Het zelf
Het is ironisch. Ik schreef een tijdje terug (maar vraag me niet waar), dat leven afscheid nemen is van alles dat je definieert. En nu zit ik hier een paper te lezen over het zelf en het extended self. Dat onze bezittingen ons definiëren enzovoort. En dat bezittingen verliezen ons het gevoel geven een stuk van onszelf te verliezen. Inderdaad. Verliezen. Afscheid nemen van wat je definieert. Zo is het. Je hecht je aan iets, het gaat kapot. Je hecht je aan mensen, en ze gaan weg. Of ben ik teveel Schopenhauer nu?