The Old Man and the Sea (Ernest Hemingway)



Het proza in deze roman is al even uitgebeend als wat overblijft van de marlijn die de oude man heeft gevangen. Veel meer dan de strijd tussen de oude man en zichzelf, de oude man en de marlijn, de oude man en de natuur is er niet. Fantasierijke geesten kunnen er dus heel wat allegorie en symboliek in zoeken ... maar ik vond die elementen nauwelijks. Het is geen slecht boek, maar om het een Pulitzer te geven? Ik weet het niet. Misschien moet ik het meer bekijken in de tijdsgeest, maar dat kan ik niet, te onervaren. Mja. Een aangenaam tussendoortje. Maar ondertussen begrijp ik wel waarom ik op zoveel plaatsen lees dat Hemingway heel veel weglaat en je zelf de lege ruimtes moet opvullen. Fuck, ik weet niet wat ik moet denken. Ik kan er pro-argumenten voor geven maar dat zou enkel uit een technisch standpunt zijn, niet omdat ik als een blok val voor de roman.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Plafondlampjes

Sorry, het gaat over auto's. Twee jaar niets geschreven en dan gaat het over auto's. In het voorjaar hebben we schade gehad aan onze auto en kregen we een Toyota Yaris als vervangwagen. Ik dacht: zalig, want dat is een kandidaat om onze huidige auto te vervangen. Klein, goed rijgedrag, prima uitrusting, betrouwbaar, en de garage is twee straten verder. En ja, Europese auto van het jaar geweest.  Tot ik achteraan de kinderzitjes moest installeren in het donker.  Het bleef namelijk donker. Pikkedonker. Want er zitten geen plafondlampjes in. En het enige dat ik kon denken was: hoe is het mogelijk dat een wagen verkozen wordt tot auto van het jaar als dat niet in de auto zit? Niet echt verrassend, want voornamelijk mannelijke journalisten verkiezen de auto van het jaar, en die zitten het grootste deel van de tijd ook gewoon achter het stuur. Dus gebruiksgemak achteraan is blijkbaar niet zo van tel, en het comfort van kinderen al helemaal niet. Maar dit najaar werd ik opnieuw negat...
Meer lezen

Leerkrachten en auto's

Leerkrachten en auto's. Doorgaans geen goed huwelijk. Maar terwijl ik deze korte designreview van de Fiat Coupé lees, kan ik toch niet anders dan even mijmeren over welke auto's ik mij kan herinneren waar leerkrachten meer reden. De beste, dat zijn de rode BMW Z3 (eerste generatie) van een oudere lerares waar ik zelf geen les van kreeg. En de Fiat Coupé (kleur weet ik niet meer) van mijn lerares Engels uit het derde middelbaar. We spreken hier dus over de late jaren negentig. Van iets vroeger, in de lagere school, herinner ik mij een Saab 9000 en een VW Golf GTI. Dat waren de topauto's. Bizar genoeg herinner ik mij ook de wagens van twee leerkrachten uit mijn laatste jaren middelbaar: een Renault Mégane (eerste generatie) en Volkswagen Bora. Waarom die zijn blijven hangen ... Geen idee. Misschien omdat ze onkarakteristiek waren voor de personen die ermee reden, want zij hadden in tegenstelling tot de auto's zelf wél persoonlijkheid.
Meer lezen