Useless drivel

Beethoven was totally deaf after 1818. Just as those who have never fought in a war can never properly conceive its true terrors, so we can never imagine what deafness can have been like for one of the greatest composers of history. His touching faith in every new ‘hearing remedy’ that came on the market bears witness to his undying hope for a cure. His only means of conversation with his fellow men was through conversation books – everything that anybody wanted to say to Beethoven was written down first (he would answer orally). The most heart-rending demonstration of his affliction is the famous occasion of the premiere of the Ninth Symphony in May 1824, which the composer insisted on conducting himself, though stone deaf. It’s said that as the Symphony ended, Beethoven was several bars adrift from the orchestra and chorus and continued to conduct even as a storm of enthusiastic applause broke out. The contralto soloist, Caroline Ungher, at length came over to ...

The Lit Pub • My Love Affair with The Great Gatsby Ze schrijft dat het een liefdesverhaal is. Dat zei ik ook in de les Amerikaanse literatuur, maar neen, zei professor Laura Korobkin, het ging niet over liefde maar over klimmen op de sociale ladder en niets anders. Oef. Er zijn dan toch nog mensen zoals ik.

Ik ben verliefd. En ik word er ziek van. En Kate Bush's Wuthering Heights zal tot het einde der tijden aan deze periode gelinkt zijn ... Dat ter zijde. Een interessant tekstje over hermeneutiek aan't lezen net. In 50 literature ideas you really need to know , best een schoon boek om eens terug te denken aan mijn universitijd. John Sutherland stelt de vraag wat ik, de lezer, zou doen om Hamlet beter te begrijpen: in de toekomst gaan, miljoenen jaar verder tot wanneer de laatste Shakespearecriticus zijn laatste woorden over het stuk heeft verteld; of teruggaan naar de eerste opvoering wanneer de woorden voor het eerst werden uitgesproken. De mensen die hij het gevraagd heeft antwoorden meestal het tweede: teruggaan. Het tweede dus. Maar wat doen ze aan de universiteit? Ik denk dat mijn oude krokodillen van proffen het eerste zouden doen. Alhoewel. Ergens zal er wel weer een paradox mee gemoeid zijn. Twee bladzijden voor het hoofdstuk 'Hermeneutics' was er het al e...

Daarnet in de les Duits is een kleine bom gevallen. Een van de leerlingen kwam in de pauze zeggen dat hij niet meer kon komen: zijn vrouw had zondagavond gezegd dat ze bij haar vriend wou gaan wonen. En daar stond hij dan, in de gang, met zijn twee tieners. Wat een wereld. Ik was er echt niet goed van. Gutted is het gevoel. Een stomp in de maag. Bijna zoals toen ik op het werk hoorde dat ik geen vast contract zou krijgen, ondanks al het goede werk en de positieve evaluaties. Simpelweg omdat het bedrijf op korte termijn kosten moet besparen en de interims een gemakkelijke, snelle manier zijn om dat te doen.

Nu ik aan het zagen ben ... Ik ben Richard Russo's Brug der Zuchten aan het lezen. Duurt lang voor het loskomt maar ik heb de indruk dat het nu, na bijna 200 pagina's, eindelijk begint. Als het Russo niet was geweest, ik had er al mee gekapt. Gelukkig weet ik dat hij er iets van kan. Maar dat is het probleem niet. Het is de ... vertaling. Nou, nou, fucking nou. Een van de personages is een oudere kunstschilder die een hard-ass is, bad-ass misschien ook. Een je-m'en-foutist, rebel. En dan zegt hij weer van die compleet ongeloofwaardige Nederlandsvertaalde zinnetjes waar ik het schijt van krijg. En het zijn vooral de nou's die overal tussen gegooid worden waar ik het op de heupen van krijg. * Toen hij terugkwam, stond Lichtner op kousenvoeten voor de schildersezel. Hij had het laken dat over de ezel was gedrapeerd, teruggeslagen. Opnieuw had iemand die neiging niet kunnen onderdrukken. 'Lijkt sprekend op je.' 'Dankjewel. Dat vind ik nou ook' Are you k...

