Useless drivel

LinkedIn is de perfecte plek om over het muurtje te kijken. Vandaag weer twee perfecte voorbeelden gezien van mensen die in een andere wereld leven dan ik. De ene is een consultant en fier dat hij in 10 jaar tijd 1,9 miljoen mijlen gevlogen heeft ("ongeveer 8 keer de afstand naar de maan en terug"). De andere neemt tijdens het autorijden een zelfpromotiefilmpje op terwijl hij "op exclusieve uitnodiging" naar een businessclub rijdt. Tijdens het rijden. Om te stoefen. En zet het vervolgens online. Van die club wil ik zelfs geen lid zijn. Ik heb daarop gereageerd - als eerste in de vijf dagen dat het online stond - en het antwoord was "mss voor alle duidelijkheid handfree !". Want ja, de concentratieproblemen komen van het in het hand houden, niet van het naar het scherm kijken en stoefen. Leg dat uit aan iemand die net een geliefde verloren is na een verkeersongeval omdat een jankinkel het te moeilijk om zich met één iets bezig te houden of om even v...

Echokamers. Altijd bestaan, maar de laatste tijd krijgen ze meer aandacht. Ik moest er net aan denken. Enkele jaren geleden won ik klassiekeconcerttickets. Maar ik kon niet gaan. En toen begon het: aan wie geef ik die? In traditionele vriendenkringen, die toch echt vaak de beste echokamers zijn die je je kan voorstellen maar waar zovelen die over echokamers toeteren precies blind voor zijn, vind je gelijkgestemde zielen. Niet dus. Vrienden: nope. Moeders familie: maar beperkt geïnteresseerd in klassieke muziek. Vaders familie: niet geïnteresseerd. Familie van mijn vrouw: ook niet. Daardoor moest ik denken: hoe zit dat eigenlijk met mijn vriendenkring. Zit ik in een echokamer? Moet ik ook op Twitter bewust mensen met andere meningen gaan volgen? Ik denk het niet. In mijn dichte vriendenkring (en uitgebreide kennissenkring) zit niemand die dezelfde interesses als ik heeft. Niemand om over literatuur te praten (Rachel Cusk! Roberto Bolaño! Patrick Modiano!). Niemand om over si...

Cost per entertainment hour. Ik lees er net over in een blog van ad man Rory Sutherland . Het is een principe dat ik al lang gebruik. Referentie is meestal het bioscoopticket: pak 10 euro voor 2 uur entertainment. En dan begint het: Spotify: 10 euro voor 30 dagen entertainment (en ik luister ook wel elke dag meer dan 2 uur, dus snel terugverdiend) Krantenabonnement: 14 euro per maand voor iedere dag 20 minuten "entertainment" Netflix: 10 euro voor ... 0 entertainment want het geeft mij keuzestress, kost extra bovenop mijn tv-abonnement, en zorgt nog voor een schuldgevoel als ik het niet of ondergebruik ... Ik doe het uiteraard niet bij alles. En er is nog iets als de opportuniteitskost ook natuurlijk. Je kan 2 uur iets goedkoops doen of 1 uur iets duurs, maar je kan ook 1 uur iets duurs en 1 uur iets ... nuttigs doen. En er nog meer plezier aan gehad hebben. 

Bob Hoffman. Menig lezer ongetwijfeld onbekend. Inclusief ikzelf tot enige tijd geleden. En het enige wat ik ervan weet is momenteel nog altijd voldoende, namelijk "niet meer in dienst zijnde reclamebureau executive". Maar fak zijn observaties zijn goed. Hij heeft een blog en een newsletter maar meestal lees ik zijn boeken. Da's handig want dan moet ik niet op een computerscherm staren én heeft hij zelf al eens het kaf van het koren gescheiden. Vaak gaat het over bullshit. En dit is een pareltje op dat vlak . Een mens naar mijn hart. Hij klopt altijd op het feit - zoals wel meer copywriters en marketing-mensen gelukkig doen - dat het product belangrijk is. Het merk volgt. En dat niemand "engaget" met brands, maar wel met producten. Kijk bijvoorbeeld even naar dit . Echt: lezen die handel. (De twee gelinkte artikels zijn opgenomen in Marketers Are From Mars, Consumers Are From New Jersey. Eerder las ik Badmen en 101 Contrarian Ideas.)

