De heilige graal
Steinar Kvale, die een boek geschreven heeft over InterViews dat ik nu intensief uitpluis om iets nuttigs te doen voor de universiteit (niet voor mezelf, laat dat duidelijk zijn), spreekt van de 'heilige drievuldigheid' wanneer het in de moderne sociale wetenschappen over de concepten veralgemeenbaarheid, betrouwbaarheid en validiteit gaat. Vroeger riep de term 'kwalitatief onderzoeksinterview' automatisch frases op zoals: 'de resultaten zijn niet betrouwbaar want de vragen leiden naar bepaalde antwoorden', 'de bevindingen kunnen niet veralgemeend worden want er zijn te weinig geïnterviewden' en 'de resultaten zijn niet geldig want ze zijn gebaseerd op subjectieve interpretaties'. Wanneer het over veralgemeenbaarheid gaat, dan kan dat zelfs de 'heilige graal' genoemd worden volgens mij, het hoogste goed, dat wat als enig criterium geldt om een wetenschappelijk onderzoek enige waarde te geven, terwijl het eigenlijk een denkfout is die steeds meer gangbaarheid vindt in de maatschappij.
Veralgemeenbaarheid. God. Als 95% van de mensen iets zus of zo doen, dan is dat genoeg om als wetenschappelijk bewijs te tellen dat iedereen het doet. Kun je dat geloven? Ik heb daar moeite mee, omdat ik nogal vaak bij de 5% zit, heb ik de indruk.
Ik heb eigenlijk de indruk dat de hele culturele sector in die 5% zit. Stel je voor dat iemand komt zeggen: Canvas haalt nog geen 5% van de kijkcijfers, of Klara van de luistercijfers, laat ons die zenders afschaffen want niemand is er in geïnteresseerd. Que?
Ik hou niet van de wetenschappelijke wereld. Zeker niet de sociale wetenschappen waar veralgemeenbaarheid het belangrijkste is, en de literatuurwetenschappen, waar het net interpretatie en authoriteit is dat de klok slaat. Kom daar aanzetten met een interpretatie van een roman die niet strookt met wat de professor (authoriteit!) zegt, en je bent fucked.
Gisteren nog toonde ik een grappige cartoon aan mijn dierbare geliefde. Rond een tafel zitten een gans, een varken, een paard, enkele schapen en aan het uiteinde zit de hond. Iedereen zegt 'woof' en de hond zegt: 'everybody gets a raise'. Dit, mijn vrienden, is niet alleen de zakenwereld, het is ook de universiteit.
Veralgemeenbaarheid. God. Als 95% van de mensen iets zus of zo doen, dan is dat genoeg om als wetenschappelijk bewijs te tellen dat iedereen het doet. Kun je dat geloven? Ik heb daar moeite mee, omdat ik nogal vaak bij de 5% zit, heb ik de indruk.
Ik heb eigenlijk de indruk dat de hele culturele sector in die 5% zit. Stel je voor dat iemand komt zeggen: Canvas haalt nog geen 5% van de kijkcijfers, of Klara van de luistercijfers, laat ons die zenders afschaffen want niemand is er in geïnteresseerd. Que?
Ik hou niet van de wetenschappelijke wereld. Zeker niet de sociale wetenschappen waar veralgemeenbaarheid het belangrijkste is, en de literatuurwetenschappen, waar het net interpretatie en authoriteit is dat de klok slaat. Kom daar aanzetten met een interpretatie van een roman die niet strookt met wat de professor (authoriteit!) zegt, en je bent fucked.
Gisteren nog toonde ik een grappige cartoon aan mijn dierbare geliefde. Rond een tafel zitten een gans, een varken, een paard, enkele schapen en aan het uiteinde zit de hond. Iedereen zegt 'woof' en de hond zegt: 'everybody gets a raise'. Dit, mijn vrienden, is niet alleen de zakenwereld, het is ook de universiteit.
Reacties