Useless drivel

Je denkt dat je iets wil zeggen, en tegen dat je op het punt gekomen bent om het te zeggen, zijn er al tien dingen gepasseerd die ervoor zorgen dat je je oorspronkelijke gedachte kwijt bent.  Vorig jaar heb ik mijn abonnement op de krant opgezegd, maar ik vind dat ik nog te veel de actualiteit volg. Nochtans denk ik van langsom meer: dit heeft geen nut. Wat is nieuws? Waar dient het voor? "Mee te zijn." Maar waarmee?  Jerry Seinfeld beschrijft het grappig wanneer hij zegt hoe zijn vader per se voor de tv wil zitten als het nieuws begint. Waarom? Denkt hij soms dat ze hem zullen bellen: "hallo, de president is er niet, wil jij even invallen?"  Op een quiz kan je ermee scoren. Aan de tafel in de refter op het werk ook. Dan kan je zeggen: "ja, ik heb het ook gelezen." Proficiat, major achievement, gold star!  Maar vraag iemand of ze iets interessants gelezen hebben buiten dat nieuws? Wel euh ... Nee?  Dan nog, met tijdschriften heb je altijd het pro...

:D -> dit beeldt perfect uit hoe ik me nu voel. Domweg gelukkig. Mijn liefje ligt te slapen op de sofa, The War on Drugs staat te spelen op Pukkelpop op de tv, en ik zit achter mijn pc een sollicitatiebrief te schrijven. En het licht in de woonkamer is perfect. En het venster staat open en enkele vage straatgeluiden komen binnen. Weinig, want het is rustig op dit uur. ZALIG. GENIETEN, jongen, NU!

Ik ben onlangs gaan kijken naar Transcendence, had tickets gewonnen. Geen slechte film, ook geen goede, eerder middelmatig, met enkele vragen en observaties die wel interessant zijn over artificiële intelligentie. En hoera, zonder overdreven actiescènes. Maar toch, als we Dave Mestdagh van Knack Focus mochten geloven, was het echt een schijtfilm. Hij gaf 1 ster en somde een aantal zaken op die bizar genoeg copy-paste leken van snippets te lezen op Rotten Tomatoes , tot de score toe (1/5 = 19/100): - Depp met een 'Skype'-performance (Rolling Stone) - Zonder ritme (New Yorker) - Slechte wetenschap, sociologie en theologie (= staat grappig genoeg letterlijk in die sequentie in een recensie van salon.com) Pff. Het lijkt mij te goed overeen te komen om toeval te zijn. Heeft hij die film gezien of gewoon niet uitgekeken? Ik ben een jaar geabonneerd nu op Knack en ik dacht: die Mestdagh weet wel iets van films. Zo laten ze het toch uitschijnen. Maar ik weet niet wat ik hiervan moe...

Zoals de Iraniërs vriendelijk en gastvrij zijn, zo zijn ook mijn collega's. En wanneer ze hun grote leider willen plezieren, scanderen ze "Kill the competition" en "We created an attack plan!" en "And another and another one!". Aandoenlijk. Maar dus, ze zijn wel vriendelijk.

[...] A mistake is hated more than an enemy. Mistakes don't surrender as enemies do. There's no such thing as a defeated mistake. Mistakes either exist or they don't, and if they do exist, they have to be covered over, they have to be made invisible. Is dit wat verklaart waarom mensen op zoek gaan naar vijanden? Omdat ze op die manier controle kunnen behouden wanneer ze hun eigen fouten niet kunnen toegeven? Ik heb zo'n collega. Het verklaart wel veel, in ieder geval. De man maakt zelf nooit fouten, uiteraard, maar iedereen rond hem wel. Enfin, we kunnen nog een stap verder gaan en hem labelen . Het citaat komt trouwens uit een essay van John Berger genaamd 'Recognition'. Gelezen in 'Understanding a photograph', een collectie essays samengesteld door Geoff Dyer .