Useless drivel

Overzicht van wat ik het voorbije jaar heb gelezen. Laat me beginnen met wat ik waarschijnlijk snel zal vergeten wegens ontgoochelend (in omgekeerd chronologische volgorde van lezen): Geachte heer M. van Herman Koch. Het positieve was dat ze niet zo hard op elkaar leken als Zomerhuis met zwembad en Het diner. Het negatie was dat het ook zo goed niet was. Ik vond de wisseling van vertelperspectieven goed, maar de stijl is zo vlak en saai ... De plot was bovendien vrij zwak. Het Rosie project van Graeme Simsion. Aanbevolen door Bill Gates en omdat het thema mij wel interesseerde (persoon met Asperger in hoofdrol) wou ik het lezen. Onbevooroordeeld aan begonnen omdat ik geen recensies had gelezen, maar dat had ik dus beter wel gedaan. Het is geschreven door een 'creative writing'-cursist en dat merk je ook. Het is formulaïsch en ongeïnspireerd. Niet beter dan een doordeweekse tv-film die op Vijftv getoond wordt. Maar wat vond ik dan wel goed? Fictie Mr. Bones: Twent...

Lap, belofte weer niet nagekomen. Het is ruim een maand geleden dat ik schreef. Eigenlijk ben ik gewoon een meta-grap aan het uithalen. Ik schrijf enkel om te zeggen dat ik te weinig schrijf. Gisteren bedacht ik iets, namelijk hoe geïntimideerd ik ben door alle PhD's en enthousiaste werkers die hier rondlopen. Daar wou ik iets over schrijven. Maar vandaag denk ik: geen zin, te druk, andere dingen te doen. Dus. Kthxbye!

Wat ik ook nog wou zeggen: misschien ga ik weer iets meer beginnen schrijven. Want misschien doe ik dat wel graag. Ik zeg het ook vooral graag.

Net even aan het surfen en mijn oog valt op een recensie van een nader niet te benoemen boek. Want niet relevant. Maar dit is het begin: Quizvraag. Wat hebben volgende auteurs gemeen: Theodor Mommsen, Verner von Heidenstam, Carl Spitteler, Giosuè Carducci, Rudolf Christoph Euken, Frans Eemil Silanpää? Twee mogelijke antwoorden: 1) ze zijn stuk voor stuk totaal onbekend of tenminste volledig vergeten, 2) het zijn allemaal winnaars van de Nobelprijs voor Literatuur. Laat mij dan ook een vraag stellen die misschien belangrijker is dan of ze zijn vergeten: is hun oeuvre (deels) goed? Hoe kan je nu een boek recenseren, wat in essentie over inhoud en stijl gaat, en openen met een vraag over de roem van de auteur? Dit is de recensie en ik ben niet verder geraakt dan die eerste zinnen wegens don't care anymore.