Useless drivel

2011-12-11T11:45:00.001+01:00

Beethoven was totally deaf after 1818. Just as those who have never fought in a war can never properly conceive its true terrors, so we can never imagine what deafness can have been like for one of the greatest composers of history. His touching faith in every new ‘hearing remedy’ that came on the market bears witness to his undying hope for a cure. His only means of conversation with his fellow men was through conversation books – everything that anybody wanted to say to Beethoven was written down first (he would answer orally). The most heart-rending demonstration of his affliction is the famous occasion of the premiere of the Ninth Symphony in May 1824, which the composer insisted on conducting himself, though stone deaf. It’s said that as the Symphony ended, Beethoven was several bars adrift from the orchestra and chorus and continued to conduct even as a storm of enthusiastic applause broke out. The contralto soloist, Caroline Ungher, at length came over to him, and gently turned him round to face the audience. Only then did the audience realise that Beethoven had not heard anything that had been going on and, wrote Sir George Grove, ‘[it] acted like an electric shock on all present. A volcanic explosion of sympathy and admiration followed which was repeated again and again and again and seemed as if it would never end’. There must have been a few tears shed that night. (Beethoven feature on Gramophone.)

... Fuck.

2011-12-09T22:31:00.001+01:00

The Lit Pub • My Love Affair with The Great Gatsby

Ze schrijft dat het een liefdesverhaal is. Dat zei ik ook in de les Amerikaanse literatuur, maar neen, zei professor Laura Korobkin, het ging niet over liefde maar over klimmen op de sociale ladder en niets anders.

Oef. Er zijn dan toch nog mensen zoals ik.

Liefde (... wat?)

2011-12-04T21:18:00.001+01:00

Ik ben verliefd. En ik word er ziek van. En Kate Bush's Wuthering Heights zal tot het einde der tijden aan deze periode gelinkt zijn ...

Dat ter zijde.

Een interessant tekstje over hermeneutiek aan't lezen net. In 50 literature ideas you really need to know, best een schoon boek om eens terug te denken aan mijn universitijd.

John Sutherland stelt de vraag wat ik, de lezer, zou doen om Hamlet beter te begrijpen: in de toekomst gaan, miljoenen jaar verder tot wanneer de laatste Shakespearecriticus zijn laatste woorden over het stuk heeft verteld; of teruggaan naar de eerste opvoering wanneer de woorden voor het eerst werden uitgesproken. De mensen die hij het gevraagd heeft antwoorden meestal het tweede: teruggaan.

Het tweede dus.

Maar wat doen ze aan de universiteit? Ik denk dat mijn oude krokodillen van proffen het eerste zouden doen. Alhoewel. Ergens zal er wel weer een paradox mee gemoeid zijn.

Twee bladzijden voor het hoofdstuk 'Hermeneutics' was er het al even interessante stuk 'Ambiguity'. Met Sutherland die praat over het 'new criticism' en zegt:

"But what was this endless hunt for meanings - lemon squeezing, the Marxist critic Terry Eagleton calls it - for? Young Empson [die 'Seven types of Ambiguity' schreef] likened the ambiguity virtuoso to a conjuror pulling rabbits out of a hat. Discovering hitherto undiscovered ambiguities proved you were cleverer than other readers."

Is het omdat ik gefrustreerd ben dat ik zelf geen konijnen uit hoeden kon toveren en ik daarop gewezen werd door mijn dierbare professoren, dat ik dat citaat hier aanhaal?

Ik vond het belachelijk.

En dat is op zich belachelijk. In het middelbaar lazen we Hills like with elephants van Hemingway en ik vond het schitterend. De betekenis die ik niet zag. Een openbaring, literatuur als geliefde, kijken naar de oppervlakte en dan eronder gaan.

En na maanden aan de universiteit kreeg ik er een degout van. Op maandagochtend psychoanalyse toepassen op alle usual suspects (hallo Mrs Dalloway en Alfred J. Prufrock ...) en zoeken naar een zoveelste ambiguity om punten te scoren.

