Columnoscopie

Bestaat er iets overbodigers dan de tv-recensies van Tom Heremans in De Standaard en Tine Hens in Focus Knack? 

Het enige positieve is dat je mogelijk nog eens een tv-tip krijgt van een programma dat je anders zou gemist hebben. Dat is: als je de recensie niet leest en niet kijkt naar de score die ze eraan geven. 

Om de zoveel tijd moet er een programma gerecenseerd worden dat eigenlijk, eerlijk, niet gemaakt is voor het doelpubliek dat zij via hun krant en tijdschrift aanspreken. En toch moet daar dan over gekneut worden dat het een lieve lust is. Alsof de ruimte ten allen koste moet opgevuld worden. En liefst met gezaag over programma's die ons niet interesseren.

Maar dit keer zijn het programma's die een meerwaardezoeker misschien, mogelijk, eventueel wel zouden kunnen liggen in een column over Cheyenne & Lola van Tom Heremans en een bespreking van Over de oceaan van Tine Hens. 

Zoals meestal bij Tom Heremans gaat het ook deels over hemzelf, en liefst nog met een beetje haha-ik-ben-stout-humor-en-sommigen-zullen-hoho-beledigd-zijn: "Twee keer acht uur geconcentreerd tv kijken voor een stukje van een halve pagina, en dan zeggen ze dat de mensen in de zorgsector het lastig hebben."

Als ik dat lees, leid ik af: 't trekt op niets. Maar nee hoor, toch vier sterren. MAAR, zegt Heremans, het programma "werkt voor ons niet". 

Ja, wat is het nu. Het is goed gemaakt, maar eigenlijk stelt het niets voor, zijn de hoofdpersonages impulsieve geiten die domme dingen doen, waar geen empathie voor te voelen is, en waarvan je je afvraagt waarom ze het doen. Maar allé, de camerastandpunten waren goed? De acteurs zijn keigoed in het acteren van al die niet-empathie-opwekkende dommigheid? Geef ze een César!

In Tine Hens' laatste is het niet veel beter. Er wordt een half artikel lang gezaagd over het feit dat Dominique Persoone veel eten wil meenemen. 

Op zich was die voorbereiding van Dominique Persoone grappig (ik heb gekeken): hij laat uitschijnen dat hij niet beter weet, gaat bij een expert, zegt dingen die er een beetje over gaan, en wordt gecorrigeerd. Je kan hem een idioot vinden omdat hij côte à l'os wil meenemen op een boot, maar waarom zou je het niet vragen? Zo leer je bij. 

Ik stel ook graag dwaze vragen, want dan leggen mensen uit waarom het wel of niet kan. Dat ik dan een idioot lijk zal mij worst wezen: het tegendeel is waar, want ik ben slimmer geworden dan wanneer ik was vertrokken vanuit mijn assumpties en geen vragen had gesteld. 

Uiteindelijk zie je het resultaat ook: Persoone vindt een goed evenwicht in wat hij effectief meeneemt zodat hij lekkere gerechten kan maken op een boot, zonder dat het belachelijk wordt. So what als hij gin tonics wil serveren. So what als hij een vis vangt op de FUCKING OCEAAN en die lekker bereidt.  

En dan eindigt het artikel met dit: "Als je moet kiezen tussen een zeilschip vol BV's, een huis vol onbekende maar aandachtsgeile mensen of een familie van aandachtszoekers, dan is de keuze snel gemaakt."

Laat ons wel wezen: dat zal voor sommigen een compliment zijn maar is het dat niet hé. Het is alsof je over je buurman zegt: vergeleken met Hitler is het wel een sympathieke jongen.

En kijk. Ik heb het toch weer gelezen. En ik heb er toch weer over geschreven. 

Maar of ik naar Cheyenne & Lola zal kijken? De recensie zal me niet geholpen hebben om te beslissen. En naar Over de oceaan keek ik wel al - met plezier - en daar zal Hens' recensie ook weinig verschil over maken.

Dus je kan je afvragen wie er eigenlijk bij gebaat is behalve de auteurs zelf.  

Het zijn uiteindelijk ook maar columns van mensen die hun meningen vooral interessant vinden en weinig interesse tonen in de makers of het doelpubliek van wat ze bespreken.

Jammer.