Echokamers
Echokamers. Altijd bestaan, maar de laatste tijd krijgen ze meer aandacht.
Ik moest er net aan denken. Enkele jaren geleden won ik klassiekeconcerttickets. Maar ik kon niet gaan. En toen begon het: aan wie geef ik die?
In traditionele vriendenkringen, die toch echt vaak de beste echokamers zijn die je je kan voorstellen maar waar zovelen die over echokamers toeteren precies blind voor zijn, vind je gelijkgestemde zielen.
Niet dus.
Vrienden: nope. Moeders familie: maar beperkt geïnteresseerd in klassieke muziek. Vaders familie: niet geïnteresseerd. Familie van mijn vrouw: ook niet.
Daardoor moest ik denken: hoe zit dat eigenlijk met mijn vriendenkring. Zit ik in een echokamer? Moet ik ook op Twitter bewust mensen met andere meningen gaan volgen?
Ik denk het niet. In mijn dichte vriendenkring (en uitgebreide kennissenkring) zit niemand die dezelfde interesses als ik heeft. Niemand om over literatuur te praten (Rachel Cusk! Roberto Bolaño! Patrick Modiano!). Niemand om over sitcoms te praten (Seinfeld! 30 Rock! Fleabag!). Niemand om over klassieke muziek te praten (Telemann! whatever - daar valt toch niet over te praten). Niemand om gebouwtjes te gaan kijken (Bauhaus! Mid-century modernism!).
En wat leren we daaruit? Dat ik toch vooral eenzaam ben - als het gaat over praten over die onderwerpen althans.
Gelukkig hebben we nog monologues intérieurs. Of - beter - dialogues?
Haha. Normaal zeg ik het niet luidop, maar allé, deze blog is zo meta.
Ik moest er net aan denken. Enkele jaren geleden won ik klassiekeconcerttickets. Maar ik kon niet gaan. En toen begon het: aan wie geef ik die?
In traditionele vriendenkringen, die toch echt vaak de beste echokamers zijn die je je kan voorstellen maar waar zovelen die over echokamers toeteren precies blind voor zijn, vind je gelijkgestemde zielen.
Niet dus.
Vrienden: nope. Moeders familie: maar beperkt geïnteresseerd in klassieke muziek. Vaders familie: niet geïnteresseerd. Familie van mijn vrouw: ook niet.
Daardoor moest ik denken: hoe zit dat eigenlijk met mijn vriendenkring. Zit ik in een echokamer? Moet ik ook op Twitter bewust mensen met andere meningen gaan volgen?
Ik denk het niet. In mijn dichte vriendenkring (en uitgebreide kennissenkring) zit niemand die dezelfde interesses als ik heeft. Niemand om over literatuur te praten (Rachel Cusk! Roberto Bolaño! Patrick Modiano!). Niemand om over sitcoms te praten (Seinfeld! 30 Rock! Fleabag!). Niemand om over klassieke muziek te praten (Telemann! whatever - daar valt toch niet over te praten). Niemand om gebouwtjes te gaan kijken (Bauhaus! Mid-century modernism!).
En wat leren we daaruit? Dat ik toch vooral eenzaam ben - als het gaat over praten over die onderwerpen althans.
Gelukkig hebben we nog monologues intérieurs. Of - beter - dialogues?
Haha. Normaal zeg ik het niet luidop, maar allé, deze blog is zo meta.
Reacties