Gelukkig is mijn degout voor lezen niet verdwenen en is de druk om te gehoorzamen aan de authoritatieve interpretatie mij niet te veel geworden. Nu kan ik tenminste lezen hoe en wat ik wil.

Ok. Er komt geen pointe. Dit is het einde.

Ik ben nog altijd bezig in Richard Russo's Brug der Zuchten en ik hou er van. Minder dan Empire Falls, maar toch.

Juist, de paradox voor de professor nog. Zou die verdergaan of terugkeren? Nee, geen paradox nu ik het bedenk. Hij zou teruggaan, aan het interpreteren slaan en pluimen in zijn gat steken. Vooruitgaan zou dom zijn, want dan zouden er enkel méér interpretaties zijn ... En hoe moet de wisecracker zich dan manifesteren?

Humor

2011-11-23T07:59:00.001+01:00

Ik hou van grappige situaties. En vandaag ben ik er zo weer een tegengekomen in mijn favoriete krant (nouja, pff ...).

Sinds de aankondiging dat Deezer, Simfy en Spotify in België op de markt zouden komen, is er al veel over geschreven in De Standaard. Met de klemtoon op Spotify. Maar waarom? 'Meest bekend, grootst'. Goede redenering, laat ons dus enkel nog schrijven over Volkswagen of Renault want dat zijn de grootste automerken in België.

En nu vandaag staat er een column in de krant van Dominique Deckmyn: de link tussen Facebook en Spotify is niet zo leuk. Boe fucking hoe. Dat was al duidelijk voor je je moest inschrijven op Spotify, toch?

Altijd dat gedweep met één product. Net als met de iPad en iPhone van Apple. Net alsof er geen goede alternatieven zijn. Op de duur geloven 'de menschen' dat nog ook, heb ik de indruk. Android? Eh?

Zo wordt het ook met Simfy, een goed maar onbekend alternatief. Dat heb ik vorige week geïnstalleerd. Spotify leek mij te veel een hype met een vies geurtje. En ik zat er blijkbaar niet ver naast.

E. :-(

2011-11-15T21:47:00.001+01:00

Daarnet in de les Duits is een kleine bom gevallen. Een van de leerlingen kwam in de pauze zeggen dat hij niet meer kon komen: zijn vrouw had zondagavond gezegd dat ze bij haar vriend wou gaan wonen. En daar stond hij dan, in de gang, met zijn twee tieners.

Wat een wereld.

Ik was er echt niet goed van. Gutted is het gevoel. Een stomp in de maag. Bijna zoals toen ik op het werk hoorde dat ik geen vast contract zou krijgen, ondanks al het goede werk en de positieve evaluaties. Simpelweg omdat het bedrijf op korte termijn kosten moet besparen en de interims een gemakkelijke, snelle manier zijn om dat te doen.

Nou, nou, hartstikke, nou, sodemieter op!

2011-11-06T11:18:00.001+01:00

Nu ik aan het zagen ben ... Ik ben Richard Russo's Brug der Zuchten aan het lezen. Duurt lang voor het loskomt maar ik heb de indruk dat het nu, na bijna 200 pagina's, eindelijk begint. Als het Russo niet was geweest, ik had er al mee gekapt. Gelukkig weet ik dat hij er iets van kan.

Maar dat is het probleem niet. Het is de ... vertaling. Nou, nou, fucking nou. Een van de personages is een oudere kunstschilder die een hard-ass is, bad-ass misschien ook. Een je-m'en-foutist, rebel. En dan zegt hij weer van die compleet ongeloofwaardige Nederlandsvertaalde zinnetjes waar ik het schijt van krijg. En het zijn vooral de nou's die overal tussen gegooid worden waar ik het op de heupen van krijg.

* Toen hij terugkwam, stond Lichtner op kousenvoeten voor de schildersezel. Hij had het laken dat over de ezel was gedrapeerd, teruggeslagen. Opnieuw had iemand die neiging niet kunnen onderdrukken. 'Lijkt sprekend op je.'
'Dankjewel. Dat vind ik nou ook'

Are you kidding me?

