Quite illiterate
"Geen land voor oude mannen, is dit." Lees ik in Coetzee's In Ongenade (Disgrace). Tiens. Er is een film die zo heet. Maar ik zie verbanden waar er geen zijn. Ik vond het wel opmerkelijk. En nog iets dat me is opgevallen, Coetzee gebruikt twee maal het woord "asbest".
Op naar de volgende. In de Oxford Companion to English Literature dacht ik eens te lezen wat men schrijft over Graham Greene en zijn Brighton Rock. Er stond, merkwaardig genoeg, dat hij vaak het woord "seedy" gebruikt, en inderdaad, in het begin van de roman ben ik het al tegengekomen. Seedy ... slonzig, verwaarloosd, vuil.
"I'm quite illiterate, but I read a lot." Dixit Holden Caulfield in The Catcher in the Rye. Best grappig. Ik maak het mijn lijfspreuk. Rye is trouwens een woord dat ik moet onthouden, nog minstens tot maandagochtend: rogge. En het andere dat ik moet onthouden is tarwe: wheat. Goddam. Nu ik er aan denk, illiterate is ook een woord dat ik moet onthouden, jeetje, ik was het al bijna vergeten. Analfabeet! Ongeletterde!
Trouwens. The Catcher is het eerste boek ooit dat ik herlees. Ik heb het twee jaar geleden gelezen, in het dierbare Engeland, en nu lees ik het opnieuw. Het is een aanrader, grappig enzo. Voor mij toch. Ahaha.
Torfs zei gisteren in de krant boeiende dingen. "Het gaat aan onze universiteiten al lang niet meer, en helaas steeds minder, om kennis. Jammer. Want kennis om de kennis, zij bevrijdt. En zij brengt geluk. De universiteit van haar kant is met andere dingen bezig. Zij is de nederige dienstmaagd van vele uiteenlopende doelstellingen, die beleidsmensen belangrijker vinden dan pure kennis [...]. Kennis om de kennis is net zo zeldzaam geworden als kunst om de kunst." (De Standaard, 5 juni 2008)
Eerder had hij in hetzelfde artikel al gesproken over de "meetbaarheid" van het onderzoek, en hoe onderzoekers moeten publiceren in internationaal gereviewde tijdschriften. "De roem van wetenschappers stijgt wanneer zij door anderen worden geciteerd. Hoe bereik je dat nobele doel? Door onderwerpen te kiezen die niet nieuw zijn, waar iedereen al een tijdje mee bezig is. Dan kan je veel citeren, en vooral geciteerd worden. Zeer te vermijden is vernieuwing. Innovatie."
Interessant. Ik kan me vinden in bepaalde dingen, hoewel ik er natuurlijk niet helemaal zelf in sta. Ik ben geen doctoraatsstudent, nog minder een professor. Maar ik kom er wel mee in aanraking, en ik moet wel papers schrijven, en als ik als student iets bedenk in de analyse van een gedicht, dan krijg ik meer punten als ik dat niet zelf bedacht heb, maar een bron kan geven die het voorgezegd heeft.
Ik word opgeleid om te citeren.
En nu iets meer down to earth. Er is gisteren een vrouw doodgereden op de plek waar ik vorig jaar aangereden ben met de fiets. Damn.
Oh ja, als er ergens een "s" is weggevallen in deze tekst, daar zijn redenen voor.
Jeetje. Er zijn bijna geen zekerheden meer. Mercedes herbouwt een oud model (aaaaaah!) en Radiohead brengt een best of uit (aaaaaah! aaaaaah!). Ik zeg bijna: Chris Martin schrijft nog altijd briljante dingen, kuch, zoals: "snow, white snow". That's some good thinking.
Op naar de volgende. In de Oxford Companion to English Literature dacht ik eens te lezen wat men schrijft over Graham Greene en zijn Brighton Rock. Er stond, merkwaardig genoeg, dat hij vaak het woord "seedy" gebruikt, en inderdaad, in het begin van de roman ben ik het al tegengekomen. Seedy ... slonzig, verwaarloosd, vuil.
"I'm quite illiterate, but I read a lot." Dixit Holden Caulfield in The Catcher in the Rye. Best grappig. Ik maak het mijn lijfspreuk. Rye is trouwens een woord dat ik moet onthouden, nog minstens tot maandagochtend: rogge. En het andere dat ik moet onthouden is tarwe: wheat. Goddam. Nu ik er aan denk, illiterate is ook een woord dat ik moet onthouden, jeetje, ik was het al bijna vergeten. Analfabeet! Ongeletterde!
Trouwens. The Catcher is het eerste boek ooit dat ik herlees. Ik heb het twee jaar geleden gelezen, in het dierbare Engeland, en nu lees ik het opnieuw. Het is een aanrader, grappig enzo. Voor mij toch. Ahaha.
Torfs zei gisteren in de krant boeiende dingen. "Het gaat aan onze universiteiten al lang niet meer, en helaas steeds minder, om kennis. Jammer. Want kennis om de kennis, zij bevrijdt. En zij brengt geluk. De universiteit van haar kant is met andere dingen bezig. Zij is de nederige dienstmaagd van vele uiteenlopende doelstellingen, die beleidsmensen belangrijker vinden dan pure kennis [...]. Kennis om de kennis is net zo zeldzaam geworden als kunst om de kunst." (De Standaard, 5 juni 2008)
Eerder had hij in hetzelfde artikel al gesproken over de "meetbaarheid" van het onderzoek, en hoe onderzoekers moeten publiceren in internationaal gereviewde tijdschriften. "De roem van wetenschappers stijgt wanneer zij door anderen worden geciteerd. Hoe bereik je dat nobele doel? Door onderwerpen te kiezen die niet nieuw zijn, waar iedereen al een tijdje mee bezig is. Dan kan je veel citeren, en vooral geciteerd worden. Zeer te vermijden is vernieuwing. Innovatie."
Interessant. Ik kan me vinden in bepaalde dingen, hoewel ik er natuurlijk niet helemaal zelf in sta. Ik ben geen doctoraatsstudent, nog minder een professor. Maar ik kom er wel mee in aanraking, en ik moet wel papers schrijven, en als ik als student iets bedenk in de analyse van een gedicht, dan krijg ik meer punten als ik dat niet zelf bedacht heb, maar een bron kan geven die het voorgezegd heeft.
Ik word opgeleid om te citeren.
En nu iets meer down to earth. Er is gisteren een vrouw doodgereden op de plek waar ik vorig jaar aangereden ben met de fiets. Damn.
Oh ja, als er ergens een "s" is weggevallen in deze tekst, daar zijn redenen voor.
Jeetje. Er zijn bijna geen zekerheden meer. Mercedes herbouwt een oud model (aaaaaah!) en Radiohead brengt een best of uit (aaaaaah! aaaaaah!). Ik zeg bijna: Chris Martin schrijft nog altijd briljante dingen, kuch, zoals: "snow, white snow". That's some good thinking.
Reacties