Uch. De laatste tijd gaat er toch het een en ander verkeerd bij De Standaard, me dunkt. In een verder niet onaardig artikel van Wouter Woussen over de trappisten schrijft hij over de bierkenner 'Peter Jackson'. Ik vrees dat hij zich iets te veel heeft laten meeslepen door de Kuifje-hype. De grote ex-bierkenner is wel degelijk Michael Jackson, naamgenoot van ex-zanger MJ. En wanneer was het, vorige week of ergens deze week stond er een langer stuk van Kristof Hoefkens dat vol stond met typo's. Desondanks ben ik meestal tevreden over de krant want ze maken vaak aangename en interessante stukken (dit weekend weer over de schietende agenten en juweliers bijvoorbeeld). Maar ik krijg vaak de indruk dat ze vooral de pluimen op hun hoed steken als het goed gaat. Denk maar aan de tenenkrullende reclame voor hun weekblad. Aargh. Niemand die kritiek had, merkwaardig. Nouja, door hun 'technische problemen' of wat de reden ook moge zijn, kan ik deze week niet eens het weekblad...

Merde. Deze morgen was mijn krant (De Standaard, that is) niet mee met de post ... Behalve het cultuurdeel. Goed, weet ik ten minste wat er vanavond op tv is. Dus ik start de Androidapp op, maar het Weekblad is daarin niet te lezen. Uch. Dan wil ik de pdf downloaden van de site, werkt ook niet. Moet eind december mijn abonnement vernieuwen, zucht. Wou terug digitaal gaan (zoals in 05-06) en lezen op tablet maar dat zal blijkbaar niet lukken. Zal nog maar even de kat uit de boom kijken of die Androidapp eindelijk vernieuwd wordt. Wanneer gaan ze daar eindelijk eens werk maken van een treffelijke leeservaring online. Want het Magazine en het Weekblad zijn voor zover ik weet enkel als pdf te lezen, en dat is niet echt prettig. En iPad's zijn tof en al, maar er zijn ook nog mensen met andere apparaten.

It's a rite of passage for students of pop music history: At some point, you learn that the Beach Boys weren't just a fun 1960s surf band with a run of singles that later came to be used in commercials; at their best, they were making capital-A Art. The record that convinces most is Pet Sounds, that understated 1966 masterpiece that articulates a specific kind of teenage longing and loneliness like nothing before or since. Once you've absorbed that record, you find yourself going back through songs like "Don't Worry Baby", "The Warmth of the Sun", and "I Get Around", finding a deeper brilliance where you once heard only pop craftsmanship. As you make these discoveries, you come to learn about the auteur at the center of it all, Brian Wilson, who shouldered the burden of being the creative force in one of the most successful and musically ambitious pop bands of the era. Pitchfork review of The Smile Sessions by The Beach Boys .

Ik begin al dat gerelativeer zo stilaan beu te worden. Maar er is geen alternatief. Behalve bitterheid en cynisme. En wat dan.

Fait divers in de krant. Enfin. Fait divers voor de lezer, minder voor de betrokkene. De pannenkoekenpankillerman is vrijgelaten! Leeftijd, voornaam, initiaal en over welke feiten het gaat ... Het staat er allemaal in. Zelfs dat hij bang is voor zijn leven omdat zijn voormalige schoonfamilie wraak wil/zal nemen. Maar, laatste zin van het artikeltje: "Hij werd in alle discretie vrijgelaten." Oef! Niemand weet ervan!

Geschiedenis is geschiedenis. Damned, mijn schrijven is te ... geworden. Waarom is 'dens' geen Nederlands. Gewoon hetzelfde als het Engelse 'dense'. Ondoordringbaar, compact. Misschien hermetisch. Hermetisch is te vacuümachtig. En 't is nu ook weer niet dat er geen lucht in zit. Wat trouwens niet wil zeggen dat het luchtig is. Want dat is het uiteindelijk ook al niet. Compact is gewoon een lelijk woord. En ondoordringbaar heeft te veel lettergrepen. Gaat er iets boven muziek? En gaat er iets boven illusies? Beter niet vragen aan Beck . Beter niet vragen aan mij. Ik heb me altijd afgevraagd waarom ik De Asielzoeker zo goed vond. Het was het eerste boek van Grunberg dat ik las en niets dat hij ooit schreef - behalve De Mensheid zij Geprezen - komt in de buurt.

