc Eyskens; maar een roman van Flaubert kost in de winkel niet meer dan een roman van dezelfde Marc Eyskens ), het eigen oordeel van de lezer meer doorweegt. (Jan Baetens, "Waarom blijven schrijvers schrijven? , in De Witte Raaf, No 106, 21) Het is het stukje tussen haakjes dat me pijn doet aan de ogen. E...

Nee, met etymologie heeft het niet letterlijk iets te maken. Maar. Wat is de link tussen Brussel-Zuid en Bruxelles-Midi? Ik zat op de trein en ik dacht opeens: komt het omdat de zon op de middag in het zuiden staat? Ik zal het eens moeten opzoeken.

Extremely loud and incredibly close van Jonathan Safran Foer is goed. Op alle vlakken. Het pakte me. Het tweede boek dat daar dit jaar in slaagt. Na  The Road van Cormac McCarthy. Al de rest is ... Nederlandstalig. Dat somt het eigenlijk wel op. (Let op het gallicisme! ... Voor iedere fuckwit die denkt dat ik zo subtiel niet kan zijn. Enfin, ik ben het ook niet, anders zou ik geen verantwoording geven. I am helping my readers. Ow boy. Blame university. Which reminds me of this ( Zoë ).) Nee, ik ben niet eerlijk. Ik heb een idee. Telkens als ik 'ik' wil schrijven, zal ik het doen met een hoofdletter. Dan herinner ik mezelf er aan dat het wat uit de hand loopt, en ondertussen zorg ik voor de paradox door te tonen hoe belangrijk ik ook wel ben. Wat nog gelezen onlangs:  Gehaaid van Steven Hall (goede ideeën, half goede verhaallijn, povere roman). En verder ben ik al lang vergeten wat ik nog gelezen heb. Nu bezig met Slaap! van Annelies Verbeke. Al eens gelezen een jaar of vij...

Jezus Christus. Met  Badkamer heeft Toussaint een zalig boek geschreven, maar wat er in  Meneer gebeurt is ... aaah. Eén zin als deze, kan er nog mee door: "Voor de lunch, de volgende dag, maakten de Romanovs voor hun gasten vlees aan pennen op hun barbecue met automatische kookwekker, beneden aan het terras. Telkens als een controlelampje knipperde boven een van de twaalf vlakken van het apparaat, dat er werkelijk uitzag of het ieder moment kon opstijgen, zo sterk was de rookontwikkeling onder de reactoren, haalde meneer Romanov, die het allemaal lichtelijk boven het hoofd groeide, een servet om zijn middel geknoopt, een vork in zijn barbecuehandschoenen, de pen van de grill, knielde om de thermostaat te controleren, en legde er meteen een andere pen op, waarna hij vertwijfeld de schakelaar van de tijdklok van het corresponderende vak instelde." Hij balanceert echt wel op het randje van de onverstaanbaarheid. Op de volgende pagina is het dan natuurlijk ronduit irritant: ...

De spelling rules. Pardon, heerst. Over ons. Hoe spel je "eerste minister"? Eerste minister. Hoe spel je iemand die kandidaat is om eerste minister te worden? Kandidaat-eersteminister. Natuurlijk!

Tss. Won't take my eyes off the ball again. Maar ik doe niets anders! Aan de universiteit studeren is saai. Ik word hersendood. Eenzijdig. Aaaah. Please come and save me from these fools. Geen wonder dat universitairen zo'n alcoholzuipers zijn. Oh ow! Straks zijn enkele lange tenen verpletterd. But yes. I could not care less.

Haha. Tegen iedereen die het wil horen, zeg ik constant: "La meilleure choix, c'est l'absence de choix". Zogezegd van Amélie Nothomb. Maar ik verbaster het al jaren. Het is nogal contrarie: "Le seul mauvais choix est l'absence de choix". Ik zal moeten mezélf citeren dan. (En best eens 'le meilleur choix' beginnen zeggen. Uitgesproken valt het niet op dat ik 'la' zeg, maar geschreven des te meer ... Haha.) Oh jeetje. Ik moest er net aan denken bij deze Sinnepoppe van Roemer Visscher: "Keur baart angst Daermen kiesen mach voor beste uyt twee ofte meer dinghen, daer valt terstondt bekommeringh in't oordeel, soo dat men altemet bedroghen is door valsche voorbeeldinghe en gebreck van kennisse, kiesende het quaedste voor't beste: soo sietmen dat die te keurboom gaen mach, dicwils tot vuylboom komt." Yes. Zo heb ik toch iemand aan mijn kant.

