Liefde (... wat?)

Ik ben verliefd. En ik word er ziek van. En Kate Bush's Wuthering Heights zal tot het einde der tijden aan deze periode gelinkt zijn ...

Dat ter zijde.

Een interessant tekstje over hermeneutiek aan't lezen net. In 50 literature ideas you really need to know, best een schoon boek om eens terug te denken aan mijn universitijd.

John Sutherland stelt de vraag wat ik, de lezer, zou doen om Hamlet beter te begrijpen: in de toekomst gaan, miljoenen jaar verder tot wanneer de laatste Shakespearecriticus zijn laatste woorden over het stuk heeft verteld; of teruggaan naar de eerste opvoering wanneer de woorden voor het eerst werden uitgesproken. De mensen die hij het gevraagd heeft antwoorden meestal het tweede: teruggaan.

Het tweede dus.

Maar wat doen ze aan de universiteit? Ik denk dat mijn oude krokodillen van proffen het eerste zouden doen. Alhoewel. Ergens zal er wel weer een paradox mee gemoeid zijn.

Twee bladzijden voor het hoofdstuk 'Hermeneutics' was er het al even interessante stuk 'Ambiguity'. Met Sutherland die praat over het 'new criticism' en zegt:

"But what was this endless hunt for meanings - lemon squeezing, the Marxist critic Terry Eagleton calls it - for? Young Empson [die 'Seven types of Ambiguity' schreef] likened the ambiguity virtuoso to a conjuror pulling rabbits out of a hat. Discovering hitherto undiscovered ambiguities proved you were cleverer than other readers."

Is het omdat ik gefrustreerd ben dat ik zelf geen konijnen uit hoeden kon toveren en ik daarop gewezen werd door mijn dierbare professoren, dat ik dat citaat hier aanhaal?

Ik vond het belachelijk.

En dat is op zich belachelijk. In het middelbaar lazen we Hills like with elephants van Hemingway en ik vond het schitterend. De betekenis die ik niet zag. Een openbaring, literatuur als geliefde, kijken naar de oppervlakte en dan eronder gaan.

En na maanden aan de universiteit kreeg ik er een degout van. Op maandagochtend psychoanalyse toepassen op alle usual suspects (hallo Mrs Dalloway en Alfred J. Prufrock ...) en zoeken naar een zoveelste ambiguity om punten te scoren.

Gelukkig is mijn degout voor lezen niet verdwenen en is de druk om te gehoorzamen aan de authoritatieve interpretatie mij niet te veel geworden. Nu kan ik tenminste lezen hoe en wat ik wil.

Ok. Er komt geen pointe. Dit is het einde.

Ik ben nog altijd bezig in Richard Russo's Brug der Zuchten en ik hou er van. Minder dan Empire Falls, maar toch.

Juist, de paradox voor de professor nog. Zou die verdergaan of terugkeren? Nee, geen paradox nu ik het bedenk. Hij zou teruggaan, aan het interpreteren slaan en pluimen in zijn gat steken. Vooruitgaan zou dom zijn, want dan zouden er enkel méér interpretaties zijn ... En hoe moet de wisecracker zich dan manifesteren?