Useless drivel

Ik weet weer wat ik dacht op die rotonde in die ene bocht. Onlangs vroeg ik aan nieuwe collega - masterdiploma en ervaren lezer - welke haar lievelingsboeken waren. Via de company e-mail, omdat ik nog de kans niet had gehad tegenover haar te zitten over de middag. En ze antwoordde, en zei erbij: je mag dat ook vragen aan tafel. En ik dacht: no way? En toen dacht ik verder wat ik zou antwoorden. Heb ik uiteindelijk niet gedaan. Want het enige dat ik kon denken over waarom ik het via e-mail doe was: dan kan ik mijn ontgoocheling verbergen over de antwoorden op mijn vragen. Soms ben ik toch wel een lul, zeg. Uiteraard zou ik dat gewoon cynisch en grappig bedoeld hebben, en zou god weer een kat gemold hebben omdat ik een kans op vriendschap naar de maan geholpen hebben. En dat zou het geweest zijn. Terwijl ik het niet persoonlijk bedoelde, uiteraard. Waarom kan een autist zoals ik niet gewoon de dingen zeggen die ik denk terwijl ik ze toch niet meen? Gelukkig heb ik al geleerd op de e...

Waar zijn al die chicks die Time en de NYRB lezen ... Moet ik echt daten op de redactie van De Standaard (I wish I could though ...). Zucht. Daarnet zat ik bochten te pakken op rotondes en had ik plezier en interessante gedachten. En nu zit ik hier en is het weer gestopt. Zucht. Ik denk dat ik weer zal schrijven. Voor mijn ingebeeld publiek. Inclusief mezelf. Intellectueel in het diepst van mijn gedachten, hoe ondiep dat ook is. 't Is wel zalig om te zien op je zesentwintigste dat je leven al nergens heen gaat. Yeah baby. Ik heb maar een grote ambitie en het is graag gezien worden (door graag te zien, uiteraard) als echtgenoot en vader. En het zit er momenteel niet echt in. En de leegte opvullen met professionele ambities is gewoon grappig, want op het werk wordt zelfstandig nadenken niet echt aangemoedigd. Maar waar wel? En waarom heb ik geen illusies meer maar claim ik altijd van wel? Waarom droom ik ervan het dak van 'mijn' MX-5 neer te gooien en bochten te pakken i...

't Is weer een Verhelle-editie van AutoGids deze week: Bentley Continental GT, Audi S8 en SQ5, BMW 6 Gran Coupé en 7. Oh ja, en toch nog een Kia Cee'd. De enige geteste auto die onder 58.000 euro (de Audi SQ5 is de 'goedkoopste' na de Kia) blijft in dit nummer. Dat is een tijdje de reden geweest waarom ik lang getwijfeld heb of ik mijn abonnement wel zou vernieuwen. Te veel dure en 'exclusieve' auto's. En ik moet zeggen, de nieuwe rubriek 'Scoops' vind ik ook maar idioot. We zullen zien. Over twee weken zal het bovendien beter worden: Toyota Auris, Ford B-Max, Ford Focus ST, Skoda Citigo, Volvo V40 en een vergelijking tussen 3 Golfachtigen. Dan kunnen die Hyundai Equus, Audi S6 en Rolls-Royce er wel bij.

Daarnet dacht ik: ik toon mijn dierbare mama mijn masterdiploma eens. Twee maanden geleden is dat per post aangekomen, en behalve een vluchtige blik die ik er toen op geworpen heb - en gedeeld met mijn ouders - heb ik er weinig aandacht aan besteed. Maar omdat ik de boeken (et al) in mijn kamer aan het herorganiseren ben, lag de grote envelop daarnet op mijn bed, en aangezien mijn mama net in de kamer was op hetzelfde moment als ik, en ze al verschillende keren gevraagd heeft het diploma eens deftig te mogen bekijken, zei ik: kijk eens. En wat zag ik toen? Er zat nog een envelop in, en een brief. Een brief om de verzendingskosten te betalen. Dat doe ik dus morgen ... Ik vroeg mij al af hoe het kwam dat ik daar niets van hoorde. In de envelop zat het diplomasupplement. En nog een ontdekking. Toen ik de vorige keer het diploma vluchtig bekeek, had ik enkel de Engelstalige zijde gezien. Maar blijkbaar is er ook een 'mooiere' Nederlandstalige kant. Met een 'handtekening' ...