Damned. Weer een stuk tegengekomen waarvan ik denk: zoiets heb ik ook al geschreven. Ik heb echter nooit de illusie gehad enigzins origineel te zijn, maar nu gaat het te ver. Uit 'The Maltese Falcon' van Dashiell Hammett: "He filled the cup two-thirds full, drank, returned the bottle to the drawer, tossed the cup into the wastebasket, put on his hat and overcoat, turned off the lights, and went down to the night-lit street." Mijn zin (de tweede) is minder indrukwekkend, uiteraard, maar moet uiteindelijk wel iets trager gelezen worden om de irritatie te merken. Minder indrukwekkend maar misschien wel subtieler: "Als hij opstaat de dag erna, is er geen krant. Hij kijkt naar de brievenbus, naar de deurmat, naar het plafond, via de muur terug naar de deurmat. Aan tafel eet hij zoals hij altijd eet: zoals hij op zijn werk achter zijn bureau zit. Hij handelt de taak af en bereidt zich voor op de volgende: de afwas. "

Dit komt uit Godenslaap van Erwin Mortier, en het klinkt ongelofelijk bekend. Omdat ik ook ooit zoiets geschreven heb op een of andere weblog van me. "'Het leven is simpel,' zei ze me eens. 'Ik heb er geen dure woorden voor nodig. Het is de vaat doen. Een mens maakt borden vuil, wast ze schoon, wrijft ze droog, bergt ze weg, haalt ze weer uit de kast, maakt ze vuil, wast ze schoon, wrijft ze droog, bergt ze weg en haalt ze weer uit de kast, en op een dag valt de hele stapel uit je handen.'" Of het was in een verhaal dat ik ooit begonnen ben? Ik zal het eens moeten uitvlooien.

Crazy. De Toyota Prius is zo lelijk omdat hij rekening moet houden met de stroomlijn. Die luchtweerstandscoëfficient (Cx-waarde) is 0,25. Dat is extreem goed, dat wel. Maar dan komt Mercedes met dit sexy ding . Record-Cx van 0,24.

"De inhoud van een bewering dient afgestemd te zijn op wat er in de wereld is voorgevallen en de correspondentierichting is dan ook van woorden naar wereld. Bij een verzoek moet er in de wereld iets veranderd worden om aan de inhoud van het verzoek te voldoen. In dat geval gaat de correspondentierichting van wereld naar woorden." Dat klinkt even logisch als: "Als je wil fietsen moet je lopen." Als je iets zegt dat betrekking heeft op de werkelijkheid. Lijkt het dan niet zo dat je van de wereld naar de woorden gaat? Nu, ik kan hem dit keer geen krediet geven voor bovenstaande uitspraak, 't zal wel van iemand anders zijn (Searle?). Hoewel mijn hooggeleerde instructor het voorbeeld misschien gewoon verneukt heeft.

Geruststellend om van Sandrine te horen dat de technologie nog lang niet stilstaat. En now for sth completely yeah yeah. Ik word wanhopig van de tekst in een van mijn handboeken. Geschreven door een Nederlandicus. Er staat bijvoorbeeld dit: "Het is duidelijk dat de geslaagdheidsvoorwaarden van een taalhandeling niet vervuld kunnen zijn." Zo'n dubbelzinnige zin. Hij impliceert zowel onmogelijkheid als mogelijkheid. a) onmogelijkheid: ze kunnen niet vervuld zijn. Zoals: ze kunnen niet over auto's springen. b) mogelijkheid: het kan dat ze niet vervuld zijn, die optie bestaat. Als je een cursus geeft over "inferenties" (gevolgtrekkingen uit uitspraken ...), dan kan je nu toch zelf ook wel raden dat je met zo'n zin de deur openzet voor speculatie, zeker? 't Is waanzinnig. Ik word onnozel van dit soort dingen, zou je niet? Moet je eens studeren en iedere drie pagina's wel  iets tegenkomen dat raar lijkt. Zoveel irritatie. Als je denkt, in een normale ...

