Useless drivel

Bob Hoffman. Menig lezer ongetwijfeld onbekend. Inclusief ikzelf tot enige tijd geleden. En het enige wat ik ervan weet is momenteel nog altijd voldoende, namelijk "niet meer in dienst zijnde reclamebureau executive". Maar fak zijn observaties zijn goed. Hij heeft een blog en een newsletter maar meestal lees ik zijn boeken. Da's handig want dan moet ik niet op een computerscherm staren én heeft hij zelf al eens het kaf van het koren gescheiden. Vaak gaat het over bullshit. En dit is een pareltje op dat vlak . Een mens naar mijn hart. Hij klopt altijd op het feit - zoals wel meer copywriters en marketing-mensen gelukkig doen - dat het product belangrijk is. Het merk volgt. En dat niemand "engaget" met brands, maar wel met producten. Kijk bijvoorbeeld even naar dit . Echt: lezen die handel. (De twee gelinkte artikels zijn opgenomen in Marketers Are From Mars, Consumers Are From New Jersey. Eerder las ik Badmen en 101 Contrarian Ideas.)

Ik zeg altijd dat het verleden niet bestaat. Het is een manier om mezelf te overtuigen dat wat slecht was in mijn vroegere leven niet meer bestaat. Maar hoe ouder ik word, hoe meer dat ook betekent dat wat goed was niet meer bestaat. Het is bijgevolg mijn meest idiote leugen. Mijn grootmoeder is vorig jaar overleden, en terwijl ze nog leefde ontkende ik het heden al, nog altijd volhoudend dat het mijn verleden was dat niet meer bestond. Haar bezoeken in een rusthuis omdat ze fysiek en mentaal te veel achteruit was gegaan, dat kon niet bestaan. Voor mij was de realiteit dat ze voor mij in haar keuken stond, mij een bord crème-au-beurretaart voorzette, en vertelde terwijl mijn grootvader op de sofa in stilte zat mee te luisteren naar haar verhalen, af en toe feiten rechtzettend wanneer haar een datum ontglipte. Terwijl ze in het rusthuis zat en ik zei dat het verleden niet bestond, zat ik vol weemoed te denken aan vroeger en te negeren hoe het nu was. Misschien moet ik...