Ik heb net L'amour dure trois ans uitgelezen, van Frédéric Beigbeder. Grappig boek. Beetje slapjes naar het einde toe, maar goed, het is de weg ernaartoe die belangrijk is. Blabla. Wat ik vooral grappig vond nadien, zijn de reacties op Goodreads. Ik heb het boek daar 4 sterren gegeven (op 5) en even gelezen wat de anderen ervan vonden. En het valt mij op dat er nogal veel bekrompen lieden zijn. Vrouwen die zich niet kunnen identificeren met het mannelijke personage en dan maar zeggen dat het waardeloos is. "Hij is te narcistisch!" En jullie niet als jullie enkel vanuit jullie eigen standpunt kunnen denken? "Hij is door seks geobsedeerd." So what, bedreigt hij jullie daarmee? "Hij heeft duidelijk te veel geld." Terwijl er over geld niet gesproken wordt. Fucking shit :-) Mijn ex-lief zou het boek ook niets gevonden hebben om de verkeerde redenenen. Maar hoe kan ik zien of iemand het wél goed zou gevonden hebben? Hoe kan ik weten of iemand wél voorbij d...

Shit, fuck. Wat een droomvrouw is Marcelle Sauvageot. Schreef op haar 33e het wondermooie - zij het bijtende - Laissez-moi . Ik vind gewoon de woorden niet om mijn waardering uit te drukken. Hoe ze een man, maar laat ons eerlijk zijn: 'de' man, aan stukken rijt, is intimiderend mooi. Misschien moet ik mijn als grap bedoelde relatietest - een iq-test - veranderen in een leesopdracht met daaropvolgend een mondeling examen ... Wat een pleidooi voor gelijkheid. Wat een droom. En dat ik dat als man moet zeggen. Misschien ben ik nog altijd te kwaad voor de ongelijkheid in mijn laatste relatie ... Maar dan nog. Ik droom van gelijkheid in een relatie die ik niet heb. Maar hopelijk heb ik ooit beide. Maar het een zal niet zonder het ander kunnen.

Hoe zielig is het te beseffen dat al mijn dromen materieel zijn om de simpele reden dat ik a) die kan waarmaken zonder al te veel problemen b) ik niet ontgoocheld zal zijn als ik ze niet waarmaak. Er is een dubbele droom die boven alles staat, dat wel, en dat is: een vrouw, en kinderen. Al de rest is materieel en het zijn de enige waarin ik geloof. Eigenlijk heb ik weinig dromen. Het huis zal altijd leeg zijn. De auto zal me nooit ergens brengen. Ik heb eigenlijk wel zin om te schrijven en te denken. Het is veel te lang geleden. Praten doe ik ook al nooit, er is niemand die luistert. Zelfs onpersoonlijke dingen kan ik niet meer zeggen bij gebrek aan publiek. De collega's op het werk zijn meer geïnteresseerd in 'Het Nieuwsblad', ik meer in 'De Standaard'. En ik heb het gevoel dat ik degene ben die meer moeite moet doen om de happy face op te zetten om over bullshit te praten. Dat bedoel ik zelfs niet eens denigrerend. De meer moeite ook niet als een meetbare ve...

In A History of the World in 100 Objects (2010) van Neil MacGregor zegt Kofi Annan, "Ghanaian diplomat and former Secretary General of the United Nations", het volgende over de onafhankelijkheid van een aantal staten in Afrika in het midden van de vorige eeuw: "(...) I think the skills that you need to fight for indepenence are not the same skills you require to govern, but there was an automatic assumption that those who fought for independence were prepared and ready to govern. So there was quite a bit of learning on the job, and also jealousies between groups and a feeling that one tribe, or one group, had more power or benefits than the other, and this often led to tensions and conflict over scarce resources -- tense and brutal at times." Dus ja, het moet waar zijn, de geschiedenis herhaalt zich.

