Useless drivel

Onder de noemer alternatieve taalkunde! Laat ons "substantieven" vervangen door "subjectieven" naar analogie van "adjectieven". Is dat geen goed idee? Zoals de alternatieve etymologie van het woord "kolonie". Laat het afkomstig zijn van Christopher Columbus, ook wel Cristoforo Colon genaamd, die "kolonies" stichtte in Zuid-Amerika. Nee? Tss.

Lijden is gemakkelijk. Je hoeft er niets voor te doen. Tenzij misschien leven, een beetje. Hoewel, voor sommigen is niet-leven ook lijden. Aldus Eels: "a careful man tries to dodge the bullets, while a happy man takes a walk". -- Voor de arbeider ontstond voorgoed een scheiding tussen privé- en arbeidsruimte. Hij zou niet langer zelf zijn werkritme bepalen, dat zou de machine voor hem doen. Niet langer had hij een overzicht over de productie, hij voerde slechts een kleine, doorgaans weinig gespecialiseerde taak uit, als radertje in een ruimer geheel, volgens een methode waarover door anderen was beslist. Dat schaadde zijn individualiteit. Hij begon, onderbrak en beëindigde niet meer naar eigen goeddunken of behoefte, maar had zich te schikken naar de door anderen opgelegde uurregeling en werkwijze. In zijn eentje bracht hij ook geen aanwijsbaar product meer voort, hij verrichtte slechts een reeks handelingen. Er kon amper nog sprake zijn van professionele trots op de geleverd...

Hoe begin ik. Ehm. Intellectuelen en Het Verdriet van België. 't Is gelijk peper en zout. Iedereen vindt het boek fantastisch. Ik stel dat niet in vraag, ik vond het ook goed, 'k heb het zelfs twee keer gelezen, wie kan dat zeggen ... Ik heb gewoon een bedenking. Ik denk dat enquêtes waaruit blijkt dat velen Het Verdriet gekocht hebben maar niet gelezen, enkel statusbevorderend zijn. Intellectuelen moeten daarop kicken, zeker weten. Want zij hebben het wél gelezen, ze kunnen zich onderscheiden van de massa. En zo krijgt een bestseller toch status. Niet zodanig door zijn literaire kwaliteit maar door het weinig-gelezen-zijnde. Intellectuele boeken (ik noem ze zo, is het een scheldwoord? is het een statuswoord? is het een belachelijke benaming? vooral dat laatste, maar hoe moet ik het anders noemen? literaire boeken misschien) zijn meestal meer obscuur dan bestsellers. Je moet met Alain Robbe-Grillet bij niet veel mensen aankomen. Dat verleent hen status. Als intellectueel (of ps...

Experiment, niet Groot. Godver, ik had een openingszin en nu ben ik die kwijt. Ik ben de wetten van de essayistiek (?) aan't defyen. Hoe zeg je dat. Euh. Uitdagen? Eigenlijk aan't overtreden. Ik ben benieuwd welke punten ik zal hebben voor dit vak. Maar voor de twee essays die ik ervoor moet schrijven, ben ik begonnen met de inleiding en het slot, en pas daarna het corpus geschreven. Hahaha. Die hahaha mag echt klinken als een "bahaha muhahah" whatever. Ik ben zo'n niet-wetenschapper. 't Is geld waard. Echt. My god. Hilarisch.

Linguistics alienate me. Horrify me. The whole works. I have to write a small essay about the development of but as a case of grammaticalization, from preposition to discourse marker. Yes I know, no one cares, tell me about it, neither do I. And it alienates me, this entire concept of grammaticalization or even linguistics. In it, there are no humans, no emotions, no nothing. Only words like "pragmatic" and "desemanticization" and "diachronic" and "epistemic" and "auxiliary". Names like diseases. No wonder I get sick of it. Linguistics are fun for those who like it, the Hoppers, the Traugotts, the Lehmanns of this world. But not for the X's, the unknowns, the lovers like me.

Veel ... mensen, euh, auteurs, euhm ja gewoon mensen hebben dit boek in hun lijstje staan met boeken die ze willen lezen. De reden is de titel. Die klinkt dan ook zo heerlijk poëtisch, een wonderbaarlijk voorval in de nacht is altijd mooi. Alleen is die hond er teveel aan. De roman wordt verteld door een autist, Christopher (ik heb zijn naam moeten googlen, laat dat geen indicatie zijn voor hoe weinig memorabel ik het vond). Hoe hij vertelt is echt goed. Je moet maar een willekeurige pagina openslaan en je ziet dialogen als volgt: "Hij zei ... Zij zei ... Ik zei ... Hij zei ... Ik zei". Maar. Dat wordt vermoeiend. Je wordt er echt moe van. Geloof me. Daarbovenop komt nog dat het verhaal halverwege het boek eigenlijk wel verteld is. De jongen onderzoekt de moord op de hond, onderzoekt hoe het zit met zijn moeder. Dat weet je allemaal aan pagina 100. En dan komen er nog 100. De rest van het verhaal is dan ook het 'mooie' aan heel de zaak. Het vertelt hoe de autist die n...

Ik heb een boek gelezen gisteren en eergisteren. "De Nacht" van Christian Gailly. Hij publiceert bij Minuit wat blijkbaar een bepaalde kwaliteitslabel met zich meebrengt. Ik ben al lang weer vergeten welk. Gailly wordt gezien als een van de nouveau nouveau romanciers . Wat dat inhoudt weet ik eigenlijk ook al niet meer. Enfin. Hij schrijft droog , dat is: zonder veel tierlantijntjes. Net iets voor mij dus! De plot is mooi. Simon, jazzpianist turned ingenieur, moet naar een fabriek aan zee om iets te fixen dat zijn collega's niet kunnen oplossen. Na het fixen gaan ze naar een club waar Simon nostalgisch wordt naar de goede oude tijd waarin hij zelf jazz speelde in clubs. Het toeval wil: het triootje op het kleine podium speelt jazz zoals Simon speelde, hij was dan ook invloedrijk. Nu. Er gebeurt het een en het ander vanaf daar. Volgens de flaptekst -- waarom zou ik die niet citeren, die kan het beter dan ik -- vindt Simon verlossing in de muziek en leert hij weer wat geluk...