Extremely loud and incredibly close van Jonathan Safran Foer is goed. Op alle vlakken. Het pakte me. Het tweede boek dat daar dit jaar in slaagt. Na The Road van Cormac McCarthy. Al de rest is ... Nederlandstalig. Dat somt het eigenlijk wel op. (Let op het gallicisme! ... Voor iedere fuckwit die denkt dat ik zo subtiel niet kan zijn. Enfin, ik ben het ook niet, anders zou ik geen verantwoording geven. I am helping my readers. Ow boy. Blame university. Which reminds me of this ( Zoë ).) Nee, ik ben niet eerlijk. Ik heb een idee. Telkens als ik 'ik' wil schrijven, zal ik het doen met een hoofdletter. Dan herinner ik mezelf er aan dat het wat uit de hand loopt, en ondertussen zorg ik voor de paradox door te tonen hoe belangrijk ik ook wel ben. Wat nog gelezen onlangs: Gehaaid van Steven Hall (goede ideeën, half goede verhaallijn, povere roman). En verder ben ik al lang vergeten wat ik nog gelezen heb. Nu bezig met Slaap! van Annelies Verbeke. Al eens gelezen een jaar of vij...