Plastic bags and panick attacks

The Bony King of Nowhere heeft een nieuwe plaat uit: Everybody Knows. Toen ik het nieuws enkele weken geleden hoorde dat die plaat eraan kwam, was ik enorm blij. Het is uiteindelijk al vijf jaar sinds Bram Vanparys' meesterwerk Silent Days.

Maar waar Silent Days af en toe nog eens refereerde aan The War on Drugs, zijn de echo's van Radiohead nu wel héél aanwezig.

Ik heb al The Tourist en Exit Music (uit OK Computer) gehoord, vooral in Almost Invisible, en vooral wat betreft zanglijn ("Change ways" versus "Hey man slow down") en drums.

Bij Working Harder is het alsof ik Idioteque hoor wanneer Vanparys zijn tekst opzegt. 

Ook de lyrics als geheel zijn vaak schatplichtig aan Radiohead. Opeens gaat het over "plastic bags and panick attacks" wat het wel heel letterlijk maakt. Het is vintage Radiohead rond 1995-1997, vooral de EP Airbag/How am I driving (Polyethylene). Maar ook de algemene thema's zijn classic Radiohead uit hun Naomi Klein-periode toen Thom Yorke veel inspiratie haalde uit haar "No Logo". 

Nog eentje in openingssong "Are you still alive". Daar komt opeens "No alarms". Ik weet het, het zijn maar twee woorden. Maar 't is weer OK Computer-stuff natuurlijk ("No surprises")

Op de duur wordt het wel een beetje een blur omdat ik zo veel Radiohead herken. En het hindert mij eigenlijk om volop te genieten van Everybody Knows 😕 Het is wat ik enkele jaren geleden had met het album van School is Cool dat te veel pastiche van The War on Drugs en Arcade Fire was. 

Ik ga er mij over moeten zetten. I know. Want het is fantastisch gemaakt natuurlijk, en geproducet, en ingespeeld. Maar enorm Radiohead.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Plafondlampjes

Sorry, het gaat over auto's. Twee jaar niets geschreven en dan gaat het over auto's. In het voorjaar hebben we schade gehad aan onze auto en kregen we een Toyota Yaris als vervangwagen. Ik dacht: zalig, want dat is een kandidaat om onze huidige auto te vervangen. Klein, goed rijgedrag, prima uitrusting, betrouwbaar, en de garage is twee straten verder. En ja, Europese auto van het jaar geweest.  Tot ik achteraan de kinderzitjes moest installeren in het donker.  Het bleef namelijk donker. Pikkedonker. Want er zitten geen plafondlampjes in. En het enige dat ik kon denken was: hoe is het mogelijk dat een wagen verkozen wordt tot auto van het jaar als dat niet in de auto zit? Niet echt verrassend, want voornamelijk mannelijke journalisten verkiezen de auto van het jaar, en die zitten het grootste deel van de tijd ook gewoon achter het stuur. Dus gebruiksgemak achteraan is blijkbaar niet zo van tel, en het comfort van kinderen al helemaal niet. Maar dit najaar werd ik opnieuw negat...
Meer lezen

Leerkrachten en auto's

Leerkrachten en auto's. Doorgaans geen goed huwelijk. Maar terwijl ik deze korte designreview van de Fiat Coupé lees, kan ik toch niet anders dan even mijmeren over welke auto's ik mij kan herinneren waar leerkrachten meer reden. De beste, dat zijn de rode BMW Z3 (eerste generatie) van een oudere lerares waar ik zelf geen les van kreeg. En de Fiat Coupé (kleur weet ik niet meer) van mijn lerares Engels uit het derde middelbaar. We spreken hier dus over de late jaren negentig. Van iets vroeger, in de lagere school, herinner ik mij een Saab 9000 en een VW Golf GTI. Dat waren de topauto's. Bizar genoeg herinner ik mij ook de wagens van twee leerkrachten uit mijn laatste jaren middelbaar: een Renault Mégane (eerste generatie) en Volkswagen Bora. Waarom die zijn blijven hangen ... Geen idee. Misschien omdat ze onkarakteristiek waren voor de personen die ermee reden, want zij hadden in tegenstelling tot de auto's zelf wél persoonlijkheid.
Meer lezen