De ambiguïteit van mijn universiteitsopleiding
Beste vrienden en anderen, pardon, opnieuw, beste anderen en misschien zelfs hier of daar een verwante verwanteling, ik snap mijn professoren niet. Dat zou ongetwijfeld hun ego strelen maar ik vind ze gewoon idioot. Wat voor nut heeft het ons op te zadelen met een praktische opdracht waar we geen enkel real life voorbeeld van krijgen, en ons de rest van het semester te bombarderen met nutteloze papers waar niets praktisch in staat? De opdracht was al bij al leuk, het crisiscommunicatieplan (zie eerder op deze blog). De timing was kut, de uitvoering aan de kant van de proffen was kut (voorzien wel een verwikkeling in onze crisis maar wat gebeurt er als wij daar al op geanticipeerd hadden? vooruitziend zoals we uiteraard zijn?) en verder schortten er nog wel een of twee dingen aan. Maar de opdracht was dus nog wel leuk, hoewel hij enkel gesteund werd door één les waarvoor we ... weet ik veel, vier papers verplicht moesten lezen. En enkele optioneel waren. Zoals het de ironie van iedere p...