Ik vond de documentaire die vanavond getoond werd op Canvas nogal snel gemonteerd en een beetje inhoudloos. Geen wonder, ze hebben serieus geknipt in Page One: Inside the New York Times. Een docu die 88 minuten duurt herleiden tot ongeveer 30. Maar, oh, we kunnen altijd op 20 oktober in Gent gaan kijken naar de volledige versie. Good to know. Van Canvas word ik van langsom minder vrolijk. De eeuwige dinsdagavond hitlernight ... Alles wat nieuw en interessant is ruim na 22 uur uitzenden. Noem maar op. En dus vandaag knippen in een documentaire over journalistiek. Fuck that.

Dag computer, long time no see. Er zijn enkele dingen veranderd, maar niets fundamenteels. Ik zit en schrijf minder, dat zal wel het ergste zijn. Het gebeurt gewoon niet meer, ik verleer het. Of ik ben het verleerd en doe het daardoor niet meer. Of omgekeerd. Of niet. Lezen: ditto. Toch als het fictie is. Goede boeken begonnen, maar niet afgemaakt. Story of my life. Onlangs las ik een quote, ik denk zelfs dat het van voormalig favoriete schrijver Arnon Grunberg was: waarom je tijd verdoen met het uitlezen van een slecht boek, het leven is al kort genoeg. Meer zelfs: waarom je tijd verdoen met het uitlezen van een goed boek? 1984, niet uitgelezen. Wolf Hall, niet uitgelezen. Er zijn er nog - maar ik ben een genie in vergeten. Een goed boek blijft goed, ook als er geen closure is. Misschien is het iets psychologisch. Als ik het niet uitlees, dan moet ik er geen afscheid van nemen. Ik heb twee boeken gelezen waarvan het echt pijn deed te moeten stoppen met lezen op het einde. Leve ik , va...

Hoorah! Boekenfestijn in Kortrijk. Ik was niet zeker of ik zou gaan, maar ben dan toch overstag gegaan omdat ik in de reclames had gezien dat 'John Lennon' van Philip Norman er lag aan niet veel geld. En Lennon, die is van ver mijn hero. En wat is er beter dan een biografie om dat om zeep te helpen. Anyway. Dit heb ik gekocht. 'Ga niet weg' van Margaret Mazzantini. Oorspronkelijk Italiaans, 'Non ti muovere', en verfilmd. Heb ik enkele jaren geleden gezien al cinema . 'We' vonden hem toen niet goed. Maar het boek is dat misschien wel. En misschien heb ik dat boek gekocht omwille van bizarre onderliggende motieven, wheih. Was 4,95 euroots. 'De kolonel krijgt nooit post' van Gabriel Garcia Marquez. 1,95 euro. Dun en goedkoop en een bekende naam. Dus als het rommel is, who cares. Ik zal het wel merken. 'Post office' van Charles Bukowski. Ooit niet gekocht in het Nederlands maar nu dus wel, in English. Moet ik wel grappig vinden, denk ik. ...

Stel dat ik anderhalf miljoen euro, of misschien zelfs twee, verdiende per jaar. Zou ik dan naar Tsjetjenië gaan om daar het dubbele te verdienen? Ik weet het niet. Waarschijnlijk niet ... Veel geld kan niet op tegen mijn westerse levensstijl. Het is sowieso hypothetisch om te denken dat ik anderhalf miljoen verdien, maar wat zou ik dan al allemaal niet kunnen doen? Niet hoeven na te denken over brandstofkosten en kunnen rijden waar je wil, plaatsen bezoeken die je wil (dat zie ik mezelf niet doen vanuit Tsjetjenië), noem maar op. Om nog maar te zwijgen van de politieke en religieuze stabiliteit die er is in België. Maar ik ben ik, ik ben geen bekende voetballer .

