Useless drivel

Elektrificerend. Wat een mooi, mooi woord. Al die i's en e's. Heerlijk. Heb ik vandaag een trick op mijn sleeve. Course not. Ik heb vandaag geleerd voor mijn herexamen. Door te surfen en te luisteren naar de radio. Klara! Serieus. Eigenlijk, voor één keer heb ik iets écht nuttigs gedaan. Geluisterd naar een interview met Joop van der Horst. Ik ben al weer de helft vergeten natuurlijk, maar ik denk dat hij iets zei over veranderend taalgebruik en iets over anders schrijven op het internet. Dat heb ik gehoord. Als ik er eens over nadenk ... Dan doe ik dat. Ik typ in stukken. Pardon, schrijf! Dit is een edel werk! Whatever. Ik schrijf dus in stukken. Gekapt, of gehakt, as you like. Kort. Verteerbaar. Maar! Ik bied geen informatie aan. Ik bied toch enkel verwarring aan? Toch? En woordspelletjes waar niemand iets van zegt of aan heeft. Of van snapt. Ik wou nog iets zeggen maar ik ben het vergeten. En dat! Dat! Dat is net het geheim van de nieuwe schrijver. Ik ben het prototype van d...

Typ tijp tijd om nog eens iets te schrijven. Zonder veel doel voor ogen. Upside daarvan is dat je dan al niet veel kan missen. Jaja, Bacon die het mysterie dieper maakt. Dat klinkt zo actief, zo gewild. Ette! Waarom actief als het ook passief kan. En ik heb eigenlijk niets te zeggen ... -- Souvent, quelqu'un reste présent tout le long de votre vie, sans que vous parveniez jamais à le décourager. Il vous aura connu dans les moments fastes, mais, plus tard, il vous suivra dans la débine, toujours aussi admiratif, le seul à vous faire encore crédit, à éprouver pour vous ce qu'on appelle la foi du charbonnier. Un clochard comme vous. Un bon chien fidèle. Un éternel souffre-douleur. --> Patrick Modiano, La Petite Bijou, Gallimard, 2001

En live, my god.