2016: nog meer uitgelezen

In mijn vorige post schreef ik over wat ik in 2017 nog wou uitlezen of waar ik wou aan beginnen. Dat was een beetje voorbarig natuurlijk want 2016 duurde toen nog twee weken.

Ondertussen heb ik toch nog enkele dingen (uit)gelezen.

Steve Jobs, de biografie van Walter Isaacson

Is dit wat we een verlichte despoot noemen? Nee, gewoon een despoot. Jobs heeft best wel veel revoluties bewerkstelligd. Op het einde van het boek staan ze allemaal opgesomd, gaande van het pushen van de pc (dankzij Wozniak), de grafische interface (dankzij Xerox), en natuurlijk later de muziekindustrie met de iPod en iTunes, de toetsenbordloze smartphone iPhone, en de iPad.

Isaacson heeft een ontzettend aangenaam lezend boek geschreven dat goed de ontwikkeling van Apple (en Jobs, duh) toont. Voordien had ik gezegd dat ik wou lezen over Apple tot en met de eerste iMac, laat ons zeggen de periode rond 1999. En het boek is daar ook het beste. Na die periode komt er veel bij aan een heel snel tempo: iMac, iTunes (saai hoofdstuk, overgeslaan, te veel namen) ... maar ook Jobs strijd met kanker. Daardoor merk je dat het eerste deel gedetailleerder is. De ontwikkeling van de Macintosh wordt bijvoorbeeld heel uitgebreid uit de doeken gedaan, wat super interessant was, en dat had ik ook wel graag gelezen voor de iMac: welk team werkte eraan, welke beslissingen werden genomen enzovoort. 

Soit. Een aanrader voor iedereen eigenlijk, punt, zonder onderscheid. Voor leiders, voor volgers, voor techneuten, voor pc-mensen (ik! die het meer heb voor open systemen zoals Woz/Gates tegenover het gesloten systeem van Jobs), voor iedereen gewoon. 

Kraai van Bavo Claes

Wedstrijd gewonnen van Uitgeverij Vrijdag, net voor de kerstvakantie, en een van de boeken was Kraai van Bavo Claes. Ik wist dat het goed was en hoopte het ooit wel te lezen, en kijk, nu was mijn kans. De vakantie hiermee ingezet.

Het is hoogliterair. Ik weet niet of dat een geijkte term is, maar don't care. De stijl is gewoon moeilijk, maar o zo bevredigend. Soms lijkt het alsof het te gezocht is qua woordgebruik, maar het went snel. Gelukkig had ik tijd om door te lezen, want vaak leg ik dit soort boeken snel aan de kant (gênant van mezelf, ik besef het, het is uit luiheid en te weinig tijd om een aaneensluitend blok tijd vrij te maken om vooruit te komen in een traag boek). 

Het is moeilijk om er veel over te vertellen omdat het zo rijk is. De dood van de vader, de dood van de moeder, de verschillende manieren waarop dat gebeurt en hoe het hoofdpersonage daarmee omgaat. De schuldgevoelens, de liefde, de relatie met zijn eigen zoon die voor het hoofdpersonage eigenlijk goed lijkt op die met zijn eigen vader, hoewel het duidelijk is dat hij die niet goed vond.

Ik kon niet anders dan dit boek goed vinden, omdat het gewoon op zoveel manieren steengoed is.

Verder nog uitgelezen

• Pour que tu ne te perdes pas dans le quartier van Patrick Modiano. In zijn typische, mooie stijl beschrijft Modiano herinneringen (what else?) en hoe die terug opgediept worden door een vreemde ontmoeting. Mooi boek maar lastig, ik moet het nog eens herlezen later. Maar het is toch altijd treffend hoe Modiano een sfeer kan neerzetten in maar enkele zinnen. En hoe die gewoon door (bijna) al zijn boeken doorloopt als een rode draad.
• Je hebt wél iets te verbergen van Maurits Martijn en Dimitri Tokmetzis. Het blijft frappant hoeveel informatie we gewoon weggeven. Nuttig zijn de tips om de schade te beperken. Dat interesseert mij uiteindelijk nog het meeste, aangezien ik het soort persoon ben dat alles gedwee en lijdzaam ondergaat, en liefst niet op straat komt (groepen mensen, brr). Nuttig en aanbevolen boek. Dit soort boeken zijn hard nodig om ons inzicht te geven en kritisch te houden.
• Ten westen van de vrijheid van Thomas Engström. Thriller die misschien net iets te weinig cliffhangers bevatte om te kunnen wedijveren met echte kleppers, maar niettemin goed geschreven is. Zeker als je bedenkt dat het een debuut is. Ook goed vertaald trouwens. De opbouw is traag, maar eens je aan het einde komt, valt toch op hoe zorgvuldig die opbouw was. Engström zet met Ludwig Licht een hoofdpersonage neer dat nog wel enkele boeken zal kunnen boeien. Hopelijk kunnen de verhalen dat ook.