Elektrificerend
Elektrificerend. Wat een mooi, mooi woord. Al die i's en e's. Heerlijk.
Heb ik vandaag een trick op mijn sleeve. Course not.
Ik heb vandaag geleerd voor mijn herexamen. Door te surfen en te luisteren naar de radio. Klara! Serieus. Eigenlijk, voor één keer heb ik iets écht nuttigs gedaan. Geluisterd naar een interview met Joop van der Horst. Ik ben al weer de helft vergeten natuurlijk, maar ik denk dat hij iets zei over veranderend taalgebruik en iets over anders schrijven op het internet.
Dat heb ik gehoord.
Als ik er eens over nadenk ... Dan doe ik dat. Ik typ in stukken. Pardon, schrijf! Dit is een edel werk! Whatever. Ik schrijf dus in stukken. Gekapt, of gehakt, as you like.
Kort. Verteerbaar.
Maar! Ik bied geen informatie aan. Ik bied toch enkel verwarring aan? Toch? En woordspelletjes waar niemand iets van zegt of aan heeft. Of van snapt.
Ik wou nog iets zeggen maar ik ben het vergeten.
En dat! Dat! Dat is net het geheim van de nieuwe schrijver. Ik ben het prototype van de nieuwe schrijver! Die onthoudt maar één vierde van wat hij bedoelde waardoor hij maar acht zinnen schrijft.
En de lezer, die kan weer onmoven.
Enfin, mijn ambities zijn alweer opzij geschoven. Ik blijf doorschrijven.Over onzin. En vanaf het moment dat het een formule wordt, kap ik er mee. Het was nu al bijna bezig. Die zin, over onzin, moet eruit.
Ik ben een boek aan't lezen. Het is een kamikazeoperatie want het boek telt 1224 pagina's. En ik heb herexamens waarvoor ik hard aan het studeren ben, als altijd.
Het is grappig. Hier gaat Fabian weer. Drie weken hoogmoed, nuja, toch alleszins twee, voor de val.
Dat zei ik twee maanden geleden ook, met dat verschil dat de val niet gekomen is, alle punten vooruit, op één na waarvan ik het niet verwachtte en die ik ook helemaal niet in gedachten had toen ik mijn hoogmoeduitspraak deed. Anyway. Ik weid uit. Veel te veel verantwoording.
Ik heb deze blok - mijn eerste examen is vrijdag - al twee boeken gelezen. Dat wil zeggen, de afgelopen week.
Voor de universiteit de poten van onder mijn tafel zaagt.
Of zoals ik onlangs ergens schreef: de universiteit heet niet voor niets universiteit en niet diversiteit ...
DEZE TEKST IS VEEL TE LANG VOOR DE INTERNETGENERATIE. Dat is including me. Maar ik ben gelukkig zo slim geweest de tekst te schrijven. Daardoor is hij altijd maar zo lang als de laatste vier letters.
Slim hé! Mijn generatie heeft goede oplossingen voor de problemen waar ze onder lijdt. Al zeg ik het zelf.
Heb ik vandaag een trick op mijn sleeve. Course not.
Ik heb vandaag geleerd voor mijn herexamen. Door te surfen en te luisteren naar de radio. Klara! Serieus. Eigenlijk, voor één keer heb ik iets écht nuttigs gedaan. Geluisterd naar een interview met Joop van der Horst. Ik ben al weer de helft vergeten natuurlijk, maar ik denk dat hij iets zei over veranderend taalgebruik en iets over anders schrijven op het internet.
Dat heb ik gehoord.
Als ik er eens over nadenk ... Dan doe ik dat. Ik typ in stukken. Pardon, schrijf! Dit is een edel werk! Whatever. Ik schrijf dus in stukken. Gekapt, of gehakt, as you like.
Kort. Verteerbaar.
Maar! Ik bied geen informatie aan. Ik bied toch enkel verwarring aan? Toch? En woordspelletjes waar niemand iets van zegt of aan heeft. Of van snapt.
Ik wou nog iets zeggen maar ik ben het vergeten.
En dat! Dat! Dat is net het geheim van de nieuwe schrijver. Ik ben het prototype van de nieuwe schrijver! Die onthoudt maar één vierde van wat hij bedoelde waardoor hij maar acht zinnen schrijft.
En de lezer, die kan weer onmoven.
Enfin, mijn ambities zijn alweer opzij geschoven. Ik blijf doorschrijven.
Ik ben een boek aan't lezen. Het is een kamikazeoperatie want het boek telt 1224 pagina's. En ik heb herexamens waarvoor ik hard aan het studeren ben, als altijd.
Het is grappig. Hier gaat Fabian weer. Drie weken hoogmoed, nuja, toch alleszins twee, voor de val.
Dat zei ik twee maanden geleden ook, met dat verschil dat de val niet gekomen is, alle punten vooruit, op één na waarvan ik het niet verwachtte en die ik ook helemaal niet in gedachten had toen ik mijn hoogmoeduitspraak deed. Anyway. Ik weid uit. Veel te veel verantwoording.
Ik heb deze blok - mijn eerste examen is vrijdag - al twee boeken gelezen. Dat wil zeggen, de afgelopen week.
Voor de universiteit de poten van onder mijn tafel zaagt.
Of zoals ik onlangs ergens schreef: de universiteit heet niet voor niets universiteit en niet diversiteit ...
DEZE TEKST IS VEEL TE LANG VOOR DE INTERNETGENERATIE. Dat is including me. Maar ik ben gelukkig zo slim geweest de tekst te schrijven. Daardoor is hij altijd maar zo lang als de laatste vier letters.
Slim hé! Mijn generatie heeft goede oplossingen voor de problemen waar ze onder lijdt. Al zeg ik het zelf.
Reacties