Op zich is HTML5 plezierig. Kijk naar de veranderingen en denk: whoa, de max. Maar om het dan toe te passen? Holy crap. Scripts nodig om alle browsers te ondersteunen (lees: Microsoft Internet Explorer), allerlei filters om in de verschillende browsers CSS 3 te kunnen gebruiken ... Die boilerplate alleen al begrijpen ... Om toch maar iets van een basis te hebben en een subboorde website te maken. Ik word er hoorndol van. Maar ik zal het toch proberen. Ik heb geleerd websites te maken, grotendeels autodidactisch, dus waarom zou ik het nu niet opnieuw kunnen. Het zal gewoon een tijdje duren tot ik alles wat gelezen heb en begrijp, en dan zal ik er waarschijnlijk nog weinig nut van hebben aangezien ik niet per se verder wil in de webtechnologie, maar eerder copywriter wil worden. (Ja, echt!). God ja, duimen! Update: misschien kan Dive Into HTML5 al een stuk helpen (ook te krijgen als boek , blijkbaar).

Ho, enkele posts geleden schreef ik wat ik zou uitlezen. Niet dus. Wel Catch 22 uitgelezen. Meesterlijk. 4,5 op 5! Grappig en een zielig einde. De verhaaltechniek is waanzinnig, hoe Heller van personages wisselt. En dan de concepten die er gebruikt worden (dank u, Wikipedia): antinomy, Hobson's choice en Morton's fork. Zaken die ik zelf ook graag gebruik in the daily life, al dan niet bewust of gewild, maar die minder leuk bevonden worden door sommigen in mijn omgeving en mij ook geregeld meer last bezorgen dan iets anders. Goddamn. Ook twee Sherlock Holmesen uitgelezen: A Study in Scarlet en The Sign of the Four. Bezig met de verhalen nu (op't gemak) uit The Adventures of Sherlock Holmes. Jeej. Al mijn vooroordelen WEG. Zotjes. Ondertussen begonnen in The Line of Beauty van Allan Hollinghurst. Na kijken van Faulks on Fiction op de Beeb kietelt het om allerlei boeken te lezen. En die had ik liggen, dusja. Het bevalt me voorlopig. Woord van het boek voorlopig: gilt . En in H...

Interessant om te zien dat mijn mening omtrent De Joodse Messias en Onze Oom gedeeld wordt. Maar ook interessant om te zien dat zijn beste inderdaad verschenen zijn bij Nijgh & Van Ditmar, was me nog niet helemaal opgevallen. En Mark Cloostermans van De Standaard kent er niets van. Dat drong nogal snel tot mij door nadat ik Onze Oom was beginnen lezen ... Goddamn. En die jury van, euh, welke prijs is het, die die vermeld wordt op de achterflap ... Die losers zegden dat Grunberg de grenzen van de roman verlegt. Haha, daar heb ik zelfs smilies voor nodig bijna om aan te duiden hoe waanzinnig dat was :p Maar dat wist ik ook al voor ik de roman las. Wat een kinkels toch in de literaire wereld.

Titel dubbelpunt. Ik heb geen titel. Uch. Mijn eerste boek dit jaar is uit. Weliswaar vorig jaar begonnen, duh. Huid en haar van Arnon Grunberg. Hoe moet ik het positioneren qua hoe goed ik het vind. Een poging. De Asielzoeker / De mensheid zij geprezen Tirza / Omdat ik u begeer Figuranten / Het aapje dat geluk pakt / Huid en haar / Kindermeisjes en soldaten Fantoompijn / Blauwe maandagen De Joodse messias / Onze oom (dat ik niet uitgelezen krijg) Die eerste staan eenzaam bovenaan. Daarna komt eigenlijk Omdat ik u begeer. Tirza vind ik achteraf beschouwd goed, maar het is al vier jaar geleden dat ik het las. De eerste drie van Grunberg zijn nog langer geleden ... 2004 of 05 denk ik. Whatever. Grunberg schrijft altijd hetzelfde. Onnozele venten die ontsporen. Zo bekijk ik het toch, fout of niet. Dat zijn de romans voor mij vanaf De Asielzoeker. Vanaf toen vond ik hem volwassener. Blauwe maandagen / Figuranten / Fantoompijn zijn een soort puberale lollige romans. Voor mij. De Asielzoeker...