Lees ik net: Queens of the Stone Age. Maar wat stond er? Quincy Jones en Angie Stone. Het gebeurt wel meer dat ik ook woorden en letters door elkaar haal.

Wat een heerlijk verpletterend boek is  The Road van Cormac McCarthy. Fuck.

Ha. Opletten in de les is goed. Maar kan tot verwarring leiden. De eerste die de naam 'America' gebruikt heeft, in 1507, was Waldseemüller. Dus niet Waltz E. Miller. Haha.

Dat krijg je dus met hoge verwachtingen. Je kijkt maanden, meer dan een jaar zelfs, uit naar de nieuwe plaat van je favoriete groep. En als je die dan eindelijk hoort, denk je: och jezus, stfu. Never expect anything. Al even belangrijk als andere driewoordige zinnen zoals I love you, of go fuck yourself.

Ik wou iets zeggen. Maar ik heb niets te zeggen. Het anekdotische interesseert me niet. Boeiend. Toen ik deze morgen wegwandelde van mijn examen, dacht ik na. En ik ben vergeten waarover. Het was nochtans interessant. Ik was gestimuleerd door mijn examen, intellectueel echt in vorm. En het enige dat ik nu nog herinner van mijn wandelingetje en mijn diepe gedachten, is dat ik vol ontzag staan kijken heb naar een Mercedes E 500 4Matic Break. Het is niet banaal! Dat doet er mij aan denken, het had daar iets mee te maken. Over literatuur. En over televisie. Dat televisie niet minderwaardig is aan literatuur. Het is anders . Maar je moet al pretentieus zijn om dingen (of mensen) als minderwaardig af te schrijven. Hoewel, soms hoef je daar niet pretentieus voor zijn maar gewoon je ogen open houden. Ik dwaal af. Is it perfume from a dress, that makes me so digress? Euh. Iets belangrijks is wat Aristoteles (ja toch?) enkele jaren geleden al zei: LOUTERING. Waarom zou je die niet krijgen door ...

Een vrouw trouwt met een man met de verwachting dat hij zal veranderen. Helaas... Een man trouwt met een vrouw met de verwachting dat zij niet zal veranderen. Helaas... Een vrouw heeft altijd het laatste woord bij iedere discussie. Alles wat een man daarna zal zeggen is het begin van een nieuwe discussie. Meestal zielige grappen op mijn scheurkalender. Maar dit is wel treffend. Haha.

Loss of concentration is not bad. Expansion is good.

One word more. People go to sleep over good books not because they are unwilling to make the effort, but because they don't know how to make it. Good books are over your head. They wouldn't be good for you if they weren't. And books that are over your head weary you unless you reach up to them and pull yourself up to their level. It isn't stretching that tires you, but stretching unsuccessfully because you lack the skill. To keep on reading actively, you must have not only the will to do so, but the skill -- the art that enables you to elevate yourself by mastering what at first right seems to be over your head. Adler: How to keep awake while reading . Adler is influential. To me. At the moment. Ik moet toch iets lezen terwijl ik studeer. Tss.

En nu ter zake. --

Ik kan er niets aan doen, maar als ik "Adventures of Huckleberry Finn" lees, heb ik constant het gevoel dat Huck een ver familielid is van Holden Caulfield. I reckon I was up in the tree two hours; but I didn't see nothing, I didn't hear nothing -- I only THOUGHT I heard and seen as much as a thousand things. Well, I couldn't stay up there forever; so at last I got down, but I kept in the thick woods and on the lookout all the time. All I could get to eat was berries and what was left over from breakfast. (Mark Twain, Adventures of Huckleberry Finn, Chapter VIII ) Precies Holden in het bos ipv in NY. Ook het gebruik van zinnetjes zoals "I don't take no stock in mathematics".

Ik staar ik staar ik staar. En ik hoor enkel noden kraken. Probeer. Ik adem nood.