Ik weet weer wat ik dacht op die rotonde in die ene bocht.
Onlangs vroeg ik aan nieuwe collega - masterdiploma en ervaren lezer - welke haar lievelingsboeken waren. Via de company e-mail, omdat ik nog de kans niet had gehad tegenover haar te zitten over de middag. En ze antwoordde, en zei erbij: je mag dat ook vragen aan tafel.
En ik dacht: no way? En toen dacht ik verder wat ik zou antwoorden. Heb ik uiteindelijk niet gedaan. Want het enige dat ik kon denken over waarom ik het via e-mail doe was: dan kan ik mijn ontgoocheling verbergen over de antwoorden op mijn vragen.
Soms ben ik toch wel een lul, zeg. Uiteraard zou ik dat gewoon cynisch en grappig bedoeld hebben, en zou god weer een kat gemold hebben omdat ik een kans op vriendschap naar de maan geholpen hebben. En dat zou het geweest zijn. Terwijl ik het niet persoonlijk bedoelde, uiteraard.
Waarom kan een autist zoals ik niet gewoon de dingen zeggen die ik denk terwijl ik ze toch niet meen?
Gelukkig heb ik al geleerd op de ergste momenten te zeggen: GRAPJE!
All my lies are always wishes. Zei den Jeff. Bij mij zijn al mijn citaten leugens. En de rest misschien ook.
Lambchop komt naar Rijsel. En ik heb die avond fietsherstelcursus. En alle andere avonden twee linkerhanden. Wat een wereld is dit toch.
Reacties