Useless drivel

Ik heb eergisteren Verontwaardiging (Indignation, van Philip Roth) gekocht. Het stond al een tijd op mijn verlanglijstje. En gisteren heb ik het uitgelezen. Het was goed. Uitroepteken. Geen SUPERboek, maar wel een degelijk boek. Het probleem was eigenlijk vooral de vertaling. "Nou". En "sodemieter op." Ja dat maakt indruk. "Sodemieter op." Zeg dan toch "fuck off", dat begrijpt iedere lezende Vlaming of Nederlander ook wel. En dat maakt wel indruk. Of in't Engels staat er: "You sound like a fortune cookie." Daar zou ik me mee smijten. Maar wat staat er in de vertaling? "Je klinkt als een tegeltjesfilosoof." Een wat? Er stond te veel Noord-Nederlands in. Stomme Babet Mossel ... Vorig jaar las ik Een stervend dier in't Nederlands. Vertaald door Ko Kooman. Wel, als hij vertaalt, dan koop ik weer. Zolang het Mossel is, niet. Koomans vertaling was GOED. Zonder irritantigheden.

Ja, met hoofdletters. Alles is de schuld van de economie. Kijk rond je. Zie je nog veel mensen die tijdens hun professionele bezigheden met meer dan één iets bezig zijn? Nee. 't Is de schuld van de economie. Specialisatie. Iedereen specialiseert zich in één iets en verkoopt dat. Want dat is efficiënt. Goed en wel. Maar je moet eens kijken aan de universiteit. Paradox. Student moet bezig zijn met twaalfduizend verschillende dingen: een vak economie, een vak Frans, Nederlands, Engels, (dat ligt nog in één lijn), reclameleer enzovoort. Allemaal heel divers. Dat is aangenaam! (Nu toch. Vroeger minder. Altijd literatuur of taalkunde en altijd even nutteloos, dat is niet aangenaam.) Maar dan heb je de prof: die zit vastgeklonken aan één vakgebied. Boring. En die verwacht natuurlijk ook (doorgaans) dat iedereen zijn vak het boeiendst vindt. Anyway. In de echte wereld zit bijna iedereen vast aan één iets. Aargh. (Zie student versus professor. Of kind versus ouder. Kind kan zich uitleven in...

Bizar. Hoewel niemand dat echt bizar vindt, maar "normaal". Het is vreemd hoe je een boek kan kopen omwille van torenhoge verwachtingen, en het dan opzij legt eens je erin begonnen bent. Misschien omdat je niet in de stemming bent, of omdat je niet genoeg tijd hebt en het niet lukt om zo te lezen. En je dan twee jaar later, of een half jaar, of het maakt niet uit hoe lang later, het boek oppikt en meteen weg bent. Onlangs had ik dat (even) met Les âmes grises van Claudel. Ondertussen heb ik het wel al weer gestaakt (druk, druk). En gisteren wou ik, hoewel ik ronduit kapot en dood was, nog even lezen. Een roman beginnen is dan onnozel, dus zocht ik iets kort. A plea for Eros (Hustvedt) lag nog op mijn kast en ja, vertrokken. Een van de essays erin gaat over "PRETEND IT ISN'T HAPPENING" of wat je beter doet in New York als je freaks ziet en zo. Natuurlijk, je kan dat wel pretenden, maar je blijft in je eenzaamheid achter. En dan is het wel eens leuk als iemand e...

Taleb zegt: "We forget to philosophize when under strain." Ziehier mijn fout. Taleb zegt ook: "Maximize the serendipity around you." -- Ik heb twee cd's van Grandaddy. De ene is zoals een stad. De andere zoals het platteland. Ik ben nu aan't luisteren naar het platteland. Het begint met het rijden in een heuvelachtig gebied. Dan rijd je een dorp door waar een braderie aan de gang is. Enzovoort. De cd van de stad heeft het ook allemaal. Het park, de vuilnisbakken, de drukke straten met flatgebouwen. Ik denk aan een grote stad.

Ik ben het noorden kwijt. Hoe eenvoudig is het om depressief te worden. Ik ben vooraan in de twintig. Nog niets bereikt dat enigzins impact heeft gehad op iets of iemand. Enkel het excuus dat de toekomst voor mij ligt, ik nog jong ben, nog tijd krijg. Maar wat als ik zestig ben? Dan kan ik ofwel terugkijken op een gefaald leven, ofwel vooruit kijken naar de tijd die mij nog rest en waarin ik nog nauwelijks iets kan doen. En ja. Het is gesimplificeerd. Overgesimplificeerd. Maar dan nog. Vanuit om het even welke hoek je het bekijkt, het blijft een lijn. Een horizontale. ... Get over it .

Het is zielig dat een mens ieder jaar de herfst en de winter moet meemaken. Sadistisch. Het vooruitzicht naar erger. Waar is de tijd dat ik meer dan twee zinnen kon schrijven.

2666 van Bolaño is een feest van een roman. Het lacht met literatuurcritici. Haha aan hen die altijd maar betekenis zoeken (en verzinnen ...). 't Is iets voor mij. Ik die het zinkend schip van de literatuurwetenschap verlaten heb. Gna. Nee, begrijp me niet verkeerd. Een analyse is soms wel aangenaam, maar laat ons wel wezen, een keer te veel psychoanalyse loslaten op een verrekt romanpersonage steekt ook maar tegen. Ik ben bevrijd. Ik kan weer lezen wat ik wil, en hoe ik het wil. Geen Vlaamse keuterromans meer maar aangename literatuur. Hoera!