Intellectuelen en hun verdriet
Hoe begin ik. Ehm. Intellectuelen en Het Verdriet van België. 't Is gelijk peper en zout. Iedereen vindt het boek fantastisch. Ik stel dat niet in vraag, ik vond het ook goed, 'k heb het zelfs twee keer gelezen, wie kan dat zeggen ...
Ik heb gewoon een bedenking. Ik denk dat enquêtes waaruit blijkt dat velen Het Verdriet gekocht hebben maar niet gelezen, enkel statusbevorderend zijn. Intellectuelen moeten daarop kicken, zeker weten. Want zij hebben het wél gelezen, ze kunnen zich onderscheiden van de massa. En zo krijgt een bestseller toch status. Niet zodanig door zijn literaire kwaliteit maar door het weinig-gelezen-zijnde.
Intellectuele boeken (ik noem ze zo, is het een scheldwoord? is het een statuswoord? is het een belachelijke benaming? vooral dat laatste, maar hoe moet ik het anders noemen? literaire boeken misschien) zijn meestal meer obscuur dan bestsellers. Je moet met Alain Robbe-Grillet bij niet veel mensen aankomen. Dat verleent hen status. Als intellectueel (of pseudo, for that matter) kan je je onderscheiden op die manier. Je lacht met de massa.
Nouja.
Zo zie je maar.
Mij kan het dus weinig bommen. Ik lees wat ik graag lees. Toevallig is het meer literair. En ik moet toegeven, ik ben ook begonnen aan De Da Vinci Code, weliswaar enkel uit liefde en respect voor iemand, maar uit zelfrespect heb ik het halfweg weggelegd. Misschien ben ik ook één van de weinigen die niet benieuwd is naar het einde ...
Ik heb gewoon een bedenking. Ik denk dat enquêtes waaruit blijkt dat velen Het Verdriet gekocht hebben maar niet gelezen, enkel statusbevorderend zijn. Intellectuelen moeten daarop kicken, zeker weten. Want zij hebben het wél gelezen, ze kunnen zich onderscheiden van de massa. En zo krijgt een bestseller toch status. Niet zodanig door zijn literaire kwaliteit maar door het weinig-gelezen-zijnde.
Intellectuele boeken (ik noem ze zo, is het een scheldwoord? is het een statuswoord? is het een belachelijke benaming? vooral dat laatste, maar hoe moet ik het anders noemen? literaire boeken misschien) zijn meestal meer obscuur dan bestsellers. Je moet met Alain Robbe-Grillet bij niet veel mensen aankomen. Dat verleent hen status. Als intellectueel (of pseudo, for that matter) kan je je onderscheiden op die manier. Je lacht met de massa.
Nouja.
Zo zie je maar.
Mij kan het dus weinig bommen. Ik lees wat ik graag lees. Toevallig is het meer literair. En ik moet toegeven, ik ben ook begonnen aan De Da Vinci Code, weliswaar enkel uit liefde en respect voor iemand, maar uit zelfrespect heb ik het halfweg weggelegd. Misschien ben ik ook één van de weinigen die niet benieuwd is naar het einde ...
Reacties