Useless drivel

Onder de noemer alternatieve taalkunde! Laat ons "substantieven" vervangen door "subjectieven" naar analogie van "adjectieven". Is dat geen goed idee? Zoals de alternatieve etymologie van het woord "kolonie". Laat het afkomstig zijn van Christopher Columbus, ook wel Cristoforo Colon genaamd, die "kolonies" stichtte in Zuid-Amerika. Nee? Tss.

Lijden is gemakkelijk. Je hoeft er niets voor te doen. Tenzij misschien leven, een beetje. Hoewel, voor sommigen is niet-leven ook lijden. Aldus Eels: "a careful man tries to dodge the bullets, while a happy man takes a walk". -- Voor de arbeider ontstond voorgoed een scheiding tussen privé- en arbeidsruimte. Hij zou niet langer zelf zijn werkritme bepalen, dat zou de machine voor hem doen. Niet langer had hij een overzicht over de productie, hij voerde slechts een kleine, doorgaans weinig gespecialiseerde taak uit, als radertje in een ruimer geheel, volgens een methode waarover door anderen was beslist. Dat schaadde zijn individualiteit. Hij begon, onderbrak en beëindigde niet meer naar eigen goeddunken of behoefte, maar had zich te schikken naar de door anderen opgelegde uurregeling en werkwijze. In zijn eentje bracht hij ook geen aanwijsbaar product meer voort, hij verrichtte slechts een reeks handelingen. Er kon amper nog sprake zijn van professionele trots op de geleverd...

Hoe begin ik. Ehm. Intellectuelen en Het Verdriet van België. 't Is gelijk peper en zout. Iedereen vindt het boek fantastisch. Ik stel dat niet in vraag, ik vond het ook goed, 'k heb het zelfs twee keer gelezen, wie kan dat zeggen ... Ik heb gewoon een bedenking. Ik denk dat enquêtes waaruit blijkt dat velen Het Verdriet gekocht hebben maar niet gelezen, enkel statusbevorderend zijn. Intellectuelen moeten daarop kicken, zeker weten. Want zij hebben het wél gelezen, ze kunnen zich onderscheiden van de massa. En zo krijgt een bestseller toch status. Niet zodanig door zijn literaire kwaliteit maar door het weinig-gelezen-zijnde. Intellectuele boeken (ik noem ze zo, is het een scheldwoord? is het een statuswoord? is het een belachelijke benaming? vooral dat laatste, maar hoe moet ik het anders noemen? literaire boeken misschien) zijn meestal meer obscuur dan bestsellers. Je moet met Alain Robbe-Grillet bij niet veel mensen aankomen. Dat verleent hen status. Als intellectueel (of ps...

Experiment, niet Groot. Godver, ik had een openingszin en nu ben ik die kwijt. Ik ben de wetten van de essayistiek (?) aan't defyen. Hoe zeg je dat. Euh. Uitdagen? Eigenlijk aan't overtreden. Ik ben benieuwd welke punten ik zal hebben voor dit vak. Maar voor de twee essays die ik ervoor moet schrijven, ben ik begonnen met de inleiding en het slot, en pas daarna het corpus geschreven. Hahaha. Die hahaha mag echt klinken als een "bahaha muhahah" whatever. Ik ben zo'n niet-wetenschapper. 't Is geld waard. Echt. My god. Hilarisch.

Linguistics alienate me. Horrify me. The whole works. I have to write a small essay about the development of but as a case of grammaticalization, from preposition to discourse marker. Yes I know, no one cares, tell me about it, neither do I. And it alienates me, this entire concept of grammaticalization or even linguistics. In it, there are no humans, no emotions, no nothing. Only words like "pragmatic" and "desemanticization" and "diachronic" and "epistemic" and "auxiliary". Names like diseases. No wonder I get sick of it. Linguistics are fun for those who like it, the Hoppers, the Traugotts, the Lehmanns of this world. But not for the X's, the unknowns, the lovers like me.

Veel ... mensen, euh, auteurs, euhm ja gewoon mensen hebben dit boek in hun lijstje staan met boeken die ze willen lezen. De reden is de titel. Die klinkt dan ook zo heerlijk poëtisch, een wonderbaarlijk voorval in de nacht is altijd mooi. Alleen is die hond er teveel aan. De roman wordt verteld door een autist, Christopher (ik heb zijn naam moeten googlen, laat dat geen indicatie zijn voor hoe weinig memorabel ik het vond). Hoe hij vertelt is echt goed. Je moet maar een willekeurige pagina openslaan en je ziet dialogen als volgt: "Hij zei ... Zij zei ... Ik zei ... Hij zei ... Ik zei". Maar. Dat wordt vermoeiend. Je wordt er echt moe van. Geloof me. Daarbovenop komt nog dat het verhaal halverwege het boek eigenlijk wel verteld is. De jongen onderzoekt de moord op de hond, onderzoekt hoe het zit met zijn moeder. Dat weet je allemaal aan pagina 100. En dan komen er nog 100. De rest van het verhaal is dan ook het 'mooie' aan heel de zaak. Het vertelt hoe de autist die n...

