There is no such thing as too much - of toch
Sinds enkele dagen kriebelt het om iets te zeggen over de nieuwe plaat van School is Cool, "Things don't go right". En nu heb ik even tijd + heb ik de recensie in Het Nieuwsblad gelezen (vier sterren) dus begin ik er maar eens aan.
Ten eerste is het vroeg in de plaat nogal heel erg War on Drugs (zoals ook gezegd in Het Nieuwsblad). Het is breedschalig en dan gooit Johannes Genard er nog eens zes WOEW's tegenaan binnen de eerste drie tracks. En ook niet op de beste plekken. Bij Adam Granduciel leidt het ten minste nog een solo of heftiger stuk in.
Ooit zei Michael Hyde tegen Fez "there is no such thing as too much", weliswaar in een andere context, maar hij was verkeerd en die WOEW's zijn daar het beste voorbeeld van. Een keer is het grappig, maar vijf keer (op de hele plaat) is gewoon ergerlijk.
En waar de andere verwijzingen naar de War on Drugs nog echo's zijn (en ook wel geslaagd zijn), klinken bepaalde synthesizerdeuntjes als kopies van andere songs. Ik werd er gek van. In de vorige plaat van School is Cool klonk er ook al veel door van elders, maar het is nu erger. Sowieso weet je dat ze ze zich laten inspireren door andere bands en in de productie over allerlei muurtjes kijken. En dat is leuk, als het dus een echo blijft en geen letterlijke doorslag.
In Masculinity bijvoorbeeld klinkt een stuk van de synthesizer echt letterlijk als iets anders. It's too fucking much. Luister naar seconde 6 tot 12. Ik weet niet waar het uitkomt, maar origineel is het niet. Het begin van In the Heat of Summer is helemaal She's so high van Tal Bachman (hier beter bekend in de versie van Kurt Nilsen). Ook het motief voor de backings in Fifty Percent klinkt zo hard als iets dat vrij bekend is.
Die twee zaken en dan die WOEW's die in zeker drie tracks terugkomen ergeren mij buitengewoon hard.
Close is dan wel weer fantastisch door de samenzang tussen Genard en Hanne Torfs.
Ook de dubbele gitaren vind ik wel geslaagd bijvoorbeeld.
En over het algemeen is het weer een heel rijke plaat. Maar ik hoor iets te veel echo's waardoor het af en toe pastiche wordt. De balans op de vorige plaat, Good News, was simpelweg beter (ondanks zwakke songs zoals Fight of the Century).
Ten eerste is het vroeg in de plaat nogal heel erg War on Drugs (zoals ook gezegd in Het Nieuwsblad). Het is breedschalig en dan gooit Johannes Genard er nog eens zes WOEW's tegenaan binnen de eerste drie tracks. En ook niet op de beste plekken. Bij Adam Granduciel leidt het ten minste nog een solo of heftiger stuk in.
Ooit zei Michael Hyde tegen Fez "there is no such thing as too much", weliswaar in een andere context, maar hij was verkeerd en die WOEW's zijn daar het beste voorbeeld van. Een keer is het grappig, maar vijf keer (op de hele plaat) is gewoon ergerlijk.
En waar de andere verwijzingen naar de War on Drugs nog echo's zijn (en ook wel geslaagd zijn), klinken bepaalde synthesizerdeuntjes als kopies van andere songs. Ik werd er gek van. In de vorige plaat van School is Cool klonk er ook al veel door van elders, maar het is nu erger. Sowieso weet je dat ze ze zich laten inspireren door andere bands en in de productie over allerlei muurtjes kijken. En dat is leuk, als het dus een echo blijft en geen letterlijke doorslag.
In Masculinity bijvoorbeeld klinkt een stuk van de synthesizer echt letterlijk als iets anders. It's too fucking much. Luister naar seconde 6 tot 12. Ik weet niet waar het uitkomt, maar origineel is het niet. Het begin van In the Heat of Summer is helemaal She's so high van Tal Bachman (hier beter bekend in de versie van Kurt Nilsen). Ook het motief voor de backings in Fifty Percent klinkt zo hard als iets dat vrij bekend is.
Die twee zaken en dan die WOEW's die in zeker drie tracks terugkomen ergeren mij buitengewoon hard.
Close is dan wel weer fantastisch door de samenzang tussen Genard en Hanne Torfs.
Ook de dubbele gitaren vind ik wel geslaagd bijvoorbeeld.
En over het algemeen is het weer een heel rijke plaat. Maar ik hoor iets te veel echo's waardoor het af en toe pastiche wordt. De balans op de vorige plaat, Good News, was simpelweg beter (ondanks zwakke songs zoals Fight of the Century).
Reacties