De ambiguïteit van mijn universiteitsopleiding
Beste vrienden en anderen,
pardon, opnieuw,
beste anderen en misschien zelfs hier of daar een verwante verwanteling,
ik snap mijn professoren niet. Dat zou ongetwijfeld hun ego strelen maar ik vind ze gewoon idioot. Wat voor nut heeft het ons op te zadelen met een praktische opdracht waar we geen enkel real life voorbeeld van krijgen, en ons de rest van het semester te bombarderen met nutteloze papers waar niets praktisch in staat?
De opdracht was al bij al leuk, het crisiscommunicatieplan (zie eerder op deze blog). De timing was kut, de uitvoering aan de kant van de proffen was kut (voorzien wel een verwikkeling in onze crisis maar wat gebeurt er als wij daar al op geanticipeerd hadden? vooruitziend zoals we uiteraard zijn?) en verder schortten er nog wel een of twee dingen aan.
Maar de opdracht was dus nog wel leuk, hoewel hij enkel gesteund werd door één les waarvoor we ... weet ik veel, vier papers verplicht moesten lezen. En enkele optioneel waren. Zoals het de ironie van iedere professor behoort, was de enige nuttige paper die ik gelezen heb, een optionele.
Wat is de fucking use daarvan?
Net heb ik weer een paper gelezen waarover ik een 'leesopdracht' moet maken. Ten eerste is die paper al nauwelijks te lezen zonder achtergrond, en ten tweede is er nauwelijks een boeiende conclusie uit te trekken, laat staan iets nuttigs uit te leren.
"Reputaties van overheidsorganisaties: een situationele benadering". In een alineaatje wordt melding gemaakt van de "traditionele" manier van onderzoeke waarin reputaties "overall" bestudeerd worden, en wordt dat in vage termen geplaatst tegenover "dit" onderzoek dat afzonderlijke dimensies onderzoekt.
Ja, interessant. Point being? Ik denk dat een vakidioot dit soort papers wel snapt, nadat hij onderzoek A, B, C en D gelezen heeft, plus al de andere zever over organisatiereputatielala.
Maar wij? Studenten?
Professoren hebben een probleem dat ze zelf niet goed snappen. Waarschijnlijk zelfs niet weten dat het er is. Ze zullen de eersten zijn om ons er op te wijzen dat wij hun waanzinnig uitgebreide kennis niet hebben, maar ze zullen ons wel papers geven waarin de auteurs verwachten dat je van dit en dat op de hoogte bent.
En het tweede probleem is dat ze zelf niet goed snappen dat papers leuk zijn aan de universiteit. Waar niet veel nuttigs gebeurt (toch niet in de humane wetenschappen, denk maar aan letteren of sociale wetenschappen waar veel gepraat en geschreven wordt dat nauwelijks relevantie heeft en enkel dient om de faculteit te laten voortbestaan). Maar eenmaal ik afgestudeerd zal zijn, wat ben ik er dan mee?
Uit alle papers die ik dit semester zal gelezen hebben, zal ik alles samen misschien tien bladzijden met nuttige zaken kunnen onthouden.
Ik mis het no-nonsensegehalte van de hogeschool waar ik vroeger studeerde. Daar kreeg ik nuttige uitleg en kon ik na drie jaar de markt op om te werken en verder bij te leren. Als ik hier wegga, zal ik enkel de indruk krijgen dat ik een universitair diploma heb. Een papier. Geen inhoud.
En dan krijg ik het argument wel weer: aan de hogeschool worden de conclusies voor je getrokken en lezen de docenten de papers om dan het interessante aan de studenten te vertellen. Aan de universiteit moet de student het zelf vinden.
Maar ik vind niets! Ik vind niets! Het is het mij niet waard. Al die verschrikkelijk hersendodende onzin waar uiteindelijk misschien vier regels interessants te halen zijn. Heel eventueel.
Vorig semester een heel semester bullshit en allerhande papers en wat heb ik onthouden? Twee termen: "framing" en "simplifying model". En dan nog enkel omdat de prof het waanzinnig zot interessant vond en hij het iedere les zes keer zei.
Zo veel is nutteloos. Ik smacht naar de echte wereld. Ik heb respect voor mensen die willen doctoreren. Maar ik kan enkel denken: dit is een vlucht voor de werkelijkheid. Dit is angst voor een bestaan in de echte wereld. Dit is niet echt. Dit is papier en concept.
Niets dat iemand ook maar een meter vooruit helpt.