Ik heb een boek gelezen gisteren en eergisteren. "De Nacht" van Christian Gailly. Hij publiceert bij Minuit wat blijkbaar een bepaalde kwaliteitslabel met zich meebrengt. Ik ben al lang weer vergeten welk. Gailly wordt gezien als een van de nouveau nouveau romanciers . Wat dat inhoudt weet ik eigenlijk ook al niet meer. Enfin. Hij schrijft droog , dat is: zonder veel tierlantijntjes. Net iets voor mij dus! De plot is mooi. Simon, jazzpianist turned ingenieur, moet naar een fabriek aan zee om iets te fixen dat zijn collega's niet kunnen oplossen. Na het fixen gaan ze naar een club waar Simon nostalgisch wordt naar de goede oude tijd waarin hij zelf jazz speelde in clubs. Het toeval wil: het triootje op het kleine podium speelt jazz zoals Simon speelde, hij was dan ook invloedrijk. Nu. Er gebeurt het een en het ander vanaf daar. Volgens de flaptekst -- waarom zou ik die niet citeren, die kan het beter dan ik -- vindt Simon verlossing in de muziek en leert hij weer wat geluk...

Net een boeiende column gelezen terwijl ik mijn nog veel interessantere Engelse taalkunde aan't studeren was. [...] Ook niet lezen kost je tijd en energie. Van miljoenen titels zul je er hooguit enkele honderden kunnen lezen. Elke leesbeslissing is een gok. Een verkeerde gok kost je dure leestijd en schaarse mentale energie. Om de kansen op een juiste gok te verhogen, moet je weet hebben van duizenden titels die je misschien ooit zou kunnen lezen. ( Eddy Bettens, Lezen en niet lezen in de Leeswolf van februari ) Volledig te lezen! Verplichte lectuur! Echt goed.

Ik volg een interessant vak nu. Het heet "Populaire genres", maar het gaat enkel over jeugdliteratuur, en handelt dus vooral over welke types lezers er zijn, of hoe jeugdliteratuur benaderd wordt. Er is maar één iets spijtig en dat is dat het handboek ontzettend gedateerd is. De eerste versie is verschenen in 1982 en de laatste herziening kwam er in 2000. Het resultaat is dat ik veel lees over de invloed van televisie op het lezen, maar ik kan me niet goed voorstellen dat je 2008 daarin kan vergelijken met de jaren tachtig. Bovendien wordt er nauwelijks melding gemaakt van internetgebruik. Ik durf zelfs zeggen dat ik daarover totnogtoe niets gelezen heb. Wat het dichtst in de buurt komt, zijn nog de computerspelletjes. Interessant dus, maar ik heb constant het gevoel dat niet alles nog helemaal klopt met de actualiteit.

I am divided between several spaces .

kroop in mijn kleren een niet zo memorabel moment waarop een rilling over me liep ergens wil ze me leren ... ze gaat ze gaat zo diep strijk over mij dan word ik warm ik

Elektrificerend. Wat een mooi, mooi woord. Al die i's en e's. Heerlijk. Heb ik vandaag een trick op mijn sleeve. Course not. Ik heb vandaag geleerd voor mijn herexamen. Door te surfen en te luisteren naar de radio. Klara! Serieus. Eigenlijk, voor één keer heb ik iets écht nuttigs gedaan. Geluisterd naar een interview met Joop van der Horst. Ik ben al weer de helft vergeten natuurlijk, maar ik denk dat hij iets zei over veranderend taalgebruik en iets over anders schrijven op het internet. Dat heb ik gehoord. Als ik er eens over nadenk ... Dan doe ik dat. Ik typ in stukken. Pardon, schrijf! Dit is een edel werk! Whatever. Ik schrijf dus in stukken. Gekapt, of gehakt, as you like. Kort. Verteerbaar. Maar! Ik bied geen informatie aan. Ik bied toch enkel verwarring aan? Toch? En woordspelletjes waar niemand iets van zegt of aan heeft. Of van snapt. Ik wou nog iets zeggen maar ik ben het vergeten. En dat! Dat! Dat is net het geheim van de nieuwe schrijver. Ik ben het prototype van d...

Typ tijp tijd om nog eens iets te schrijven. Zonder veel doel voor ogen. Upside daarvan is dat je dan al niet veel kan missen. Jaja, Bacon die het mysterie dieper maakt. Dat klinkt zo actief, zo gewild. Ette! Waarom actief als het ook passief kan. En ik heb eigenlijk niets te zeggen ... -- Souvent, quelqu'un reste présent tout le long de votre vie, sans que vous parveniez jamais à le décourager. Il vous aura connu dans les moments fastes, mais, plus tard, il vous suivra dans la débine, toujours aussi admiratif, le seul à vous faire encore crédit, à éprouver pour vous ce qu'on appelle la foi du charbonnier. Un clochard comme vous. Un bon chien fidèle. Un éternel souffre-douleur. --> Patrick Modiano, La Petite Bijou, Gallimard, 2001

En live, my god.

