'Een Vlaming lacht het liefst om een grap die hij zelf had kunnen verzinnen. Dat is geruststellend: ik ben mee, ik ben ook grappig en als ik een grap niet meteen snap, denk je misschien dat ik dom ben, jij arrogante intellectuele klootzak?'
'Dat was ook het probleem van Spike. In De Standaard schreef toen iemand: als je te lang over een grap moet nadenken, is het een slechte grap. Terwijl ik vind: als je te lang moet nadenken, heb je het niet begrepen, kalf.'
'Het cynisme heeft een veel te slechte naam. Al die BV'tjes die zeggen: “o, als ik later maar niet cynisch word,. Dat betekent alleen dat ze nog niet genoeg hebben nagedacht. Wie nadenkt, wordt vanzelf cynisch.'
'Ik heb ook twee kinderen. In de tijd dat ze ons op Eén met Allemaal Sam om de oren sloegen, schoten ze in die school in Beslan kinderen in de rug. Als je dan nog niet inziet: virus met schoenen, hou dan je mond. Cynisch worden is de enige manier om niet de hele tijd te zitten bleiten voor je tv.'
Patrick De Witte in De Standaard van 5 januari 2008. Stijn Dehenau, ex-klasgenoot, was wel eerder met de titel van zijn radioprogramma op Coolcast, de webradio van Howest. Dat heette ook SPAM. Visionair!
--
Ik ben al met 22 vader geworden. Het was, zoals dat in die dagen hoorde, van ‘moeten’. Mijn vrouw is uit hetzelfde dorp in de Kempen en na Eppo kwamen er nog snel twee jongens bij. Voor ons was het de gewoonste zaak ter wereld en we hadden ook niet het gevoel dat we daardoor vanalles moesten missen. Vandaag is dat anders. Het lijkt of jonge mensen eerst al een carrière, een huis én een pensioenverzekering moeten hebben voor ze zich nog aan kinderen wagen. En dan liefst niet meer dan één, want dan kunnen ze die alles geven. Ik ben bang dat er een generatie van verwende Plop-kinderen zit aan te komen die compleet verkloot is. Een generatie die niet meer weet wat honger is en sparen en hunkeren, en die dus ook geen passie kent. Die mensen moeten toch diep ongelukkig zijn. Als ik die horden zie die zich zoals lemmingen naar het Sportpaleis begeven voor de show van Clouseau, dan kan ik daarin alleen een grote vlucht zien. Ze doen dat niet omdat ze zo dol op die muziek zijn, maar omdat ze erbij willen horen. In deze tijden van hyperindividualisme lijken we nergens zo bang voor als voor alléén te zijn.
Luc Janssen in De Standaard van 5 januari 2008.
