Useless drivel

Daarnet in de les Duits is een kleine bom gevallen. Een van de leerlingen kwam in de pauze zeggen dat hij niet meer kon komen: zijn vrouw had zondagavond gezegd dat ze bij haar vriend wou gaan wonen. En daar stond hij dan, in de gang, met zijn twee tieners. Wat een wereld. Ik was er echt niet goed van. Gutted is het gevoel. Een stomp in de maag. Bijna zoals toen ik op het werk hoorde dat ik geen vast contract zou krijgen, ondanks al het goede werk en de positieve evaluaties. Simpelweg omdat het bedrijf op korte termijn kosten moet besparen en de interims een gemakkelijke, snelle manier zijn om dat te doen.

Nu ik aan het zagen ben ... Ik ben Richard Russo's Brug der Zuchten aan het lezen. Duurt lang voor het loskomt maar ik heb de indruk dat het nu, na bijna 200 pagina's, eindelijk begint. Als het Russo niet was geweest, ik had er al mee gekapt. Gelukkig weet ik dat hij er iets van kan. Maar dat is het probleem niet. Het is de ... vertaling. Nou, nou, fucking nou. Een van de personages is een oudere kunstschilder die een hard-ass is, bad-ass misschien ook. Een je-m'en-foutist, rebel. En dan zegt hij weer van die compleet ongeloofwaardige Nederlandsvertaalde zinnetjes waar ik het schijt van krijg. En het zijn vooral de nou's die overal tussen gegooid worden waar ik het op de heupen van krijg. * Toen hij terugkwam, stond Lichtner op kousenvoeten voor de schildersezel. Hij had het laken dat over de ezel was gedrapeerd, teruggeslagen. Opnieuw had iemand die neiging niet kunnen onderdrukken. 'Lijkt sprekend op je.' 'Dankjewel. Dat vind ik nou ook' Are you k...

Uch. De laatste tijd gaat er toch het een en ander verkeerd bij De Standaard, me dunkt. In een verder niet onaardig artikel van Wouter Woussen over de trappisten schrijft hij over de bierkenner 'Peter Jackson'. Ik vrees dat hij zich iets te veel heeft laten meeslepen door de Kuifje-hype. De grote ex-bierkenner is wel degelijk Michael Jackson, naamgenoot van ex-zanger MJ. En wanneer was het, vorige week of ergens deze week stond er een langer stuk van Kristof Hoefkens dat vol stond met typo's. Desondanks ben ik meestal tevreden over de krant want ze maken vaak aangename en interessante stukken (dit weekend weer over de schietende agenten en juweliers bijvoorbeeld). Maar ik krijg vaak de indruk dat ze vooral de pluimen op hun hoed steken als het goed gaat. Denk maar aan de tenenkrullende reclame voor hun weekblad. Aargh. Niemand die kritiek had, merkwaardig. Nouja, door hun 'technische problemen' of wat de reden ook moge zijn, kan ik deze week niet eens het weekblad...

Merde. Deze morgen was mijn krant (De Standaard, that is) niet mee met de post ... Behalve het cultuurdeel. Goed, weet ik ten minste wat er vanavond op tv is. Dus ik start de Androidapp op, maar het Weekblad is daarin niet te lezen. Uch. Dan wil ik de pdf downloaden van de site, werkt ook niet. Moet eind december mijn abonnement vernieuwen, zucht. Wou terug digitaal gaan (zoals in 05-06) en lezen op tablet maar dat zal blijkbaar niet lukken. Zal nog maar even de kat uit de boom kijken of die Androidapp eindelijk vernieuwd wordt. Wanneer gaan ze daar eindelijk eens werk maken van een treffelijke leeservaring online. Want het Magazine en het Weekblad zijn voor zover ik weet enkel als pdf te lezen, en dat is niet echt prettig. En iPad's zijn tof en al, maar er zijn ook nog mensen met andere apparaten.

It's a rite of passage for students of pop music history: At some point, you learn that the Beach Boys weren't just a fun 1960s surf band with a run of singles that later came to be used in commercials; at their best, they were making capital-A Art. The record that convinces most is Pet Sounds, that understated 1966 masterpiece that articulates a specific kind of teenage longing and loneliness like nothing before or since. Once you've absorbed that record, you find yourself going back through songs like "Don't Worry Baby", "The Warmth of the Sun", and "I Get Around", finding a deeper brilliance where you once heard only pop craftsmanship. As you make these discoveries, you come to learn about the auteur at the center of it all, Brian Wilson, who shouldered the burden of being the creative force in one of the most successful and musically ambitious pop bands of the era. Pitchfork review of The Smile Sessions by The Beach Boys .