Vandals have tagged a library in Oakland with "I wish I were a pair of ragged claws scuttling across the floors of silent seas" and attributed it to J. Alfred Prufrock. They're damn right. Yes, they could have attributed it to the poet who wrote it, T.S. Eliot, but still, if they have had a bit of literary criticism they would indeed attribute it to J. Alfred Prufrock. He is after all the narrator of the poem. L'auteur est mort. Remember. And intentional fallacy and all that (which is ironic: it is coined by the New Criticism of which Eliot was a member, if only he knew what is happening now ... I wonder what he'd say.): 'According to New Criticism, a poem does not belong to its author, but rather "it is detached from the author at birth and goes about the world beyond his power to intend about it or control it."' So this article is just crap . I don't see it as a mistake. Anyway. It is a brilliant poem . - Update: it took them a few months, ...

Sieff . En het is heiligschennis dit te doen, maar ik vind dit ook nog altijd een mooie foto . Gewoon door de kleuren, de desolaatheid en eigenlijk misschien gewoon het contrast tussen het heldere in de hemel, en het donkere op de grond.

This is poetry. Philip Larkin. Anekdote: hij is dood op mijn verjaardag. Ik bedoel, letterlijk de dag dat ik geboren ben. Stopping the diary Was a stun to memory, Was a blank starting, One no longer cicatrized By such words, such actions As bleakened waking. l wanted them over. Hurried to burial And looked back on Like the wars and winters Missing behind the Windows of an opaque childhood. And the empty pages? Should they ever be filled Let it be with observed Celestial recurrences, The day the flowers come. And when the birds go. -- Not me.

Joop van der Horst geeft nu ook les op Klara . Na zijn passages in Onze Taal, Quest, De Standaard en het één journaal (met beeld!), en god weet waar nog. Overal waar ik kijk of luister, duikt hij op. Waarom zeg ik dat? Omdat ik er vorig semester les van gekregen heb. En omdat hij verkondigt wat ik op mijn herexamen moet kennen. Daarom. Uiteráárd is het meer dan dat alleen. Maar voor de anderen is het eens interessant te luisteren.

Francis Bacon zei ooit dat "the job of the artist is always to deepen the mystery". Ja. En dan is het de pretentieuze literatuuronderzoeker die het komt ontrafelen, met de hulp van meneer Jung en meneer Freud. (Of de zielige literatuurstudent die in de kikkerpoel gegooid wordt.) Pff.

Ik kan me niet concentreren! Damned. De weken van hoogmoed zijn voorbij. De val is ingezet. Nog twee examens, eigenlijk drie, en ik heb al gedurende drie examens geen zin meer. Wat wil zeggen dat ik maar één examen leuk vond. Hahahaha. "Leuk". Wat een grap. Geen dus. Mijn 's' werkt niet meer, maar dat heb ik al gezegd. Ja, ok, hij werkt wél nog. Maar euh zoals een euh en nu moet ik iets heel incorrect zeggen euh zoals een euh, waarschijnlijk zoals ikzelf. Tactvol, maar adequaat. Daarmee bedoel ik de vergelijking, niet mijn werking. --

geef mij een mes. ik wil deze zwarte zieke plek uit mijn lichaam wegsnijden. ik heb mij langzaam recht overeind gezet. ik heb gehoord, dat ik heb gezegd in een huiverend, donker beven: ik erken maar éen wet: léven. allen, die wegkwijnen aan een verdriet, verraden het en dat wil ik niet. Hendrik Marsman .

Nieuw boek van Taschen New Seaside Interiors , helemaal te doorbladeren op het internet, zot.

Abdelkader Benali, waarvan ik nog niets gelezen heb, heeft een schoon optrekje . Met veel boeken. Nice.

Well of course. Opera!

Nice one. Ultra-condensed versie van The Collected Works van Virginia Woolf: Life is beautiful and tragic. Let's put flowers in a vase. ( bla link

"Geen land voor oude mannen, is dit." Lees ik in Coetzee's In Ongenade (Disgrace) . Tiens. Er is een film die zo heet. Maar ik zie verbanden waar er geen zijn. Ik vond het wel opmerkelijk. En nog iets dat me is opgevallen, Coetzee gebruikt twee maal het woord "asbest". Op naar de volgende. In de Oxford Companion to English Literature dacht ik eens te lezen wat men schrijft over Graham Greene en zijn Brighton Rock . Er stond, merkwaardig genoeg, dat hij vaak het woord "seedy" gebruikt, en inderdaad, in het begin van de roman ben ik het al tegengekomen. Seedy ... slonzig, verwaarloosd, vuil. "I'm quite illiterate, but I read a lot." Dixit Holden Caulfield in The Catcher in the Rye . Best grappig. Ik maak het mijn lijfspreuk. Rye is trouwens een woord dat ik moet onthouden, nog minstens tot maandagochtend: rogge. En het andere dat ik moet onthouden is tarwe: wheat. Goddam. Nu ik er aan denk, illiterate is ook een woord dat ik moet onthouden...

Ik wil lezen tot ik er bij neerval. Ah lezen! Maar ik moet kuch leren. Damn it! Daarnet gelezen: "Liever geschuwd om de waarheid dan gezocht om de schijn" (Teirlinck). Aha.

