Eindigheid
Leven met eindigheid, ba. Eigenlijk is het voegwoord (of wat is 'met'?) zelfs verkeerd. Leven is eindigheid. Onlangs zag ik een kennis terug die het nog zei: het leven is verliezen. True.
Ik heb het ook nog gezegd. Leven is leren afstand nemen van wat je dierbaar is. 't Komt op hetzelfde neer.
Vorige week heb ik enkele boeken gekocht. Voor het derde boek twijfelde ik tussen twee. En ik heb mijn hart gevolgd, blijkbaar. Twee dagen nadat ik het gekocht had, kon ik al niet meer wachten om er in te lezen. En vanaf de eerste bladzijde ben ik er in gezogen.
Soms slaat dat gevoel je in het gezicht, nee, ja, ik weet het niet, nee, het slaat zijn arm rond je en verwarmt je, dat je een aanvulling gevonden hebt op wie je bent. Of iets waarin je je thuis voelt.
Dat was het dus. Henk van Woerden. Ik heb Ultramarijn eerder al gelezen en lang getwijfeld om nog iets ervan te kopen. Tot vrijdag: Notities van een luchtfietser. Ik vond zijn taal zo ontzettend mooi in Ultramarijn, zijn verhaal mooi. Mooi, gewoon mooi. Ja, ik heb er de juiste adjectieven niet voor. Ik heb geen verstand van adjectieven. Wat zich in mijn hoofd afspeelt, kan niet herleid worden tot een combinatie van zesentwintig tekens. Mooi dus. Met alle connotaties die dat voor mij heeft.
En het eerste stuk in de Notities is alweer van zo'n treffende schoonheid.
Ik blijf lezen. En hopelijk binnenkort de andere boeken van 'm.
En leven met het afscheid. Want er volgt niets meer, hij is dood.
Jacques Brel. Johan Anthierens. Freddie Mercury. Johann Sebastian Bach. Groepen die niet meer bestaan, Grandaddy. Een eindig oeuvre. En het enige wat ik kan doen is er mij in wentelen en leren leven met de eindigheid ervan.
Ik heb het ook nog gezegd. Leven is leren afstand nemen van wat je dierbaar is. 't Komt op hetzelfde neer.
Vorige week heb ik enkele boeken gekocht. Voor het derde boek twijfelde ik tussen twee. En ik heb mijn hart gevolgd, blijkbaar. Twee dagen nadat ik het gekocht had, kon ik al niet meer wachten om er in te lezen. En vanaf de eerste bladzijde ben ik er in gezogen.
Soms slaat dat gevoel je in het gezicht, nee, ja, ik weet het niet, nee, het slaat zijn arm rond je en verwarmt je, dat je een aanvulling gevonden hebt op wie je bent. Of iets waarin je je thuis voelt.
Dat was het dus. Henk van Woerden. Ik heb Ultramarijn eerder al gelezen en lang getwijfeld om nog iets ervan te kopen. Tot vrijdag: Notities van een luchtfietser. Ik vond zijn taal zo ontzettend mooi in Ultramarijn, zijn verhaal mooi. Mooi, gewoon mooi. Ja, ik heb er de juiste adjectieven niet voor. Ik heb geen verstand van adjectieven. Wat zich in mijn hoofd afspeelt, kan niet herleid worden tot een combinatie van zesentwintig tekens. Mooi dus. Met alle connotaties die dat voor mij heeft.
En het eerste stuk in de Notities is alweer van zo'n treffende schoonheid.
Ik blijf lezen. En hopelijk binnenkort de andere boeken van 'm.
En leven met het afscheid. Want er volgt niets meer, hij is dood.
Jacques Brel. Johan Anthierens. Freddie Mercury. Johann Sebastian Bach. Groepen die niet meer bestaan, Grandaddy. Een eindig oeuvre. En het enige wat ik kan doen is er mij in wentelen en leren leven met de eindigheid ervan.
Reacties