Ik zeg altijd dat het verleden niet bestaat. Het is een manier om mezelf te overtuigen dat wat slecht was in mijn vroegere leven niet meer bestaat. Maar hoe ouder ik word, hoe meer dat ook betekent dat wat goed was niet meer bestaat. Het is bijgevolg mijn meest idiote leugen. Mijn grootmoeder is vorig jaar overleden, en terwijl ze nog leefde ontkende ik het heden al, nog altijd volhoudend dat het mijn verleden was dat niet meer bestond. Haar bezoeken in een rusthuis omdat ze fysiek en mentaal te veel achteruit was gegaan, dat kon niet bestaan. Voor mij was de realiteit dat ze voor mij in haar keuken stond, mij een bord crème-au-beurretaart voorzette, en vertelde terwijl mijn grootvader op de sofa in stilte zat mee te luisteren naar haar verhalen, af en toe feiten rechtzettend wanneer haar een datum ontglipte. Terwijl ze in het rusthuis zat en ik zei dat het verleden niet bestond, zat ik vol weemoed te denken aan vroeger en te negeren hoe het nu was. Misschien moet ik...

Leerkrachten en auto's. Doorgaans geen goed huwelijk. Maar terwijl ik deze korte designreview van de Fiat Coupé lees, kan ik toch niet anders dan even mijmeren over welke auto's ik mij kan herinneren waar leerkrachten meer reden. De beste, dat zijn de rode BMW Z3 (eerste generatie) van een oudere lerares waar ik zelf geen les van kreeg. En de Fiat Coupé (kleur weet ik niet meer) van mijn lerares Engels uit het derde middelbaar. We spreken hier dus over de late jaren negentig. Van iets vroeger, in de lagere school, herinner ik mij een Saab 9000 en een VW Golf GTI. Dat waren de topauto's. Bizar genoeg herinner ik mij ook de wagens van twee leerkrachten uit mijn laatste jaren middelbaar: een Renault Mégane (eerste generatie) en Volkswagen Bora. Waarom die zijn blijven hangen ... Geen idee. Misschien omdat ze onkarakteristiek waren voor de personen die ermee reden, want zij hadden in tegenstelling tot de auto's zelf wél persoonlijkheid.

Ik lees wel eens een recensie van een boek. En als falsificatie-adept lees ik graag recensies voor hetzelfde boek in verschillende bladen, als de eerste recensie lovend was. Uiteindelijk, als je genoeg recensies gelezen hebt, ken je genoeg random feitjes en de algemene teneur in het boek om er dan eens indruk mee te maken bij een onbelezen publiek. Of eens deelnemen aan een quiz en als een aapje de nootjes van tussen je hersens plukken. Classic. Enfin, in Trends las ik onlangs de slechtste, saaiste recensie die ik in tijden heb gelezen. Ik ben geneigd te zeggen 'ooit gelezen', aangezien ik graag overdrijf, maar allé, het is nog vroeg, ik hou me in. Kan iemand vertellen waarom hij een boek zou lezen op basis van dit? Bart Van Loo neemt de lezer mee naar de periode dat de Lage Landen 'ontstonden'. Dat hebben we te danken aan de Bourgondische hertogen. Van Loo vertelt hun verhaal als waren ze zijn beste vrienden. Hij weidt uitvoerig uit over de ridders en toerno...