Aldus Nietzsche: "Menigeen wordt slechts daarom geen denker, omdat hij een te goed geheugen heeft." Hm. Dat stemt tot nadenken. Eerst even vergeten wat hij zegt. In ieder geval, dan moet ik zowat de meesterdenker zijn want ik vergeet alles. Of zijn er nog criteria nodig? Het kan ook dat N. bedoelt dat als iemand al iets bedacht heeft en dat niet vergeten is, het niet nodig is om nog eens na te denken. Maar ik denk dat dat niet bepaald grote denkers oplevert. Eerder het tegendeel. Bovendien, dan heb je het kip/ei probleem. Je kan niet iets onthouden als je het nog niet bedacht hebt, en voor het te bedenken moet je je geheugen laten falen. Oh ja. In de krant stond iets grappigs. Het ging over het tijdschrift van Martha Stewart waarin huishouddingen staan, recepten en al. Er stond dat op de cover daarvan niet altijd Martha staat, maar soms ook een lekkere taart. Gna. -- Het verhaal dat ik op Informatiewijzer lees doet me een beetje denken aan ons vak Informatiekunde. Ik kén gel...

Oh, oh! In een nieuwe poging tot naiviteit, die goed lukt, lees ik in een Artisboek: In de schaduw van de "pompidosaurier" ravotten tegenwoordig de kinderen van onze erg moderne tijden tussen de krassende "beeldhouwwerken" van Tinguely en Niki de Saint-Phalle. De afstand tussen begaafdheid en pakswil is vaak maar erg klein. Keer over twintig jaar eens terug. (p45) Bespeur ik hier een beetje minachting tegenover de moderne kunst? Foei! En ik merk eigenlijk overal een nogal negatieve kijk op wat modern is. De Bastille draagt ook niet bepaald zijn voorkeur weg, en zo zijn er nog een aantal dingen. Tss. (Renoy, Georges. Kunststeden: Parijs. Brussel: Artist-Historia, 1990.)

Dus, ik kan nog altijd onschuldig naief zijn. En zoals ik het altijd liefdevol, en een beetje treurig - want het is naief - bekijk bij anderen, zie ik het ook zo bij mezelf. Het is echt zielig.

Ik ben vergeten naïef te zijn. Als iemand het me wil leren, doe maar. Ik ben te veel cynicus. Ik schiet en ik schiet, niet zelden op mezelf. Jeeeeej. Het zijn straks weer examens! Al bijna vijf jaar hogere studies voorbij, nog twee, of drie, of vier te gaan!

English professor: You will find that English critical theory is the key to understanding not only literary perspectives, but also everything on YouTube. --Fordham University overheard in ny

Nogal veel mensen hebben in de nasleep van Hugo Claus' dood gezegd en geschreven dat hij ooit zei: ' de woorden zijn de kleren van de gedachte '. Hij zal het wel gezegd hebben, maar bedacht heeft hij het niet. De vorige die deze zin zei was lexicograaf Samuel Johnson , in de achttiende eeuw: ' Language is the dress of thought .' En hij citeerde al iemand anders: de Romeinse schrijver Quintilian . Nu is het ook wel te begrijpen dat iedereen die zin aan Claus toedicht. Wie weet nu dat ie van Johnson of Quintilian komt ... Enfin, aan de andere kant, je moet ook altijd denken dat Claus één grote intertext is. Claus heeft iedereen weer eens liggen. Gna.

Waarom schrijf ik geen zinnen meer zoals "zij is een sinaasappel in een fruitmand vol zuurpruimen". Ik weet zelfs niet eens meer of die van mij kwam. Of dit. Zeker van mij. Laat mij verdwalen Staar m'n ogen dicht Ik hoef geen licht Ik wil niets zien Niets behalve je gezicht Laat mij verdwalen Brand m'n lippen dicht Ik zeg niets meer Enkel mijn gedicht Brand m'n lippen dicht Ik kus niets meer Enkel je gezicht What happened.

You are the "Problem Plays!" The Problem Plays are a group of Shakespeare's plays that cannot be readily identified as either Tragedies or Comedies because they have an equal amount of both. The Problem Plays often present the protagonist with a situation that must be overcome, but after a toilsome journey, the hero almost always comes out on top! Often called "tragicomedies," the Problem Plays contain elements of dark psychological drama, light-hearted comedy, and a bit of romance. This means you are most likely a well-rounded individual with a perfect balance Tragedy, Romance, and Comedy in your life. While you may experience some hard times along the way, odds are you will fight through them and come out on top! The Which Shakespeare Play Are You? Test

Eigenliefde. Een aantal studenten op deze universiteit is druk bezig ervoor te studeren hier in de bibliotheek. En er aan te horen zullen ze met succes hun master behalen. Het wonderlijke fenomeen is dat ze waarschijnlijk in een der volgende categorieën vallen: - studenten rechten - studenten economie - studenten geneeskunde Kleuters leren al dat in bibliotheken niet gepraat wordt. Maar dat stadium zijn deze jongvolwassenen, deze intelligente godskinderen, al lang voorbij. Het ironische is dat ze tot ver buiten de grenzen van deze campus bekendstaan om hun irritant gedrag, dat zelf kunstmatig (nee, eigenlijk niet, ze zijn gewoon zo, maar dat mag ik niet zeggen, dat zou grof zijn) in stand houden, en het niet door hebben. Desondanks is deze universiteit, zoals iedere universiteit, wel een kikkerpoel van intelligentsia. In wording. Ofzo. Cunts. -- Christopher Wool, Fool -- Eugene Ionesco: "Prenez un cercle, caressez-le, il deviendra vicieux !" -- -- Bovendien. Alle aandacht gaa...