Nog geen dertig regels later: 'Probeer nou maar een beetje te slapen.'

Of 130 bladzijden eerder, een gesprek tussen de kunstschilder en zijn ... agent of iets dergelijks. Ze spreken over een schilderes die in de buurt verblijft.

* Anne Brettany was Hughs andere klant in Venetië. Hij had vanmorgen haar atelier in Santa Croce bezoht.
'Acht, wat zal ik zeggen? Anne zal altijd Anne blijven, als je begrijpt wat ik bdoel.' Hugh zuchtte diep, also het hem speet. 'Ze denkt nog steeds dat ze in jouw schaduw staat.'
'Wat een onzin! Ze is hartstikke goed.'

Damn, piece of shit vertaler, shut the fuck up. 'Hartstikke'. Als er - naast 'nou' - een woord is dat er voor zorgt dat een intellectueel geen intellectueel meer is, dan is het wel 'harststikke'.

Het is de reden waarom ik al geen vertalingen van Philip Roth meer lees. Blijkbaar lees ik beter helemaal geen vertalingen meer.

Aargh, 'De Standaard'

2011-11-06T11:03:00.001+01:00

Uch. De laatste tijd gaat er toch het een en ander verkeerd bij De Standaard, me dunkt. In een verder niet onaardig artikel van Wouter Woussen over de trappisten schrijft hij over de bierkenner 'Peter Jackson'. Ik vrees dat hij zich iets te veel heeft laten meeslepen door de Kuifje-hype. De grote ex-bierkenner is wel degelijk Michael Jackson, naamgenoot van ex-zanger MJ.

En wanneer was het, vorige week of ergens deze week stond er een langer stuk van Kristof Hoefkens dat vol stond met typo's.

Desondanks ben ik meestal tevreden over de krant want ze maken vaak aangename en interessante stukken (dit weekend weer over de schietende agenten en juweliers bijvoorbeeld). Maar ik krijg vaak de indruk dat ze vooral de pluimen op hun hoed steken als het goed gaat. Denk maar aan de tenenkrullende reclame voor hun weekblad. Aargh. Niemand die kritiek had, merkwaardig. Nouja, door hun 'technische problemen' of wat de reden ook moge zijn, kan ik deze week niet eens het weekblad lezen. Zucht.

Plus, het gedweep met tweets irriteert mij eigenlijk ook.

2011-11-05T14:08:00.001+01:00

Merde. Deze morgen was mijn krant (De Standaard, that is) niet mee met de post ... Behalve het cultuurdeel. Goed, weet ik ten minste wat er vanavond op tv is. Dus ik start de Androidapp op, maar het Weekblad is daarin niet te lezen. Uch. Dan wil ik de pdf downloaden van de site, werkt ook niet.

Moet eind december mijn abonnement vernieuwen, zucht. Wou terug digitaal gaan (zoals in 05-06) en lezen op tablet maar dat zal blijkbaar niet lukken. Zal nog maar even de kat uit de boom kijken of die Androidapp eindelijk vernieuwd wordt. Wanneer gaan ze daar eindelijk eens werk maken van een treffelijke leeservaring online. Want het Magazine en het Weekblad zijn voor zover ik weet enkel als pdf te lezen, en dat is niet echt prettig. En iPad's zijn tof en al, maar er zijn ook nog mensen met andere apparaten.

2011-11-05T10:18:00.001+01:00

It's a rite of passage for students of pop music history: At some point, you learn that the Beach Boys weren't just a fun 1960s surf band with a run of singles that later came to be used in commercials; at their best, they were making capital-A Art. The record that convinces most is Pet Sounds, that understated 1966 masterpiece that articulates a specific kind of teenage longing and loneliness like nothing before or since. Once you've absorbed that record, you find yourself going back through songs like "Don't Worry Baby", "The Warmth of the Sun", and "I Get Around", finding a deeper brilliance where you once heard only pop craftsmanship. As you make these discoveries, you come to learn about the auteur at the center of it all, Brian Wilson, who shouldered the burden of being the creative force in one of the most successful and musically ambitious pop bands of the era.

