Waarom ik geen goed gesprekspartner ben. Ik heb het net bedacht. Een mens moet iets interessants doen om na te denken als hij werkt aan zijn masterproef. De eerste reden, nogal voor de hand liggend en al langer dan vandaag duidelijk: ik ben geen prater. Ik luister. Ik knik, lach eventueel wel eens, en ik trek mijn conclusies. Soms oordelen, zelfs veroordelen. Maar daar stopt het meestal, ik ben een eindstation. Mensen praten op de duur even weinig tegen mij als ik tegen hen. In tegenstelling tot wat velen denken, hebben mensen graag dat wat ze tegen je gezegd hebben, doorverteld wordt. Discreet natuurlijk, de gulden middenweg. Er is dan ook een as met twee extremen: het commerewijf (geslacht maakt niet uit) aan de ene kant, die haar/zijn smoel niet kan houden en alles verder vertelt, geheim of niet. En aan de andere kant: het eindstation, degene die niets doorvertelt. Waar dus ook niets te rapen valt ... Ik ben een eindstation. Ik probeer het toch te zijn. Ik praat graag, over interess...