Informatiewijzer.be . Interessant. Heb even de enquete ingevuld. Hoe vlot spring jij om met je persoonlijke informatie? Werk je veilig? Hoe zit het met jouw on-line privacy? En dan zijn de eerste vragen: welke richting volg je, hoe oud ben je. De enquete is zeker een ironisch grapje om achteraf te zeggen: kijk hoeveel informatie iedereen vrijgeeft. En ja, ik heb ze ingevuld. Waarom? Omdat die informatie zo relevant niet is, omdat ik met een relatief veilige browser surf, en omdat ik weet wanneer ik moet stoppen met informatie te geven. I guess. En web shy is inderdaad iets waar ik op het randje van zit. Maar ook weer niet. Want kijk, wat ik hier allemaal zeg en doe. Daarom, op het randje. Maar. Ja. Don't know. Ik ben er nog niet uit wat ik precies moet doen. Vaag blijven, zeker?

Bam. Ik wou dat ik zo voorspelbaar was als een komeet. Tenminste, als die komeet niet te geschift begint te doen en afwijkt door andere projectielen. Dat terzijde. De ironie van de technologie. Ik werk op mijn laptop, luister naar 'in the yard of blonde girls', wil het iets stiller zetten, en hier komt de ironie, omdat er nogal wat papieren naast mijn laptop liggen gaat het geluid de lucht in (wat een woordspeling) omdat de papieren aan de draaiknop voor het volume draaien. Iets waartoe ik niet bij machte ben. Aldus zijnde. Tot zover. Valt het iemand op dat de humor uit mij is? Als de rek uit, uit, uit euh. Zie je, het komt niet. Arnon Grunberg schrijft een brief aan Emile Ajar, een lofbetuiging. Maar dan sluit hij zo af: De beul in mij moet wakker worden. Ik zal mij omringen met uw boeken. Dat is niet echt een compliment. Als ik de beul in mij zou willen wakker maken, zou ik alle boeken van Stijn Streuvels, Dan Brown en en en en noem er nog eens een rond me leggen.

Of gewoon vriend in het algemeen. Kuch. Druivelaar is gonna sue my ass for this. Boekenvriend tot bezoeker: -Dit is mijn bibliotheek. Alles is zeer netjes geordend. Helemaal bovenaan staan de klassieken, op de tweede rij staan de buitenlandse schrijvers, in het midden de filosofische en natuurwetenschappelijke werken en daaronder de politieke en sociale werken. Helemaal onderaan ten slotte staan er boeken om te lezen. Gna. Gisteren gehoord van Madonna: "I hope everyone who sees this film will cry". Positief. En Kitty (uit de 70s show): "Secrets cause cancer". Funny.

Anyone who's got trouble on his pc with the Vundo virus, only one solution: Malwarebytes . It was the only thing that worked for me. If you notice popups or images changing in your browser saying you have to install some weird Virusscanner of "Winanonymous" or "Systemerrorfixer", then download this tool. This should do the trick to solve it. ( More help with Malwarebytes on Spykiller .) -- Crazy church lady into microphone: There are no drugs, sex, or rock n' roll in hell. Repent and have your fill in heaven. --42nd & 6th Subway Station ( Overheard in NY )

Ach! 't is een nietig ding dat wij hier Schoonheyd noemen waarop de Waereld stoft, waarvan de Vrouwen roemen. Neem weg een enkel Vel, al wat daar onder leyd is niets als vuyle stank en regte vuyligheid 1677

Ik vind het waanzinnig. Ik ben jaloers tot op een bepaald niveau. Zonder dat iemand daar last van heeft, inclusief mezelf. Hoewel, is dat niet een paradox? Is 'lastig' zijn niet een kerneigenschap van jaloezie? Misschien zoek ik een ander woord. Hans Van Rompaey heeft een schrijfcontract gekregen op basis van zes pagina's verhaal. Of iets. Zot! Daar ben ik jaloers op. Ik heb trouwens een cd van Kamino. 'Don't consider me a friend' is qua geluid fantastisch. Teksten vind ik minder. Ow wee de ironie, ik zei de afgelopen dagen nog dat ik hoopte dat het niet de songschrijver van de band was die dat contract kreeg, want ik vind de teksten soms een beetje, nouja, ik kan het niet beschrijven. Minder? Of course, I might be wrong. Trouwens. Ik wil ook fucking schrijven. Verder aan mijn verhaal van zes pagina's. Goddamned.