Pitchfork review of The Smile Sessions by The Beach Boys.

2011-10-30T22:35:00.001+01:00

Ik begin al dat gerelativeer zo stilaan beu te worden.

Maar er is geen alternatief.

Behalve bitterheid en cynisme. En wat dan.

Discretie

2011-10-29T18:22:00.001+02:00

Fait divers in de krant. Enfin. Fait divers voor de lezer, minder voor de betrokkene. De pannenkoekenpankillerman is vrijgelaten! Leeftijd, voornaam, initiaal en over welke feiten het gaat ... Het staat er allemaal in. Zelfs dat hij bang is voor zijn leven omdat zijn voormalige schoonfamilie wraak wil/zal nemen.

Maar, laatste zin van het artikeltje: "Hij werd in alle discretie vrijgelaten."

Oef! Niemand weet ervan!

2011-10-28T21:43:00.003+02:00

Geschiedenis is geschiedenis.

Damned, mijn schrijven is te ... geworden. Waarom is 'dens' geen Nederlands. Gewoon hetzelfde als het Engelse 'dense'. Ondoordringbaar, compact. Misschien hermetisch.

Hermetisch is te vacuümachtig. En 't is nu ook weer niet dat er geen lucht in zit. Wat trouwens niet wil zeggen dat het luchtig is. Want dat is het uiteindelijk ook al niet.

Compact is gewoon een lelijk woord.

En ondoordringbaar heeft te veel lettergrepen.

Gaat er iets boven muziek?

En gaat er iets boven illusies? Beter niet vragen aan Beck.

Beter niet vragen aan mij.

Ik heb me altijd afgevraagd waarom ik De Asielzoeker zo goed vond. Het was het eerste boek van Grunberg dat ik las en niets dat hij ooit schreef - behalve De Mensheid zij Geprezen - komt in de buurt.

Page One en Canvas

2011-09-25T21:09:00.002+02:00

Ik vond de documentaire die vanavond getoond werd op Canvas nogal snel gemonteerd en een beetje inhoudloos. Geen wonder, ze hebben serieus geknipt in Page One: Inside the New York Times. Een docu die 88 minuten duurt herleiden tot ongeveer 30. Maar, oh, we kunnen altijd op 20 oktober in Gent gaan kijken naar de volledige versie. Good to know.

Van Canvas word ik van langsom minder vrolijk. De eeuwige dinsdagavond hitlernight ... Alles wat nieuw en interessant is ruim na 22 uur uitzenden. Noem maar op. En dus vandaag knippen in een documentaire over journalistiek. Fuck that.

Een einde, pff

2011-07-31T11:54:00.003+02:00

Dag computer, long time no see. Er zijn enkele dingen veranderd, maar niets fundamenteels. Ik zit en schrijf minder, dat zal wel het ergste zijn. Het gebeurt gewoon niet meer, ik verleer het. Of ik ben het verleerd en doe het daardoor niet meer.

Of omgekeerd. Of niet.

Lezen: ditto. Toch als het fictie is. Goede boeken begonnen, maar niet afgemaakt. Story of my life. Onlangs las ik een quote, ik denk zelfs dat het van voormalig favoriete schrijver Arnon Grunberg was: waarom je tijd verdoen met het uitlezen van een slecht boek, het leven is al kort genoeg.

Meer zelfs: waarom je tijd verdoen met het uitlezen van een goed boek? 1984, niet uitgelezen. Wolf Hall, niet uitgelezen. Er zijn er nog - maar ik ben een genie in vergeten. Een goed boek blijft goed, ook als er geen closure is.

Misschien is het iets psychologisch. Als ik het niet uitlees, dan moet ik er geen afscheid van nemen.