Thuis hebben we een vaatwas, wasmachine en droogkast van hetzelfde merk. Dan zou je denken dat de timerfuncties op dezelfde manier werken, maar dat is dus niet zo. Op de vaatwas moet je instellen wanneer de machine aan de cyclus moet beginnen , terwijl het bij de wasmachine en droogkast omgekeerd is. Daar moet je zeggen wanneer je wil dat de cyclus afloopt . En ondertussen moeten wij als gebruiker het onderscheid onthouden. Is dat trouwens een voorbeeld van silo's binnen een bedrijf? Zou daar geen procedure voor moeten bestaan die over de departementsgrenzen springt?

We hebben ten huize XYZ onlangs naar de tweede aflevering van Diederik en Da Vinci gekeken, het NPO2-programma over ... Da Vinci. Het was onze eerste kennismaking met ... Diederik. Pff. Wat kan die man leuteren. Er kwam precies geen eind aan. Het hoogtepunt was toch wel toen hij voor het onafgewerkte Aanbidding der Wijzen stond. Dat bleef maar duren. Ik zal dat schilderij nooit meer kunnen bekijken zonder aan Diederik te denken die daar maar stond te stamelen en te herhalen hoe Da Vinci daar was gestruikeld over zijn eigen ambities. Ben ik te no-nonsense? Misschien. Nochtans hou ik wel van onderhoudende programma's waarin verteld wordt, maar als er te veel gezocht en gehypotiseerd wordt, dan nja nee. Zoals ook in de bodega waar Da Vinci misschien nog heeft gelopen. Aargh. Of de verwijzingen naar Vasari, misschien wel een voorbeeld van vertelkunst, maar iets minder van feitelijkheid. Dan doet Krabbé het toch beter in zijn Krabbé zoekt Picasso, bijvoorbeeld. Ook hij kan dromen ...

Op 'car twitter' (een niet omlijnde groep van autojournalisten en -liefhebbers die elkaar volgen en converseren op Twitter) is er veel hype over de Honda EV Urban . Sommigen zeggen: breng het op de markt; het zal verkopen. Maar of dat ook zo is? Het is knap en zuiver getekend, dat klopt. En het is elektrisch dus very much 2019 indeed. Meer nog is het een nostalgietrip naar de eerste generatie VW Golf van Giugiaro . De wereld was toen ook rijp voor auto's zoals de Golf. Maar nu? Autojournalisten en -critici vinden zich veel te belangrijk. Wat is de impact van een autojournalist op de verkoop van auto's? Kijk naar de top tien van auto's in ieder land, en daar staan toch veel auto's in die geen "testsieger" of "car of the year" geweest zijn. Je ziet lelijke auto's, onbetrouwbare auto's, nutteloze auto's (SUV's) enzovoort. Geschmackssache. Zoals alles. En als het mode is, dan verkoopt het. Daar gaan de critici weinig aan...

Uit Twee Breinen van Michael Lewis. Hij is nog vriendelijk, al bij al.

Een jaaroverzicht. 41 608 kilometer gereden met de auto. 2 120 liter diesel verbruikt. Dat is 5,12 liter per 100 kilometer. En nu voor echt.  Beste boeken Specht en zoon van Willem Jan Otten . Een meta-boek over perspectief. Verteld door een schilderdoek. Fantastisch. Dead Lagoon van Michael Dibdin . Ieder jaar lees ik minstens één roman (of detective) uit de Zen-reeks en zelden ben ik ontgoocheld. Dit was een van de betere.  The Unpublished David Ogilvy van David Ogilvy . Nota's, memo's, speeches, brieven en andere schrijfsels die samengeraapt zijn uit wat Ogilvy ooit - vooral intern bij zijn bedrijf - geeft geschreven. En het is de moeite. Veel tiptop advies over leiding geven.  A Manual for Cleaning Women: Selected Stories van Lucia Berlin . Ik ben een kortverhalenman en Lucia Berlin is de Lydia Davis van ... vroeger. Niet alle verhalen waren even goed, maar als je alles samentelt wat wel goed was ... Jawadde. Topliteratuur.  Verder ook niet slecht:...