Car, cher monsieur, nous ignorons de quoi il est fait mais il existe, il existe, et il nous serre la gorge, cet amour de la vie qui ne se satisfait jamais, qui ne peut pas se satisfaire, car la vie, à l'instant précis où nous la vivons, est si goulue d'elle-même qu'elle ne se laisse pas savourer. La saveur est dans le passé qui reste vivant en nous. L'amour de la vie nous vient de là, des souvenirs qui nous tiennent attachés. Mais attachés à quoi? À telle ou telle sottise... à tels ou tels ennuis... toutes ces illusions stupides... ces occupations insanes... Oui, oui... Ce qui est à cette heure une sottise... ce qui est à cette heure un malheur, un véritable malheur... eh bien, au bout de quatre, cinq ou six ans, qui sait quelle saveur cela acquerra... quelle saveur ces larmes... Et la vie, fichtre, à la seule idée de la perdre. La mort à la bouche , Luigi Pirandello

Het verschil tussen mannen en vrouwen is, dat eens ze losbreken van het ouderlijk gezag, mannen niet meer willen gedomineerd worden, terwijl vrouwen willen domineren. Het klinkt als een nuance, maar het komt aan als een vuistslag.

Le bonheur van Guy de Maupassant is een mooi verhaal. Over liefde, eenzaamheid, en de perceptie ervan.

Het is nooit te laat om bij te leren. Neem nu mijn horoscoop deze week: 'Begin geen relatie met iemand die niet vrij is, dat brengt alleen maar miserie mee'. That's a first. ... Rijsel is een feest als je graag Franstalige boeken leest. Vanuit Kortrijk kan je er naartoe voor 8 euro met de trein, dan wandel je tweehonderd meter en je koopt je te pletter in de Furet . Of je doet nog meer low-budget, zoals ik van plan ben deze zomer, en je gaat met de bus naar Rijsel vanuit Menen, dan betaal je 2 euro.

Het is bizar. Althans, ik vind het altijd bizar. Dat wanneer iemand doodgaat. Hij levender dan ooit tevoren lijkt. Wanneer heb ik ooit zoveel over Claus gehoord, gelezen of gezien, als vandaag? Zelfs. Wanneer heb ik hém ooit gezien of gehoord. Zelf! Net zo toen Wolkers dood was. Of gelijk wie anders, telkens gaat het zo. Moet ik het normaal vinden? Moet ik er uberhaupt iets van vinden? Waarschijnlijk niet. Nouja, dan vind ik het maar bizar. Want zo voel ik me erbij. Bizarrig. Onder de maan schuift de lange rivier Over de lange rivier schuift moede de maan Onder de maan op de lange rivier schuift de kano naar zee Langs het hoogriet langs de laagwei schuift de kano naar zee schuift met de schuivende maan de kano naar zee Zo zijn ze gezellen naar zee de kano de maan en de man Waarom schuiven de maan en de man getweeën gedwee naar de zee. Paul van O.

Er staat een smakelijk artikel van Michael Henderson op Telegraph.co.uk over 'het leestempo' en slow-reading etc. Ik ken hem niet, noch zijn subject: Philip Hensher. Die leest naar eigen zeggen vijf romans per week. Daarnaast is hij zelf schrijver, doceert hij aan een universiteit, en schrijft voor enkele kranten. Vijf romans per week. ... Plus de rest! Wij moeten dit semester zes romans lezen, dat klinkt misschien weinig maar dat is veel, over een periode van vijftien weken, waarin we ook nog wel wat ander werk hebben. Daarnaast is er nog wat Middelnederlands werk (Beatrijs, Trojeroman, Karel ende Elegast) en nog andere dinges. Dat komt dus ongeveer neer op één boek iedere twee weken. Dat is het snelste dat ik ooit gehaald heb gedurende een jaar, namelijk in 2005 denk ik. Toen las ik iedere twee weken een roman. Toen had ik ook tijd. Ik kon genieten van een boek, ik had niet te heel veel werk op school. Maar nu ... Anyway, Henderson besluit zo: What a relief it was, last year...

Une joie partagée est une double joie, un chagrin partagé est un demi-chagrin. Jacques Deval

Nieuw album van The Charlatans (You Cross my Path) legaal gratis ! Jolly good. Oh Vanity!

-- Let the past be content with itself, for man needs forgetfulness as well as memory. Tuan in James Stephens' The Story of Tuan Mac Cairill

Er zijn van die paradoxen waar ik niet rond raak. De voornaamste nu is: als ik zeg dat ik liever niets zeg over mezelf, dan zeg ik eigenlijk iets over mezelf. Eigenlijk is dat wat hier gebeurt, en overal. Als iemand reflecteert, en dat dus ook ergens zegt of schrijft, geeft hij altijd zichzelf bloot. Twee jaar geleden dacht ik dat waarlijk filosoferen, zo denken is dat je dingen denkt waar je zelfs zelf niet achter staat. Dat je dingen zegt die verder liggen dan je eigen grenzen. Maar dan is het probleem weer, denk je dan verder dan je eigen morele grenzen? En is dat dan wel goed? Ik wil blijven schrijven. Schrijven en schrijven. Schrijven is tenslotte nadenken. Quignard: 'La meilleure façon de penser est d'écrire.'

Ik ken hem niet. Niets van gelezen. Behalve dit: He was not following her, but an idea, an abstraction, an opinion; he was separating himself, and for ever, from his native land and his past life, and his quest was, alas! not her, but--he was following what? Life? Yes; but what is life? George Moore in The Lake .

Mijn favoriet liedje in de periode dat ik in Engeland was, was Valerie van The Zutons. En nu heeft Amy Winehouse dat gecoverd, jeetje. En ze zijn op YouTube allebei disabled for embedding. Dang! Zutons (is best!) en Amy .

