Useless drivel

Zalig. Gisteren in het journaal toonden ze een man die aan't kijken was naar een nieuwbouwwoning als investering, om te verhuren. "Van aandelen ken ik niets." Oplossing: koop veel te duur vastgoed, betaal er 21% btw op, notariskosten, en verhuur het vervolgens aan mensen die komen aankloppen als er iets kapot is. En als je snel je investering wil verkopen? Nope, niet mogelijk, want je kan je huurders er niet uitzetten en een huis verkoop je ook niet in 1-2-3. Plus, je betaalt er opnieuw allerlei (notaris)kosten op. "Maar van aandelen ken ik niets." Zoek het dan op, hé. Jezus. 

Ik verzeilde daarnet op de instagram van Ryan Reynolds - dat is een acteur maar vraag mij niet van waar - en ik zag dat hij 32 miljoen volgers heeft.  Mensen die dus vrijwillig kijken wat hij post. Ik snap dat op zich wel ergens; mensen lezen uiteindelijk ook Dag Allemaal. Maar anderzijds. Hij post vooral reclame voor bedrijven die hij bezit of waarin hij actief is. Gin bijvoorbeeld. En dan bekijken mensen dat. Dus mensen bekijken vrijwillig reclame. Het meest recente filmpje had, toen ik daarnet checkte, 1,8 miljoen kijkers. Dat begrijp ik dan weer niet.  Is het omdat de reclame leuk is? Waarschijnlijk wel. Het past bij Ryan Reynolds, vermoed ik. De balans op zijn insta zal wel zo zijn dat niemand te veel aanstoot neemt aan de occasionele reclame. Maar waar ligt die balans? Ik weet niet hoe lang ik iemand zou kunnen 'volgen' als hij/zij niet enkel constant reclame maakt voor zichzelf (want wat is instagram anders) maar ook nog eens voor producten waar die geld mee verdient....

De Standaard probeert serieus de hype aan te zwengelen over podcasts.  Ok, je moet ook maar 1 zin lezen op deze site om te weten dat ik ga zagen, dus je ziet ook al wel aankomen dat ik podcasts niet hoog inschat. Wanneer moet ik daar naar luisteren? Ik probeer te denken aan een typische dag en dan te kijken waar dat in past. Standaard past het nergens, ik heb geen halfuurtjes over waarin ik niets doe. Dus moet er iets anders wijken.  's Ochtends in de badkamer? Nee, geen radio en geen podcasts dan. Bij het ontbijt? Nee, dan is het stil en lees ik de krant. Ik hoef geen extra stemmetje dat een ander verhaal vertelt waardoor ik me nergens meer kan op concentreren. Als ik pendel? Nee, want ik luister altijd naar muziek. Da's al lastig genoeg met het huidige verkeer. Als ik al eens naar de radio luister, is het ook voor de muziek, want de helft van wat verteld wordt, heb ik toch niet mee omdat ik gefocust ben op het verkeer. Trouwens, dan kom je aan en heb je de helft van je podca...

Wij hebben sinds drie jaar zonnepanelen. Ons huis wordt vijf jaar, dus we hadden een jaar of twee de tijd om te zien welke installatie we best zouden nemen. Maar hoe beslis je zoiets? Toen wij stilaan overwogen om zonnepanelen te nemen, was er net een groepsaankoop (een van de vele) van de provincie. Omdat we ook geen grote kosten meer hadden, vonden we het een goed moment om die kosten te maken. Dus je begint je te informeren. Je krijgt een simulatietool in Excel en zoekt er enkele op het internet, vult de cijfers in op basis van wat je weet, en vergeet even wat je niet weet. En daar komen dus problemen van. Want er is veel dat je niet weet: De lijst van dingen die je niet weet, is lang. Wat is het prosumententarief? Ah ja, wordt berekend op basis van de grootte van je installatie. Euh, het aantal zonnepanelen? Nee, de grootte van de omvormer. Dat is 2.5 kVA. Hm, kVA, maar overal elders gaat het over kWh? En wat is Wp dan? De simulator geeft voor ons verbruik een installatie van pakwe...

Gisteren in Blokken een veertiger die vol trots zei dat hij "geen kranten leest".  Ben Crabbé was terecht even uit zijn lood geslagen, dus iets later vroeg hij waarom. "Ik geloof niet dat kranten de absolute waarheid vertellen."  Ben, alweer terecht: "Bestaat dat dan, de absolute waarheid?" Nog iets later vroeg Ben dan maar waar de man zijn kennis wel haalt. "Ik lees veel. En Twitter." Oh boy.  Mijn krantenabonnement houdt mij nochtans niet tegen om kritisch te zijn over die krant. Maar ik ga niet twijfelen aan de feiten die er staan. Dat betekent nog niet dat ik akkoord moet gaan met de meningen of commentaren . En is dat niet net de rijkdom van een krant of magazine: Paul Goossens kan er zijn mening vertellen naast Mia Doornaert. Wil niet zeggen dat ik met een of met beide van hen akkoord moet gaan. Het zal me net stimuleren om wat verder te denken en mijn eigen meningen in vraag te stellen. Maar Twitter (of Facebook)? Die vuilbak van rando...

