Appels en peren

Ik heb een vak op school, en dat is soms wel eens interessant. Meestal eigenlijk. Alleen is er niet heel veel samenhang, althans niet voor ons, ongetwijfeld wél voor de prof. Maar zo gaat het wel meer aan de universiteit. Alsof je de indruk krijgt dat ze zichzelf les geven. En verder als enige doel hebben de sukkeltjes in de zaal te bevreemden.

Nu schrijft die professor in een artikel dat we niet moeten lezen, maar je weet wel, als je het niet gelezen hebt ...

Bovendien is het zo dat, bij gebrek aan een eigen financiële waarde van de literaire tekst als materieel object (een schilderij van Michelangelo is “objectief”, dwz “financieel” gezien, meer waard dan een schilderij van Marc Eyskens; maar een roman van Flaubert kost in de winkel niet meer dan een roman van dezelfde Marc Eyskens ), het eigen oordeel van de lezer meer doorweegt. (Jan Baetens, "Waarom blijven schrijvers schrijven? , in De Witte Raaf, No 106, 21)

Het is het stukje tussen haakjes dat me pijn doet aan de ogen.

Een roman in de winkel is een reproductie van het origineel. Verkoop reproducties van Michelangelo's en Eyskens en je krijgt ook dezelfde prijs. Kijk maar naar folioreeksen van bepaalde uitgeverijen (zoals Taschen). Verkoop daarentegen het manuscript, en ik denk dat het er ook anders aantoe zal gaan. Bovendien is het niet zo dat je een manuscript in een museum of in je woonkamer hangt om naar te kijken. 

Appels en peren.

Ik kan niet begrijpen dat iemand manipuleert in een wetenschappelijke tekst. Nochtans vrees ik dat het schering en inslag is.