Diederik, Da Vinci, en wij ...
We hebben ten huize XYZ onlangs naar de tweede aflevering van Diederik en Da Vinci gekeken, het NPO2-programma over ... Da Vinci. Het was onze eerste kennismaking met ... Diederik.
Pff. Wat kan die man leuteren. Er kwam precies geen eind aan. Het hoogtepunt was toch wel toen hij voor het onafgewerkte Aanbidding der Wijzen stond. Dat bleef maar duren. Ik zal dat schilderij nooit meer kunnen bekijken zonder aan Diederik te denken die daar maar stond te stamelen en te herhalen hoe Da Vinci daar was gestruikeld over zijn eigen ambities.
Ben ik te no-nonsense? Misschien. Nochtans hou ik wel van onderhoudende programma's waarin verteld wordt, maar als er te veel gezocht en gehypotiseerd wordt, dan nja nee. Zoals ook in de bodega waar Da Vinci misschien nog heeft gelopen. Aargh. Of de verwijzingen naar Vasari, misschien wel een voorbeeld van vertelkunst, maar iets minder van feitelijkheid.
Dan doet Krabbé het toch beter in zijn Krabbé zoekt Picasso, bijvoorbeeld. Ook hij kan dromen en onder de indruk zijn, maar hij laat nog wat ruimte voor emoties over voor de kijker in plaats van ze zelf in te vullen.
Maar Diederik bracht ons wel op mooie plekken. Daarom ga ik blijven kijken. Het is subliem gefilmd, maar dat is ook te danken aan de decors: Firenze, de Toscaanse landschappen waar Da Vinci vaak zijn achtergronden op inspireerde ... Je moest bij wijze van spreken maar de kraan openzetten om het goud te laten vloeien.
En hoe dan ook leren we ervan bij. Alleen aan een te traag tempo.
Pff. Wat kan die man leuteren. Er kwam precies geen eind aan. Het hoogtepunt was toch wel toen hij voor het onafgewerkte Aanbidding der Wijzen stond. Dat bleef maar duren. Ik zal dat schilderij nooit meer kunnen bekijken zonder aan Diederik te denken die daar maar stond te stamelen en te herhalen hoe Da Vinci daar was gestruikeld over zijn eigen ambities.
Ben ik te no-nonsense? Misschien. Nochtans hou ik wel van onderhoudende programma's waarin verteld wordt, maar als er te veel gezocht en gehypotiseerd wordt, dan nja nee. Zoals ook in de bodega waar Da Vinci misschien nog heeft gelopen. Aargh. Of de verwijzingen naar Vasari, misschien wel een voorbeeld van vertelkunst, maar iets minder van feitelijkheid.
Dan doet Krabbé het toch beter in zijn Krabbé zoekt Picasso, bijvoorbeeld. Ook hij kan dromen en onder de indruk zijn, maar hij laat nog wat ruimte voor emoties over voor de kijker in plaats van ze zelf in te vullen.
Maar Diederik bracht ons wel op mooie plekken. Daarom ga ik blijven kijken. Het is subliem gefilmd, maar dat is ook te danken aan de decors: Firenze, de Toscaanse landschappen waar Da Vinci vaak zijn achtergronden op inspireerde ... Je moest bij wijze van spreken maar de kraan openzetten om het goud te laten vloeien.
En hoe dan ook leren we ervan bij. Alleen aan een te traag tempo.
Reacties