My god. Net gelezen dat Frederik De Swaef co-hoofdredacteur van GVA wordt. Dacht dat hij nog altijd bij de Flair zat. Blijkbaar niet. Maar wat ik vooral grappig vind, is zijn quote: ‘Gazet van Antwerpen is al 130 jaar nummer 1 in de harten van de Antwerpenaren. Nu ook in mijn hart’, zegt De Swaef. ‘Van het mooiste dorp in de Kempen over Mechelen tot in ‘t stad: de Antwerpenaar zal ook de komende 130 jaar kunnen rekenen op de Gazet, op welke manier hij het nieuws uit de grootste provincie van Vlaanderen ook wil volgen.’ Hoeveel zever kun je in een alinea duwen. Is hij zelf van de regio Antwerpen? Ik vermoed van niet, anders zat GVA natuurlijk al lang in zijn hart. En dat roept de vraag op: moet je niet van regio Antwerpen zijn om die gazet te leiden? En ook: zal hij er 130 jaar blijven werken? Want hij belooft toch al dat de Gazet nog 130 jaar toppie wordt.  Fascinerend. Veelbelovend voor de kwaliteit. 

Nog een in de categorie dingen die ik niet begrijp. Daft Punk split. Ze hebben sinds 2013 geen album meer uitgebracht en ook niet getourd. Welk verschil maakt het dan of ze gesplit zijn of niet?  Nu. Op dit moment. Is het de illusie voor de fans dat er nog iets kan komen?  Ja, waarschijnlijk wel. Want iets anders is er niet. Al acht jaar lang niet.  Ieder moment dat Radiohead niets nieuws uitbrengt, is ook een moment waarop ik niets moet verwachten. Maar het gaat dus over hoop: misschien komt er wel nog iets. Als ze zouden splitten, dan is die hoop weg.  Daar gaat het toch over, hé? Maar goed. Daft Punk dus. Ze hadden al geen uitgebreide discografie dus kan je vragen hoeveel potentieel er überhaupt was. Plus, er is genoeg andere kwalitatieve muziek, als het daar echt om gaat. Iedere vrijdag worden we wakker en ligt er gemiddeld minstens één nieuwe goede plaat op ons te wachten. Concentreer u daar eens op é.

 I can't get my head around how poor the user experience in Microsoft Teams often is. What annoys me the most is the fact that the company that named its operating system Windows because you can open applications in different windows, now has an app that makes it incredibly hard to switch between the separate items within that app. What. The. Actual. Fuck. I go to the Teams tab, I open a document that is stored in a Sharepoint site, someone starts chatting with me, and I can't switch between the two. What were they thinking? If you want to make it a productivity  app, then don't waste my time by having to click dozens of times. 

Bestaat er iets overbodigers dan de tv-recensies van Tom Heremans in De Standaard en Tine Hens in Focus Knack?  Het enige positieve is dat je mogelijk nog eens een tv-tip krijgt van een programma dat je anders zou gemist hebben. Dat is: als je de recensie niet leest en niet kijkt naar de score die ze eraan geven.  Om de zoveel tijd moet er een programma gerecenseerd worden dat eigenlijk, eerlijk, niet gemaakt is voor het doelpubliek dat zij via hun krant en tijdschrift aanspreken. En toch moet daar dan over gekneut worden dat het een lieve lust is. Alsof de ruimte ten allen koste moet opgevuld worden. En liefst met gezaag over programma's die ons niet interesseren. Maar dit keer zijn het programma's die een meerwaardezoeker misschien, mogelijk, eventueel wel zouden kunnen liggen in een column over Cheyenne & Lola van Tom Heremans en een bespreking van Over de oceaan van Tine Hens .  Zoals meestal bij Tom Heremans gaat het ook deels over hemzelf, en liefst nog met een...

 Wat is er gebeurd. Mijn grootvader is overleden, mijn dochter is geboren.  En nu wat er niet toe doet.  Boeken Ik heb veel boeken gelezen dit jaar: 42 . Het was op dat vlak een annus mirabilis. Waarschijnlijk heb ik enkel in het academiejaar 2008-2009 nog meer gelezen, maar toen hield ik het nog niet digitaal bij zoals nu. Toppers La Superba van Ilja Leonard Pfeijffer. Ik kan niet geloven dat ik dat een jaar geleden ongeveer uitgelezen heb. De Bourgondiërs van Bart Van Loo.  Let's go so we can get back van Jeff Tweedy. Ik ben fan van zowel zijn solowerk als zijn albums met Wilco en ik ben nog meer fan na het lezen van deze autobiografie. Zo veel menselijkheid. The surprising power of ideas that don't make sense van Rory Sutherland. Non-fictie van de bovenste plank. Een boek dat je aan het denken zet en ik eigenlijk jaarlijks zou moeten herlezen (zoals dat ene boek van Ogilvy - toevallig de oprichter van het reclamebureau waar Sutherland nu nog werkt).  Mijn...