Een einde, pff

Dag computer, long time no see. Er zijn enkele dingen veranderd, maar niets fundamenteels. Ik zit en schrijf minder, dat zal wel het ergste zijn. Het gebeurt gewoon niet meer, ik verleer het. Of ik ben het verleerd en doe het daardoor niet meer.

Of omgekeerd. Of niet.

Lezen: ditto. Toch als het fictie is. Goede boeken begonnen, maar niet afgemaakt. Story of my life. Onlangs las ik een quote, ik denk zelfs dat het van voormalig favoriete schrijver Arnon Grunberg was: waarom je tijd verdoen met het uitlezen van een slecht boek, het leven is al kort genoeg.

Meer zelfs: waarom je tijd verdoen met het uitlezen van een goed boek? 1984, niet uitgelezen. Wolf Hall, niet uitgelezen. Er zijn er nog - maar ik ben een genie in vergeten. Een goed boek blijft goed, ook als er geen closure is.

Misschien is het iets psychologisch. Als ik het niet uitlees, dan moet ik er geen afscheid van nemen.

Ik heb twee boeken gelezen waarvan het echt pijn deed te moeten stoppen met lezen op het einde. Leve ik, van Johan Anthierens. En 2666 van Roberto Bolaño. Maandenlang in gelezen. En toen eindigde het.

Een beetje zoals jij en ik. Alleen zie je het einde van een boek naderen, maar dat van ons niet.