Het verbruik van de Volvo XC40 T4 Recharge: een béétje aan de hoge kant

Ik ga nog eens schrijven over mijn Volvo. Het is niet alleen het gebrek aan plafondlampjes dat op mijn zenuwen werkt. Ook het verbruik irriteert mij.

Mijn Volvo XC40 is een T4 Recharge, dus een plug-in hybride. Op zich snap ik waarom een plug-in hybride handig kan zijn, maar ik betwijfel of het de beste oplossing is.

De Volvo XC40 heeft een batterij van een kleine 10 kWh. Daarmee kom ik ongeveer tussen de 30 en 40 km ver. 

Ik kan jammer genoeg niet precies zien hoeveel elektrische kilometers ik heb afgelegd, want de auto toont nergens wat ik verbruikt heb. Dat is vervelend. Ik zie mijn totale verbruik inclusief brandstof wel, maar dat zorgt ervoor dat ik nooit kan voortgaan op het rijbereik dat getoond wordt. Ik weet niet wat de brandstofmotor precies verbruikt, maar dat zal richting 7,5 liter per honderd kilometer gaan. Dat kan ik wel testen door te rijden als mijn batterij leeg is. Hoewel, soms wordt mijn elektrische motor opgeladen met brandstof of door middel van regeneratie bij het afremmen. 

Kortom. Mijn auto zuipt als een vergiet.

Ik vind 7,5 l/100 km gigantisch veel. Mijn vorige auto - een euro 6d-diesel - verbruikte 4,6 liter. 

Het elektrisch verbruik kan ik niet precies berekenen, maar wel inschatten. Dat is ongeveer 25 kWh (10 kWh batterij gedeeld door 35 km afstand is zelfs 28 kWh). Ook weer ter vergelijking, het normverbruik van een volledig elektrische Volvo XC40 Electric is 16,7 kWh. (Zo'n Volvo heeft een batterijcapaciteit van ongeveer 66 kWh en kan dus theoretisch 400 km ver rijden.)

Ik laad wanneer ik kan, en dat is wanneer ik op kantoor ben. Mijn totale verbruik nu met de Volvo ligt op 5,04 l/100 km na 2600 km. 

En da's eigenlijk het probleem: een plug-in hybride is enkel nuttig als je die echt constant kan laden. Natuurlijk kan mijn verbruik dan lager. Maar als je toch constant kan laden, dan kan je net zo goed volledig elektrisch rijden. 

Dan is er nog de laadsnelheid. Ik kan maar laden aan ... 3,7 kW per uur. Dat betekent drie uur laden om de batterij vol te krijgen om dan - met de wind vanachter - 40 km ver te komen. Een normale elektrische auto kan minstens aan 11 kW laden thuis, soms zelfs aan 22 kW. En snelladen kan doorgaans aan meer dan 100 kW zodat de batterij in minder dan een uur, of zelfs een halfuur, weer minstens 80% is geladen. En dat gaat dan over een batterij die 7x groter is.

Om het dus marketinggewijs uit te leggen en de technische cijfers achterwege te laten: met mijn vorige diesel kon ik 1400 km rijden dankzij een relatief laag gewicht, goede stroomlijn, zuinige motor en grote brandstoftank (66 liter). 

Met mijn nieuwe moet ik mijn best doen om 800 km te halen. Want 't is geen lichte auto (aja, er ligt een batterij in), heeft geen goede stroomlijn (want SUV), heeft geen zuinige brandstof- of elektrische motor, en heeft een brandstoftankje van 39 liter. 

Dat tankje is op zich al een speciaal verhaal. Met een gemiddeld verbruik van 7,5 liter en een tank van 39 liter (waarvan je altijd een liter of 5 overlaat voor je gaat tanken), kom je op een rijbereik van 500 kilometer. 

Ik rijd verder met mijn stadsauto! En verbruik minder! En 't is een diesel van 13 jaar oud!

Aaaaaaaaah. 

De volgende keer ga ik praten over de kofferruimte en een paar ergonomische missers.