Nou, nou, hartstikke, nou, sodemieter op!

Nu ik aan het zagen ben ... Ik ben Richard Russo's Brug der Zuchten aan het lezen. Duurt lang voor het loskomt maar ik heb de indruk dat het nu, na bijna 200 pagina's, eindelijk begint. Als het Russo niet was geweest, ik had er al mee gekapt. Gelukkig weet ik dat hij er iets van kan.

Maar dat is het probleem niet. Het is de ... vertaling. Nou, nou, fucking nou. Een van de personages is een oudere kunstschilder die een hard-ass is, bad-ass misschien ook. Een je-m'en-foutist, rebel. En dan zegt hij weer van die compleet ongeloofwaardige Nederlandsvertaalde zinnetjes waar ik het schijt van krijg. En het zijn vooral de nou's die overal tussen gegooid worden waar ik het op de heupen van krijg.

* Toen hij terugkwam, stond Lichtner op kousenvoeten voor de schildersezel. Hij had het laken dat over de ezel was gedrapeerd, teruggeslagen. Opnieuw had iemand die neiging niet kunnen onderdrukken. 'Lijkt sprekend op je.'
'Dankjewel. Dat vind ik nou ook'

Are you kidding me?

Nog geen dertig regels later: 'Probeer nou maar een beetje te slapen.'

Of 130 bladzijden eerder, een gesprek tussen de kunstschilder en zijn ... agent of iets dergelijks. Ze spreken over een schilderes die in de buurt verblijft.

* Anne Brettany was Hughs andere klant in Venetië. Hij had vanmorgen haar atelier in Santa Croce bezoht.
'Acht, wat zal ik zeggen? Anne zal altijd Anne blijven, als je begrijpt wat ik bdoel.' Hugh zuchtte diep, also het hem speet. 'Ze denkt nog steeds dat ze in jouw schaduw staat.'
'Wat een onzin! Ze is hartstikke goed.'

Damn, piece of shit vertaler, shut the fuck up. 'Hartstikke'. Als er - naast 'nou' - een woord is dat er voor zorgt dat een intellectueel geen intellectueel meer is, dan is het wel 'harststikke'.

Het is de reden waarom ik al geen vertalingen van Philip Roth meer lees. Blijkbaar lees ik beter helemaal geen vertalingen meer.