Useless drivel

Steinar Kvale, die een boek geschreven heeft over InterViews dat ik nu intensief uitpluis om iets nuttigs te doen voor de universiteit (niet voor mezelf, laat dat duidelijk zijn), spreekt van de 'heilige drievuldigheid' wanneer het in de moderne sociale wetenschappen over de concepten veralgemeenbaarheid, betrouwbaarheid en validiteit gaat. Vroeger riep de term 'kwalitatief onderzoeksinterview' automatisch frases op zoals: 'de resultaten zijn niet betrouwbaar want de vragen leiden naar bepaalde antwoorden', 'de bevindingen kunnen niet veralgemeend worden want er zijn te weinig geïnterviewden' en 'de resultaten zijn niet geldig want ze zijn gebaseerd op subjectieve interpretaties'. Wanneer het over veralgemeenbaarheid gaat, dan kan dat zelfs de 'heilige graal' genoemd worden volgens mij, het hoogste goed, dat wat als enig criterium geldt om een wetenschappelijk onderzoek enige waarde te geven, terwijl het eigenlijk een denkfout is die stee...

Goed, het schrijven van mijn masterproef (thesis in niet-hippe-universiteitstaal) heeft mij eindelijk, na een jaar, iets bijgeleerd dat ik persoonlijk interessant vind. Er is een onderscheid tussen intrinsieke en extrinsieke motivatie. Intrinsieke motivatie betekent dat je iets doet omdat je het interessant vindt of er plezier uit haalt. Extrinsieke motivatie is alles dat je doet met een reden. Huiswerk maken omdat je anders slaag krijgt, is dus extrinsiek gemotiveerd. Naar kunst gaan kijken omdat je dat de max vindt, dat is intrinsiek. Of zoals Ryan en Deci het zeggen in hun paper: "To be motivated means to be moved to do something. A person who feels no impetus or inspiration to act is thus characterized as unmotivated, whereas someone who is energized or activated toward an end is considered motivated." Mijn masterproef = extrinsiek op elk niveau. Dus eigenlijk ben ik niet gemotiveerd. Het is omdat ik anders niet kan werken, geen geld verdien, om van iedereens gezaag af te...

"L’homme ne se nourrit pas de vérité, l’homme se nourrit de réponses." Als er een citaat is dat de rechtszaak in de 'parachutemoord' treffend weergeeft, dan dit wel van Daniel Pennac. Sla er om het even welke krant op na en je merkt dat niemand op zoek is naar de waarheid, enkel naar antwoorden. En dat geldt uiteraard niet alleen voor deze moordzaak, maar even goed voor tal van andere onderwerpen. Hoe kan het dat iemand zomaar veroordeeld wordt zonder bewijs? Enkel op vermoedens? Het toont de kracht van de retoriek en de overtuiging. En de intimidatie. Want zeg nu zelf: heeft de jury zich niet laten intimideren door Vermassen? En is de gretigheid van de pers en de bevolking niet pervers? Hebben de stemmingmakerij van enkele kranten de beslissing niet nogal sterk een richting op gestuurd? Ik spreek me niet uit over schuld over onschuld, laat dat duidelijk zijn. Maar wat is er hier gebeurd? Op basis van vermoedens iemand veroordelen. Uh? En dan nog op zo'n mediatiek...