Distraught girl: Is there an 'I' in 'relationship'? Guy: [Silence.] Distraught girl: Well, is there?! Guy: Um... There's two, actually... Distraught girl: God... You're so selfish! You just don't understand me.! --Brother Jimmy's, 92nd & 3rd Overheard by: issheaskinghimthis? Overheard in New York

Cordoba

Waarom is de mens zo'n sadistisch wezen. Als hem iets slecht overkomt, zal hij het dramatische effect versterken. Neem nu een breuk met een geliefde, wat doen velen dan: ze leggen een 'therapeutische' plaat op. Kuch, een deprimerende dus. Waardoor het enkel nog erger wordt. Of heeft het toch een louterende functie dan? Zou het toch therapeutisch zijn? Rouwen? Anyway. Hier zijn er andere redenen waarom ik nu de negende (van Beethoven) opleg. En ik moet zeggen, vrolijker word ik er niet van. -- "Ik hoor constant hanen kraaien." -- "Hoe krachtig weet de Nijd het oog van ons gemoed De Reden te verblinden! Dat mergeloos gedrocht kan ons het quade, goed, Het goede, quaed doen vinden. De Boosheyd staet aen d'een, d eDeugd aan d'ander zy, Ghy door den nijd gedreven, Verwoede Phariseen, ghy spreekt de Boosheyd vry, En steekt de Deugd na 't leven" Goede Vrydag ofte Het Lijden onses Heeren Jesu Christi , Jeremias de Decker (1651)

Het was vandaag een boeiende dag! NOT. Toch één iets bijgeleerd. Dat de ladder een symbool van 'de' passie is. Daarbij dacht ik meteen dat dat was omdat Romeo ook een laddertje nodig had om tot bij Julia te raken. Maar nee, het was die andere passie. De ladder verwees naar die waarmee JC aan het kruis genageld werd. Oepsie. Toch één iets bijgeleerd. -- Sevilla.

I'll kill her, Soko

Vul de ontbrekende klinker in. Ik heb eigenlijk nooit begrepen waarom ze het niet klanker noemen. En waarom medeklinkers medeklinkers zijn en klinkers klinkers. Omgekeerd is toch veel logischer. De klinkers zijn met heu whatever 8 en de medeklinkers met Godverdomme! Stomme wikipedia. Zoeken op Alphabet, en dan op die pagina staat niet eens hoeveel er zijn in het alfabet. Van de 26. Fuck zeg! Om te weten hoeveel medeklinkers er zijn in het alfabet moet je ze werkelijk tellen! Wikipedia zegt er niets over! Nergens! Zelfs niet bij Latin Alphabet :o Woooowwwww. Dat is pijnlijk voor een letterkundige, googlen tot daaraantoe, maar tellen ... Nee!!!!!! Whatever. Ik heb vandaag, druk studerend, Amuse-gueule van Grunberg gekocht. En het grappige is, op de cover staat een kunstwerk dat mij bekend is. Nu, dat heb ik maar gemerkt eens ik thuis was en binnen in het boek keek naar het ISBN-nummer en het jaar van schrijven en hoeveelste druk en al, toen ik zag staan: Cover "Arcimboldo", de ...

Sound of Solitude, Myslovitz

No, really, it isn't. Ik denk dat ik een dosis mindfulness nodig heb. Oh christ. "And melting ice cap mountain tops for you." Of slaap! Dit is Winter van Giuseppe Arcimboldo, 1573, Louvre, Parijs.

Wat ik ga zeggen is wat ik bedoel, maar het zal waarschijnlijk niet kloppen met wat het echt is. Wat hier meestal terecht komt van filmpjes, teksten en dergelijke, zie ik in deze context als object trouvé, of found art. Op zich zijn ze dat niet, want er is fucking veel werk en tijd in gegaan. Maar op deze site is het wel found art. Het zijn elementen die hier geplaatst worden, zoals in een gedichtenbundel advertenties als poezie geplaatst wordt. Dus, als ik hier Kuitca's passioneel dinges daar zet, heeft dat weinig te maken met mij. Of ja, net wel. Maar nu ook wel weer niets. Of als ik Radiohead's Videotape hier zet. Dan is dit gewoon zoals het is: mooi, misschien soms ook niet mooi. Intrigerend. Of banaal. Gewoon, zoals het is, of zoals de kijker het vindt. Zonder mijn oordeel. Hoewel, ik die het hier plaats zorg eigenlijk al voor een selectie. Wow mijn zinsbouw. Het is zoals in het postmodernisme. The preference for nonselection is in fact a choice! Dus. Videotape. When I...

