L'amour dure trois ans

Ik heb net L'amour dure trois ans uitgelezen, van Frédéric Beigbeder. Grappig boek. Beetje slapjes naar het einde toe, maar goed, het is de weg ernaartoe die belangrijk is. Blabla.

Wat ik vooral grappig vond nadien, zijn de reacties op Goodreads. Ik heb het boek daar 4 sterren gegeven (op 5) en even gelezen wat de anderen ervan vonden. En het valt mij op dat er nogal veel bekrompen lieden zijn. Vrouwen die zich niet kunnen identificeren met het mannelijke personage en dan maar zeggen dat het waardeloos is. "Hij is te narcistisch!" En jullie niet als jullie enkel vanuit jullie eigen standpunt kunnen denken? "Hij is door seks geobsedeerd." So what, bedreigt hij jullie daarmee? "Hij heeft duidelijk te veel geld." Terwijl er over geld niet gesproken wordt.

Fucking shit :-) Mijn ex-lief zou het boek ook niets gevonden hebben om de verkeerde redenenen. Maar hoe kan ik zien of iemand het wél goed zou gevonden hebben? Hoe kan ik weten of iemand wél voorbij de oppervlakkigheden kijkt? Hoe kan ik zien dat iemand ook kan relativeren dat de liefde drie jaar duurt en maar uit drie fases bestaat: passie, tederheid en verveling. Waar vind ik iemand die daar de humor van inziet in plaats van beledigd te zijn?

Ho. En dan is er natuurlijk vooral het probleem dat ik zelf vrouwen te veel met mijn ogen zie. Enfin, de eerste vijf minuten toch. Zodra ze beginnen praten, raakt meestal veel opgelost. Démystification.

Hm, ik stop beter met schrijven. Anders word ik nog ontmaskerd als misogynist. D'oh.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Plafondlampjes

Sorry, het gaat over auto's. Twee jaar niets geschreven en dan gaat het over auto's. In het voorjaar hebben we schade gehad aan onze auto en kregen we een Toyota Yaris als vervangwagen. Ik dacht: zalig, want dat is een kandidaat om onze huidige auto te vervangen. Klein, goed rijgedrag, prima uitrusting, betrouwbaar, en de garage is twee straten verder. En ja, Europese auto van het jaar geweest.  Tot ik achteraan de kinderzitjes moest installeren in het donker.  Het bleef namelijk donker. Pikkedonker. Want er zitten geen plafondlampjes in. En het enige dat ik kon denken was: hoe is het mogelijk dat een wagen verkozen wordt tot auto van het jaar als dat niet in de auto zit? Niet echt verrassend, want voornamelijk mannelijke journalisten verkiezen de auto van het jaar, en die zitten het grootste deel van de tijd ook gewoon achter het stuur. Dus gebruiksgemak achteraan is blijkbaar niet zo van tel, en het comfort van kinderen al helemaal niet. Maar dit najaar werd ik opnieuw negat...
Meer lezen

Leerkrachten en auto's

Leerkrachten en auto's. Doorgaans geen goed huwelijk. Maar terwijl ik deze korte designreview van de Fiat Coupé lees, kan ik toch niet anders dan even mijmeren over welke auto's ik mij kan herinneren waar leerkrachten meer reden. De beste, dat zijn de rode BMW Z3 (eerste generatie) van een oudere lerares waar ik zelf geen les van kreeg. En de Fiat Coupé (kleur weet ik niet meer) van mijn lerares Engels uit het derde middelbaar. We spreken hier dus over de late jaren negentig. Van iets vroeger, in de lagere school, herinner ik mij een Saab 9000 en een VW Golf GTI. Dat waren de topauto's. Bizar genoeg herinner ik mij ook de wagens van twee leerkrachten uit mijn laatste jaren middelbaar: een Renault Mégane (eerste generatie) en Volkswagen Bora. Waarom die zijn blijven hangen ... Geen idee. Misschien omdat ze onkarakteristiek waren voor de personen die ermee reden, want zij hadden in tegenstelling tot de auto's zelf wél persoonlijkheid.
Meer lezen