Het besef

Hoe zielig is het te beseffen dat al mijn dromen materieel zijn om de simpele reden dat ik
a) die kan waarmaken zonder al te veel problemen
b) ik niet ontgoocheld zal zijn als ik ze niet waarmaak.

Er is een dubbele droom die boven alles staat, dat wel, en dat is: een vrouw, en kinderen.

Al de rest is materieel en het zijn de enige waarin ik geloof.

Eigenlijk heb ik weinig dromen. Het huis zal altijd leeg zijn. De auto zal me nooit ergens brengen.

Ik heb eigenlijk wel zin om te schrijven en te denken. Het is veel te lang geleden. Praten doe ik ook al nooit, er is niemand die luistert. Zelfs onpersoonlijke dingen kan ik niet meer zeggen bij gebrek aan publiek. De collega's op het werk zijn meer geïnteresseerd in 'Het Nieuwsblad', ik meer in 'De Standaard'. En ik heb het gevoel dat ik degene ben die meer moeite moet doen om de happy face op te zetten om over bullshit te praten. Dat bedoel ik zelfs niet eens denigrerend. De meer moeite ook niet als een meetbare vergelijking waarin ik 'meer moeite' doe dan hen. Maar gewoon dat ik op een minder gemakkelijke manier meepraat met hen, dan omgekeerd.

Waarom is het eigenlijk zo moeilijk om te schrijven of te praten over 'moeite'. In dit voorbeeld is het zo dat ik dus 'meer moeite' doe, maar dat komt ook omdat ik degene ben met het probleem. Dus hoewel het lijkt alsof ik zeg dat ik een waardeoordeel uitspreek over iemand anders (ik doe meer moeite dan hen, ergo, ik ben superieur ... urgh), is het gewoon zo dat ik een waardeoordeel uitspreek over mezelf. Ik moet moeite doen omdat het voor mij niet gemakkelijk gaat. Toch denk ik dat velen die daarnet mijn zin lazen, enkel een waardeoordeel over 'de ander' zullen hebben gezien, en niet over mij.

Ons denken is verneukt.

Ik ook.

Maak ik nu deel uit van de maatschappij? En is dat eigenlijk niet mijn grootste droom? Om zonder moeite te kunnen conformeren?

Moet ik nu gelukkig zijn of niet?