-- Soms vraag ik mij af of de media niet dom zijn. Ja, ja, cynische blabla. "Duh zijn ze dom." Whatever. Dus. Soms denk ik dat. Zoals gisteren, het was te voorspellen dat vandaag nieuwe bedrijven rond Ford Genk zouden staken. Ook niet moeilijk, zeggen ze in het journaal dat het "een goed moment is om te staken, omdat Ford negatieve publiciteit kan missen nu het Autosalon er is". Clever! Je moet dat vooral zeggen als er één bedrijf meer geld wil en er nog een hoop andere in de buurt zijn. Of zoals uitgebreid verteld wordt hoe veilig het nieuwe paspoort wel is, welke beveiligingsmaatregelen er in zitten. Dat is technisch heel mooi en indrukwekkend, maar toch ook gewoon oerdom? Als ze nu de helft van de snufjes zeggen, dan is de andere helft enkel gekend door de autoriteiten die er mee in aanraking komen, en is het nog veel moeilijker om na te maken. Omdat het niet zo evident is na te gaan wélke procédés nodig zijn om alles te controleren, of om een paspoort te produce...

Bloggen is iets vreemds. De naam alleen al. Degenen die mij al lang kennen of volgen, wat weinig waarschijnlijk is, weten dat ik er al sinds 2001 een degout van heb. Ik bedoel, van het woord 'blog'. Nu, de distaste begint ook te komen voor het fenomeen. Ik ondervind een voortdurende worsteling. Innerlijk. Of ik nu moet blijven schrijven of niet. Vooral het probleem van privacy is ... groot. Een mening verkondigen is easy as pie. Ze terugtrekken ook. Vooral voor de auteur, minder voor degene die ze gelezen heeft. En dat is iets moeilijks. Maar dat is in de echte wereld natuurlijk ook problematisch. Je zegt iets, je verandert van idee, en dan ervaar je problemen als de andere minder flexibel is of meegaand in de redenering. Een website was voor mij vroeger een middel om dingen te onthouden. En nu stoot ik dus weer op een probleem. Maak ik een ontboezeming of niet? Whatever. Privacy opzoeken in Van Dale Groot woordenboek Engels-Nederlands geeft 'geheimhouding', 'beslot...

Edward Hopper, Office in a small city , 1953, Metropolitan Museum of Art, New York -- Die zag ten minste nog iets als hij uit zijn venster keek. Er zijn zo van die dagen dat ik wel iets zou willen schrijven. Maar dan houdt het weer op. Deze namiddag beginnen schrijven aan een essay over het gedicht ' North ' van Seamus Heaney. Ik moet 2500 woorden hebben, minstens. Ik heb nu het gevoel dat ik alles gezegd heb en ik heb 619 woorden. Weliswaar zonder inleiding of besluit. Oepsie.

Guillermo Kuitca, Idea de una pasion , 1984, University of Essex Collection of Latin American Art

Il vaut mieux exceller en une chose que d'être médiocre en plusieurs. Pline le Jeune -- Haha. Man: Fuck you. Woman: Fuck you. Man: Fuck you. Woman: Fuck you. Six-year-old girl: Cunt. --Grand Central ( Overheard in New York )

'Een Vlaming lacht het liefst om een grap die hij zelf had kunnen verzinnen. Dat is geruststellend: ik ben mee, ik ben ook grappig en als ik een grap niet meteen snap, denk je misschien dat ik dom ben, jij arrogante intellectuele klootzak?' 'Dat was ook het probleem van Spike. In De Standaard schreef toen iemand: als je te lang over een grap moet nadenken, is het een slechte grap. Terwijl ik vind: als je te lang moet nadenken, heb je het niet begrepen, kalf.' 'Het cynisme heeft een veel te slechte naam. Al die BV'tjes die zeggen: “o, als ik later maar niet cynisch word,. Dat betekent alleen dat ze nog niet genoeg hebben nagedacht. Wie nadenkt, wordt vanzelf cynisch.' 'Ik heb ook twee kinderen. In de tijd dat ze ons op Eén met Allemaal Sam om de oren sloegen, schoten ze in die school in Beslan kinderen in de rug. Als je dan nog niet inziet: virus met schoenen, hou dan je mond. Cynisch worden is de enige manier om niet de hele tijd te zitten bleiten voor j...

Als er maar iemand het gewoon las. De ironie wil hem net, dat dit een motivatie is waarom een mens moet lezen. Alleen, als je niet leest, kan je niet echt warmgemaakt worden. Zowel voor de wetenschappelijke vooruitgang als voor die van de levenservaring zijn 'niet uitgekomen verwachtingen' het doorslaggevende moment: 'Zij lijken op de ervaring van een blinde, die tegen een hindernis oploopt en daardoor merkt dat die bestaat. Door de falsificatie van onze aannamen komen wij inderdaad in contact met de "werkelijkheid". De weerlegging van onze vergissingen is de positieve ervaring die wij aan de werkelijkheid ontlenen.' Dit model, dat weliswaar nog tekortschiet om wetenschappelijke theorievorming te verklaren, maar desondanks geldig kan zijn voor de 'productieve rol van de negatieve ervaring in het dagelijks leven, kan ook meer licht werpen op de specifieke functie van literatuur in het maatschappelijk leven. Want wie leest, heeft in vergelijking met een (hyp...

Sometimes I wish I could go. Go and not stop. Start talking and not stop. Start walking perhaps and not stop. Being allrythmetical and sensical and and and eventuall-yyyy (with a high p/itch!) lovable perhaps or perhaps not and then and then and then. And here you see. I can't. Go and not stop. I go. But then some force - brakes my lines. And now I errrrr. Yes, why not.