"De Nacht" van Christian Gailly
Ik heb een boek gelezen gisteren en eergisteren. "De Nacht" van Christian Gailly. Hij publiceert bij Minuit wat blijkbaar een bepaalde kwaliteitslabel met zich meebrengt. Ik ben al lang weer vergeten welk. Gailly wordt gezien als een van de nouveau nouveau romanciers. Wat dat inhoudt weet ik eigenlijk ook al niet meer. Enfin. Hij schrijft droog, dat is: zonder veel tierlantijntjes.
Net iets voor mij dus!
De plot is mooi. Simon, jazzpianist turned ingenieur, moet naar een fabriek aan zee om iets te fixen dat zijn collega's niet kunnen oplossen. Na het fixen gaan ze naar een club waar Simon nostalgisch wordt naar de goede oude tijd waarin hij zelf jazz speelde in clubs. Het toeval wil: het triootje op het kleine podium speelt jazz zoals Simon speelde, hij was dan ook invloedrijk. Nu. Er gebeurt het een en het ander vanaf daar. Volgens de flaptekst -- waarom zou ik die niet citeren, die kan het beter dan ik -- vindt Simon verlossing in de muziek en leert hij weer wat geluk is. Dat is zo.
Op het einde gebeuren er nogal enkele tragische gebeurtenissen en Debbie, Simons nieuwe geliefde, begrijpt hem al:
De roman is mooi, de karakterisering ook. Simpel maar effectief. De verteller is een vriend van Simon die jaren na de feiten vertelt. Het is mooi, echt mooi. Alles.
Ik zou het vier op vijf sterren geven. Jazeker. Aanrader.
- Christian Gailly, "De Nacht", Uitgeverij Bert Bakker, 2003, vertaald door Théo Buckinx, 143 pagina's. Origineel bij Minuit, "Un soir au club", 2001. Ligt in boekhandel De Slegte voor 4,50 euro.
Net iets voor mij dus!
De plot is mooi. Simon, jazzpianist turned ingenieur, moet naar een fabriek aan zee om iets te fixen dat zijn collega's niet kunnen oplossen. Na het fixen gaan ze naar een club waar Simon nostalgisch wordt naar de goede oude tijd waarin hij zelf jazz speelde in clubs. Het toeval wil: het triootje op het kleine podium speelt jazz zoals Simon speelde, hij was dan ook invloedrijk. Nu. Er gebeurt het een en het ander vanaf daar. Volgens de flaptekst -- waarom zou ik die niet citeren, die kan het beter dan ik -- vindt Simon verlossing in de muziek en leert hij weer wat geluk is. Dat is zo.
Op het einde gebeuren er nogal enkele tragische gebeurtenissen en Debbie, Simons nieuwe geliefde, begrijpt hem al:
Debbies blauwe cabrio reed langs de kust. Voorlopig kon ze de zee niet achter zich laten. De weg liep langs de kust. Er was een kortere weg om landinwaards te rijden, maar Debbie had de bekommernis van een estheet en dacht dat Simon door de kustweg tot rust zou komen nu de avond viel en de kleuren gewoon smartelijk werden.Zie je het voor je? Heerlijk toch. De bekommernis van een estheet. Mooi zo.
De roman is mooi, de karakterisering ook. Simpel maar effectief. De verteller is een vriend van Simon die jaren na de feiten vertelt. Het is mooi, echt mooi. Alles.
Ik zou het vier op vijf sterren geven. Jazeker. Aanrader.
- Christian Gailly, "De Nacht", Uitgeverij Bert Bakker, 2003, vertaald door Théo Buckinx, 143 pagina's. Origineel bij Minuit, "Un soir au club", 2001. Ligt in boekhandel De Slegte voor 4,50 euro.
Reacties