Snellezen - argh
Er staat een smakelijk artikel van Michael Henderson op Telegraph.co.uk over 'het leestempo' en slow-reading etc. Ik ken hem niet, noch zijn subject: Philip Hensher. Die leest naar eigen zeggen vijf romans per week. Daarnaast is hij zelf schrijver, doceert hij aan een universiteit, en schrijft voor enkele kranten.
Vijf romans per week.
...
Plus de rest!
Wij moeten dit semester zes romans lezen, dat klinkt misschien weinig maar dat is veel, over een periode van vijftien weken, waarin we ook nog wel wat ander werk hebben. Daarnaast is er nog wat Middelnederlands werk (Beatrijs, Trojeroman, Karel ende Elegast) en nog andere dinges.
Dat komt dus ongeveer neer op één boek iedere twee weken. Dat is het snelste dat ik ooit gehaald heb gedurende een jaar, namelijk in 2005 denk ik. Toen las ik iedere twee weken een roman.
Toen had ik ook tijd. Ik kon genieten van een boek, ik had niet te heel veel werk op school.
Maar nu ...
Anyway, Henderson besluit zo:
Vijf romans per week.
...
Plus de rest!
Wij moeten dit semester zes romans lezen, dat klinkt misschien weinig maar dat is veel, over een periode van vijftien weken, waarin we ook nog wel wat ander werk hebben. Daarnaast is er nog wat Middelnederlands werk (Beatrijs, Trojeroman, Karel ende Elegast) en nog andere dinges.
Dat komt dus ongeveer neer op één boek iedere twee weken. Dat is het snelste dat ik ooit gehaald heb gedurende een jaar, namelijk in 2005 denk ik. Toen las ik iedere twee weken een roman.
Toen had ik ook tijd. Ik kon genieten van een boek, ik had niet te heel veel werk op school.
Maar nu ...
Anyway, Henderson besluit zo:
What a relief it was, last year, to learn of Milan Kundera's opinion that he based his reading on the premise that he got through books at the rate of 20 pages an hour. How the Society of Slow Readers enjoyed that confession!
There are those who read quickly, but many more, I fancy, are closer to Kundera's estimation than Hensher's. Keen reader that I am, I reckon I have done pretty well if, having spent three hours with a book, I have got through 100 pages.
Once I regretted being a slowcoach. Now I am content with my lot. It's like a cricketer building an innings. If a book is worth reading, it must be absorbed, sentence by sentence, which often means re-reading paragraphs if they are tricky - or if they are delightful. If others are able to zip through books, skimming the pages, it is a matter for them.
Ten years ago, Philip Roth's American Pastoral took me a month to read, a golden month of deep and lasting pleasure. In those four weeks, Hensher probably went through Proust in Bulgarian. Good for him, and good for me. Our noble Society gave me its gold medal.
Reacties