Toepasselijk, of Ironie

Daarnet dacht ik: ik toon mijn dierbare mama mijn masterdiploma eens. Twee maanden geleden is dat per post aangekomen, en behalve een vluchtige blik die ik er toen op geworpen heb - en gedeeld met mijn ouders - heb ik er weinig aandacht aan besteed. Maar omdat ik de boeken (et al) in mijn kamer aan het herorganiseren ben, lag de grote envelop daarnet op mijn bed, en aangezien mijn mama net in de kamer was op hetzelfde moment als ik, en ze al verschillende keren gevraagd heeft het diploma eens deftig te mogen bekijken, zei ik: kijk eens.

En wat zag ik toen? Er zat nog een envelop in, en een brief. Een brief om de verzendingskosten te betalen. Dat doe ik dus morgen ... Ik vroeg mij al af hoe het kwam dat ik daar niets van hoorde. In de envelop zat het diplomasupplement.

En nog een ontdekking. Toen ik de vorige keer het diploma vluchtig bekeek, had ik enkel de Engelstalige zijde gezien. Maar blijkbaar is er ook een 'mooiere' Nederlandstalige kant. Met een 'handtekening' van de rector.

Dus ja, het is dus niet gelogen dat mijn universiteitsperiode voor mij niet veel voorgesteld heeft en ik er niet echt sentimenteel kan over doen - voorbij is voorbij. De mensen die ik er ontmoet heb - zowel studenten als professoren - waren grotendeels (niet allemaal, mind you) middelmatig. Weinig geïnteresseerd, weinig interessant. Bijvoorbeeld (de studenten): lazen liever een 'samenvatting' van een boek dan het boek zelf. En ik spreek hier over studenten literatuur, ja zeker. En (de professoren) inhoudelijk was het ook vaak zwak. Zonder te overdrijven had ik tijdens de pauze van de eerste les op de eerste dag al het gevoel dat het zou sucken. Nuja, er volgden nog andere vakken, dat wist ik toen ook. En toen moest ik nog mijn lief-voor-vier-jaar ontmoeten, diezelfde dag, enkele uren later.

Wat een periode. Not.

Allemaal weggeveegd. Zoals het hoort in het verhaal van Fabian. Geleefd, sorta, en dan gewist, kinda.

Maar verder ben ik wel een leuke jongen, hoor. Promise.