Ik heb twee boeken gelezen waarvan het echt pijn deed te moeten stoppen met lezen op het einde. Leve ik, van Johan Anthierens. En 2666 van Roberto Bolaño. Maandenlang in gelezen. En toen eindigde het.

Een beetje zoals jij en ik. Alleen zie je het einde van een boek naderen, maar dat van ons niet.

Grote namen op het boekenfestijn, yay hooray

2011-03-31T20:30:00.003+02:00

Hoorah! Boekenfestijn in Kortrijk. Ik was niet zeker of ik zou gaan, maar ben dan toch overstag gegaan omdat ik in de reclames had gezien dat 'John Lennon' van Philip Norman er lag aan niet veel geld. En Lennon, die is van ver mijn hero. En wat is er beter dan een biografie om dat om zeep te helpen.

Anyway. Dit heb ik gekocht.

'Ga niet weg' van Margaret Mazzantini. Oorspronkelijk Italiaans, 'Non ti muovere', en verfilmd. Heb ik enkele jaren geleden gezien al cinema. 'We' vonden hem toen niet goed. Maar het boek is dat misschien wel. En misschien heb ik dat boek gekocht omwille van bizarre onderliggende motieven, wheih. Was 4,95 euroots.
'De kolonel krijgt nooit post' van Gabriel Garcia Marquez. 1,95 euro. Dun en goedkoop en een bekende naam. Dus als het rommel is, who cares. Ik zal het wel merken.
'Post office' van Charles Bukowski. Ooit niet gekocht in het Nederlands maar nu dus wel, in English. Moet ik wel grappig vinden, denk ik. 't Zou vuilgebekt zijn. Als mijn heheuhen mij niet in de steek laat. 2,95 euro.
'Divisadero' van Michael Ondaatje. Nog altijd 'The English Patient' niet gelezen maar enfin, toch maar meteen Divisadero gekocht. 't Zal wel goed zijn zekerst? 2,5 euro. Soms moet je niet té veel nadenken, am I right?
'De geheime schrift' van Sebastian Barry. Wou ik ook al een eindje, maar niet echt hard. Het lag er nu voor 3,95 dus ...
'Diary of a bad year' van J.M. Coetzee. Ooit 'In ongenade' gelezen, vond ik niet uitzonderlijk goed, maar niet zo slecht dat ik voor 4,95 euro niet een ander 'meesterwerk' wil proberen. De vorm lijkt mij in ieder geval wel raar ... (Gelukkig dat ik 'Only revolutions' van Mark Z. Danielewski dus niet gekocht heb ... Dat was ook niet veel geld, maar weet niet meer hoeveel.)
'Too much happiness' van Alice Munro. Is volgens de recensies een meesterwerk. Twintigduizend vergelijkingen van copy-cat-reviewers met Tsjechov. Niet dat ik daar al iets van gelezen heb, snif. Maar Munro zou dus the best thing ever uit Canada zijn. En het zijn kortverhalen en ik ben op een punt gekomen dat ik eens wil leren kortverhalen te lezen (die niet van Arthur Conan Doyle komen, kuch). Was 4,5 euro. Cheap! Hard cover (net als Coetzee)!
'Wolf Hall' van Hilary Mantel. Ha. Toen ik in Leuven zat (twee jaar geleden toen het boek uitkwam), twijfelde ik om het te kopen. Maar no money en al. En dit is toch wel echt de koop van heel dat boekenfestijn. 2,5 euro! :-o wtf en al. Wel in't Engels, maar op groot formaat met dito letters! Yaaay.
Goddamn, zit ik hier met de tv op de achtergrond aan op Familie en VTM (dat is eigenlijk nog meer wtf dan Wolf Hall hierboven) en 't is Marvin Gaye als music! Let's get it on! Ok, dan word ik wakker. Tot zover deze zwakzinnige interlude.
Laatste boek: 'John Lennon' van Philip Norman. 6,95 euro. Zou de beste bio zijn over the man. Soit. Biografieën zijn voor mij altijd fictie (hallo Frank Zappa, Jacques Brel en Johan Anthierens), maar wel leuk om beter inzicht te krijgen in een mens. Voor zover ... Soit. 't Is toch de music die het moet blijven doen, of de rest. Whatever. We zien wel. Dit is het dikste boek, ook hardcover. 't Is anderhalve keer zo breed als Wolf Hall, en wie bekend is met dat boek, zal weten wat ik bedoel, ha.

