Waar zijn al die chicks die Time en de NYRB lezen ... Moet ik echt daten op de redactie van De Standaard (I wish I could though ...). Zucht.
Daarnet zat ik bochten te pakken op rotondes en had ik plezier en interessante gedachten. En nu zit ik hier en is het weer gestopt. Zucht.
Ik denk dat ik weer zal schrijven. Voor mijn ingebeeld publiek. Inclusief mezelf. Intellectueel in het diepst van mijn gedachten, hoe ondiep dat ook is.
't Is wel zalig om te zien op je zesentwintigste dat je leven al nergens heen gaat. Yeah baby. Ik heb maar een grote ambitie en het is graag gezien worden (door graag te zien, uiteraard) als echtgenoot en vader. En het zit er momenteel niet echt in. En de leegte opvullen met professionele ambities is gewoon grappig, want op het werk wordt zelfstandig nadenken niet echt aangemoedigd.
Maar waar wel?
En waarom heb ik geen illusies meer maar claim ik altijd van wel? Waarom droom ik ervan het dak van 'mijn' MX-5 neer te gooien en bochten te pakken in veldjes en bossen terwijl ik weet dat ik het toch niet zal doen omdat ik te rationeel ben en denk aan: oh nee te veel extra uitlaatgassen gewoon omdat ik plezier wil hebben?
Loosen up bro! Why so serious?
Dus ja, dan maar weer aan de keukentafel de letterenbijlage lezen, dromen van Guinevere Claeys, luisteren naar haha Wuthering Heights (So cold let me into your window! Gitaarsolo!) no shit en op de duur zo zelfbewust worden (hoe zeg je dat in het Nederlands, self-concious) dat ik denk: no chick voor Fabian, ik ben te raar en te 'complex' (ha, om dat zelf te zeggen, belachelijk, maar allé).
Waar zijn al die well-rounded personalities die niet oordelen? En niet extreem zijn en geen profileringsdrang hebben maar gewoon geïnteresseerd zijn in de wereld en tussendoor ook nog in liefde zonder illusies maar toch naïef (zei ik complex?).
Ahahahaha!
And on the streets tonight an old man plays with newspaper cuttings of his glory days.
Wel, ik zal het niet zijn. Mijn glory days waren die waarin ik niet bewust was van mezelf en alles mooi was en ik gewoon op ons terrasje rondreed met mijn traptraktor of binnen mijn wereld verzon door met autootjes te spelen.
Dromen van elders en onderweg zijn. Een onbewuste illusie. En nu de weet dat het elders ook gewoon op geen kloten trekt. Dank u Alain de Botton om mij er op te wijzen dat jezelf je altijd achtervolgt.
Gitaarsolo!
Plafondlampjes
Sorry, het gaat over auto's. Twee jaar niets geschreven en dan gaat het over auto's. In het voorjaar hebben we schade gehad aan onze auto en kregen we een Toyota Yaris als vervangwagen. Ik dacht: zalig, want dat is een kandidaat om onze huidige auto te vervangen. Klein, goed rijgedrag, prima uitrusting, betrouwbaar, en de garage is twee straten verder. En ja, Europese auto van het jaar geweest. Tot ik achteraan de kinderzitjes moest installeren in het donker. Het bleef namelijk donker. Pikkedonker. Want er zitten geen plafondlampjes in. En het enige dat ik kon denken was: hoe is het mogelijk dat een wagen verkozen wordt tot auto van het jaar als dat niet in de auto zit? Niet echt verrassend, want voornamelijk mannelijke journalisten verkiezen de auto van het jaar, en die zitten het grootste deel van de tijd ook gewoon achter het stuur. Dus gebruiksgemak achteraan is blijkbaar niet zo van tel, en het comfort van kinderen al helemaal niet. Maar dit najaar werd ik opnieuw negat...
Reacties