"Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht" van Mark Haddon
Veel ... mensen, euh, auteurs, euhm ja gewoon mensen hebben dit boek in hun lijstje staan met boeken die ze willen lezen. De reden is de titel. Die klinkt dan ook zo heerlijk poëtisch, een wonderbaarlijk voorval in de nacht is altijd mooi. Alleen is die hond er teveel aan.
De roman wordt verteld door een autist, Christopher (ik heb zijn naam moeten googlen, laat dat geen indicatie zijn voor hoe weinig memorabel ik het vond). Hoe hij vertelt is echt goed. Je moet maar een willekeurige pagina openslaan en je ziet dialogen als volgt: "Hij zei ... Zij zei ... Ik zei ... Hij zei ... Ik zei".
Maar. Dat wordt vermoeiend. Je wordt er echt moe van. Geloof me.
Daarbovenop komt nog dat het verhaal halverwege het boek eigenlijk wel verteld is. De jongen onderzoekt de moord op de hond, onderzoekt hoe het zit met zijn moeder. Dat weet je allemaal aan pagina 100. En dan komen er nog 100.
De rest van het verhaal is dan ook het 'mooie' aan heel de zaak. Het vertelt hoe de autist die nooit verder komt dan het einde van zijn straat, naar Londen trekt. Je kan zeggen: leuk, ons inleven in een autist. Dat is waar. Het doet wel iets. Maar aan de andere kant verveelt het ook geweldig.
Drie op vijf. De eerste honderd pagina's zijn verpletterend, de tweede honderd ook. Zij het op verschillende manieren.
- Mark Haddon, Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht, Uitgeverij De Fontein, 208 pagina's, vertaald door Harry Pallemans. Je vindt het wel in de bibliotheek.
De roman wordt verteld door een autist, Christopher (ik heb zijn naam moeten googlen, laat dat geen indicatie zijn voor hoe weinig memorabel ik het vond). Hoe hij vertelt is echt goed. Je moet maar een willekeurige pagina openslaan en je ziet dialogen als volgt: "Hij zei ... Zij zei ... Ik zei ... Hij zei ... Ik zei".
Maar. Dat wordt vermoeiend. Je wordt er echt moe van. Geloof me.
Daarbovenop komt nog dat het verhaal halverwege het boek eigenlijk wel verteld is. De jongen onderzoekt de moord op de hond, onderzoekt hoe het zit met zijn moeder. Dat weet je allemaal aan pagina 100. En dan komen er nog 100.
De rest van het verhaal is dan ook het 'mooie' aan heel de zaak. Het vertelt hoe de autist die nooit verder komt dan het einde van zijn straat, naar Londen trekt. Je kan zeggen: leuk, ons inleven in een autist. Dat is waar. Het doet wel iets. Maar aan de andere kant verveelt het ook geweldig.
Drie op vijf. De eerste honderd pagina's zijn verpletterend, de tweede honderd ook. Zij het op verschillende manieren.
- Mark Haddon, Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht, Uitgeverij De Fontein, 208 pagina's, vertaald door Harry Pallemans. Je vindt het wel in de bibliotheek.
Reacties