Oh. En nog een cadeau voor mijn dierbare vader die er misschien toch niet in zal lezen, maar enfin. 't Is het gebaar dat telt. 'Moordenaars en hun motieven' van onze favoriete televisie-advocaat Jef Vermassen ... Dat was 9,95 euro. Goddamn.

Ho, en het muziekje in Tegen de sterren op was net 'Too hard to handle' van Otisssss!!!

Yeah!

Voetballen in Tsjetsjenië

2011-03-07T12:04:00.002+01:00

Stel dat ik anderhalf miljoen euro, of misschien zelfs twee, verdiende per jaar. Zou ik dan naar Tsjetjenië gaan om daar het dubbele te verdienen? Ik weet het niet. Waarschijnlijk niet ... Veel geld kan niet op tegen mijn westerse levensstijl.

Het is sowieso hypothetisch om te denken dat ik anderhalf miljoen verdien, maar wat zou ik dan al allemaal niet kunnen doen? Niet hoeven na te denken over brandstofkosten en kunnen rijden waar je wil, plaatsen bezoeken die je wil (dat zie ik mezelf niet doen vanuit Tsjetjenië), noem maar op. Om nog maar te zwijgen van de politieke en religieuze stabiliteit die er is in België.

Maar ik ben ik, ik ben geen bekende voetballer.

HTML5 en CSS 3 = madness

2011-03-07T11:09:00.003+01:00

Op zich is HTML5 plezierig. Kijk naar de veranderingen en denk: whoa, de max. Maar om het dan toe te passen? Holy crap. Scripts nodig om alle browsers te ondersteunen (lees: Microsoft Internet Explorer), allerlei filters om in de verschillende browsers CSS 3 te kunnen gebruiken ... Die boilerplate alleen al begrijpen ... Om toch maar iets van een basis te hebben en een subboorde website te maken.

Ik word er hoorndol van.

Maar ik zal het toch proberen. Ik heb geleerd websites te maken, grotendeels autodidactisch, dus waarom zou ik het nu niet opnieuw kunnen. Het zal gewoon een tijdje duren tot ik alles wat gelezen heb en begrijp, en dan zal ik er waarschijnlijk nog weinig nut van hebben aangezien ik niet per se verder wil in de webtechnologie, maar eerder copywriter wil worden. (Ja, echt!).

God ja, duimen!

Update: misschien kan Dive Into HTML5 al een stuk helpen (ook te krijgen als boek, blijkbaar).

Voornemens, HA

2011-02-14T11:42:00.001+01:00

Ho, enkele posts geleden schreef ik wat ik zou uitlezen. Niet dus. Wel Catch 22 uitgelezen. Meesterlijk. 4,5 op 5! Grappig en een zielig einde. De verhaaltechniek is waanzinnig, hoe Heller van personages wisselt. En dan de concepten die er gebruikt worden (dank u, Wikipedia): antinomy, Hobson's choice en Morton's fork. Zaken die ik zelf ook graag gebruik in the daily life, al dan niet bewust of gewild, maar die minder leuk bevonden worden door sommigen in mijn omgeving en mij ook geregeld meer last bezorgen dan iets anders. Goddamn.

Ook twee Sherlock Holmesen uitgelezen: A Study in Scarlet en The Sign of the Four. Bezig met de verhalen nu (op't gemak) uit The Adventures of Sherlock Holmes. Jeej. Al mijn vooroordelen WEG. Zotjes.