Merkwaardig hoe mensen naar bed kunnen gaan met elkaar, maar niet durven zingen in elkaars bijzijn. We horen de hele dag door muziek op de radio, mensen zingen voortdurend, tot in wedstrijden toe. Maar geliefden die nog niet lang samen zijn, durven niet zingen als de ander het hoort. Terwijl ze zich wel helemaal blootgeven - zowel fysiek als mentaal - om te vrijen.

De arnongrunbegslinger is doorgeslaan. Zo schijnt het. In De Standaard een lovende recensie, elders ook (NRC, Trouw - voor zover ik ze gelezen heb, ha). En grote vergelijkingen vooral. Dostojevski, Kafka, Musil, W.F. Hermans ... Maar waarom? Ja, enkele thema's zijn maatschappelijk relevant. Het meest opvallend vond ik het verschil tussen de gevangenschap in Irak en die in Dubai, en het gevolg daarvan. Na de beestachtigheid van Irak volgde een vrijlating, na het meer westerse proces in Dubai de terdoodveroordeling. Maar om nu meteen een vergelijking te maken met Kafka louter omdat er een proces gevoerd wordt waarin de verdachte van toeten noch blazen weet? Ik dacht het niet. Ik verwacht meer inhoud van Grunberg. Dit was te mager. Of ben ik Grunberg ontgroeid? En verwacht ik ondertussen te veel omdat ik te veel internationale, goede romans lees? Dus. Ik vond 'De man zonder ziekte' niet slecht, het heeft goede elementen. En het is niet slecht om als lezer moeite te moete...

Net Bas Heijnes Echt zien. Literatuur in het mediatijdperk uitgelezen. Als een soort nostalgietrip naar mijn universiteitsdagen. En ik vond het niet zo'n boeiend boek als ik gehoopt had. Heb me laten vangen door de recensie in De Standaard, waarschijnlijk. (Niet voor het eerst, trouwens.) Te veel name-dropping. En ja, dat kan nodig zijn, maar ik miste toch vooral Heijnes eigen visie. Te veel geleuter over Couperus in het middendeel. En al van in het begin van het essay, toen hij Tim Parks' mening erbij haalde, wist ik dat hij er later zou op terugkomen om te zeggen dat er iets aan schortte. En ja hoor, laatste pagina, lang moeten wachten, maar het was er. Misschien moet ik ook een essay schrijven over voorspelbaarheid en hoe dat een dooddoener is. Er stonden interessante stukken in, dat wel. Maar als geheel, neen.

Aha. - Waar de tijgers thuis zijn van Jean-Marie Blas de Roblès. Eindelijk. Wou die jaren terug al na een lovende recensie in De Standaard, maar was toen 32 (?) euro. Nu kleinere versie gekocht voor 9,95, normaal 19,95. - Het Derde Rijk van Roberto Bolano. Een Bolano, laat ik niet liggen! 9,95 ook, net op het randje van te veel, maar allé. Zit al te wachten van het moment dat hij geplubiceerd werd tot hij zou verramsjt worden. En uiteraard is het gebeurd. - De kunst van het reizen van Alain de Botton. Heb ooit zijn Proust-boek gelezen en dat vond ik schitterend. Ondertussen ligt zijn 'Architecture of Happiness' ook al ruim een jaar op mijn nachtkastje, halfweg uitgelezen, maar ik ga ervanuit dat ook dit boek leuk lezen zal zijn. (7,5 euro) - Echt zien van Bas Heijne. Recensie gelezen in De Standaard waarin leuke citaten en inzichten stonden dus had ik er wel 5 euro voor vijl. - Bij het vallen van de avond van Michael Cunningham. Nog zien liggen in De Slegte maar toen niet...

Jeuj, 't is vrijdag. Vrijdag is een feit, de jeuj niet. Uch, weer weekend. Weekdagen, weekends, allemaal hetzelfde. Altijd wachten. En nooit iets dat komt. Ik kan niet genieten. Waarom? Naar 't schijnt zijn het de krenten in de koek die lekker zijn. Altijd wachten, urgh. En ik weet niet eens waarop. Fuckkkkk.