Eindigheid
Leven met eindigheid, ba. Eigenlijk is het voegwoord (of wat is 'met'?) zelfs verkeerd. Leven is eindigheid. Onlangs zag ik een kennis terug die het nog zei: het leven is verliezen. True. Ik heb het ook nog gezegd. Leven is leren afstand nemen van wat je dierbaar is. 't Komt op hetzelfde neer. Vorige week heb ik enkele boeken gekocht. Voor het derde boek twijfelde ik tussen twee. En ik heb mijn hart gevolgd, blijkbaar. Twee dagen nadat ik het gekocht had, kon ik al niet meer wachten om er in te lezen. En vanaf de eerste bladzijde ben ik er in gezogen. Soms slaat dat gevoel je in het gezicht, nee, ja, ik weet het niet, nee, het slaat zijn arm rond je en verwarmt je, dat je een aanvulling gevonden hebt op wie je bent. Of iets waarin je je thuis voelt. Dat was het dus. Henk van Woerden. Ik heb Ultramarijn eerder al gelezen en lang getwijfeld om nog iets ervan te kopen. Tot vrijdag: Notities van een luchtfietser. Ik vond zijn taal zo ontzettend mooi in Ultramarijn, zijn verhaal...