(Tenzij misschien de pr-man die lucht wil verkopen en mensen wil manipuleren. Want dat heb ik vorig semester ook goed begrepen. Manipuleren kan je leren!)
pardon, opnieuw,
beste anderen en misschien zelfs hier of daar een verwante verwanteling,
ik snap mijn professoren niet. Dat zou ongetwijfeld hun ego strelen maar ik vind ze gewoon idioot. Wat voor nut heeft het ons op te zadelen met een praktische opdracht waar we geen enkel real life voorbeeld van krijgen, en ons de rest van het semester te bombarderen met nutteloze papers waar niets praktisch in staat?
De opdracht was al bij al leuk, het crisiscommunicatieplan (zie eerder op deze blog). De timing was kut, de uitvoering aan de kant van de proffen was kut (voorzien wel een verwikkeling in onze crisis maar wat gebeurt er als wij daar al op geanticipeerd hadden? vooruitziend zoals we uiteraard zijn?) en verder schortten er nog wel een of twee dingen aan.
Maar de opdracht was dus nog wel leuk, hoewel hij enkel gesteund werd door één les waarvoor we ... weet ik veel, vier papers verplicht moesten lezen. En enkele optioneel waren. Zoals het de ironie van iedere professor behoort, was de enige nuttige paper die ik gelezen heb, een optionele.
Wat is de fucking use daarvan?
Net heb ik weer een paper gelezen waarover ik een 'leesopdracht' moet maken. Ten eerste is die paper al nauwelijks te lezen zonder achtergrond, en ten tweede is er nauwelijks een boeiende conclusie uit te trekken, laat staan iets nuttigs uit te leren.
"Reputaties van overheidsorganisaties: een situationele benadering". In een alineaatje wordt melding gemaakt van de "traditionele" manier van onderzoeke waarin reputaties "overall" bestudeerd worden, en wordt dat in vage termen geplaatst tegenover "dit" onderzoek dat afzonderlijke dimensies onderzoekt.
Ja, interessant. Point being? Ik denk dat een vakidioot dit soort papers wel snapt, nadat hij onderzoek A, B, C en D gelezen heeft, plus al de andere zever over organisatiereputatielala.
Maar wij? Studenten?
Professoren hebben een probleem dat ze zelf niet goed snappen. Waarschijnlijk zelfs niet weten dat het er is. Ze zullen de eersten zijn om ons er op te wijzen dat wij hun waanzinnig uitgebreide kennis niet hebben, maar ze zullen ons wel papers geven waarin de auteurs verwachten dat je van dit en dat op de hoogte bent.
En het tweede probleem is dat ze zelf niet goed snappen dat papers leuk zijn aan de universiteit. Waar niet veel nuttigs gebeurt (toch niet in de humane wetenschappen, denk maar aan letteren of sociale wetenschappen waar veel gepraat en geschreven wordt dat nauwelijks relevantie heeft en enkel dient om de faculteit te laten voortbestaan). Maar eenmaal ik afgestudeerd zal zijn, wat ben ik er dan mee?
Uit alle papers die ik dit semester zal gelezen hebben, zal ik alles samen misschien tien bladzijden met nuttige zaken kunnen onthouden.
Ik mis het no-nonsensegehalte van de hogeschool waar ik vroeger studeerde. Daar kreeg ik nuttige uitleg en kon ik na drie jaar de markt op om te werken en verder bij te leren. Als ik hier wegga, zal ik enkel de indruk krijgen dat ik een universitair diploma heb. Een papier. Geen inhoud.
En dan krijg ik het argument wel weer: aan de hogeschool worden de conclusies voor je getrokken en lezen de docenten de papers om dan het interessante aan de studenten te vertellen. Aan de universiteit moet de student het zelf vinden.
Maar ik vind niets! Ik vind niets! Het is het mij niet waard. Al die verschrikkelijk hersendodende onzin waar uiteindelijk misschien vier regels interessants te halen zijn. Heel eventueel.
Vorig semester een heel semester bullshit en allerhande papers en wat heb ik onthouden? Twee termen: "framing" en "simplifying model". En dan nog enkel omdat de prof het waanzinnig zot interessant vond en hij het iedere les zes keer zei.
Zo veel is nutteloos. Ik smacht naar de echte wereld. Ik heb respect voor mensen die willen doctoreren. Maar ik kan enkel denken: dit is een vlucht voor de werkelijkheid. Dit is angst voor een bestaan in de echte wereld. Dit is niet echt. Dit is papier en concept.
Niets dat iemand ook maar een meter vooruit helpt.
(Tenzij misschien de pr-man die lucht wil verkopen en mensen wil manipuleren. Want dat heb ik vorig semester ook goed begrepen. Manipuleren kan je leren!)
Reacties