Ondertussen begonnen in The Line of Beauty van Allan Hollinghurst. Na kijken van Faulks on Fiction op de Beeb kietelt het om allerlei boeken te lezen. En die had ik liggen, dusja. Het bevalt me voorlopig.

Woord van het boek voorlopig: gilt. En in Holmes is het merkwaardig om bijna telkens in het begin van het verhaal te lezen: "Bblabla whatever", I ejaculated. Dus dat moet het meest opvallende woord zijn.

Ik ben vergeten wat het was in Catch-22. Damn, ik vergeet te veel. Ik herinner mij wel nog dat het woord in, ... kut ik herinner me zelfs de naam van de auteur niet meer, die Zuid-Afrikaan, ahja, Coetzee, Disgrace, maar ik heb het in't Nederlands gelezen ... In ongenade? Daar was het word asfalt.

Soms zie je een woord in een boek en dat blijft hangen omdat het ... vreemd is, ofwel stilistisch of gezien de context, of omdat het heel veel voorkomt. Nuja, de vereiste is altijd dat het meer dan een keer voorkomt en telkens opvalt.

Het woord dus. Ik moet het eens beter bijhouden. Voorwaar, een voornemen dat ik toch weer niet zal houden!

2011-01-07T21:47:00.002+01:00

Interessant om te zien dat mijn mening omtrent De Joodse Messias en Onze Oom gedeeld wordt. Maar ook interessant om te zien dat zijn beste inderdaad verschenen zijn bij Nijgh & Van Ditmar, was me nog niet helemaal opgevallen.

En Mark Cloostermans van De Standaard kent er niets van. Dat drong nogal snel tot mij door nadat ik Onze Oom was beginnen lezen ... Goddamn. En die jury van, euh, welke prijs is het, die die vermeld wordt op de achterflap ... Die losers zegden dat Grunberg de grenzen van de roman verlegt. Haha, daar heb ik zelfs smilies voor nodig bijna om aan te duiden hoe waanzinnig dat was :p Maar dat wist ik ook al voor ik de roman las. Wat een kinkels toch in de literaire wereld.

2011-01-05T11:04:00.006+01:00

Titel dubbelpunt. Ik heb geen titel. Uch.

Mijn eerste boek dit jaar is uit. Weliswaar vorig jaar begonnen, duh. Huid en haar van Arnon Grunberg. Hoe moet ik het positioneren qua hoe goed ik het vind. Een poging.

De Asielzoeker / De mensheid zij geprezen
Tirza / Omdat ik u begeer
Figuranten / Het aapje dat geluk pakt / Huid en haar / Kindermeisjes en soldaten
Fantoompijn / Blauwe maandagen
De Joodse messias / Onze oom (dat ik niet uitgelezen krijg)

Die eerste staan eenzaam bovenaan. Daarna komt eigenlijk Omdat ik u begeer. Tirza vind ik achteraf beschouwd goed, maar het is al vier jaar geleden dat ik het las. De eerste drie van Grunberg zijn nog langer geleden ... 2004 of 05 denk ik.

Whatever. Grunberg schrijft altijd hetzelfde. Onnozele venten die ontsporen. Zo bekijk ik het toch, fout of niet. Dat zijn de romans voor mij vanaf De Asielzoeker. Vanaf toen vond ik hem volwassener. Blauwe maandagen / Figuranten / Fantoompijn zijn een soort puberale lollige romans. Voor mij. De Asielzoeker was dan echt wow (heb ik trouwens als eerste gelezen). Tirza was een variant op De Asielzoeker, maar nog altijd ijzersterk. Onze oom was Kindermeisjes en soldaten in fictievorm en veel minder goed. En Huid en haar is een terugkeer naar De Asielzoeker en Tirza, maar ook iets minder goed. Maar toch, meer personages, en de humor zit vooral in de situaties. Zalig. Maar dus niet zo goed.

Moet ik Marek van der Jagt ook meetellen? Ik zal die even in volgorde van goedheid oplijsten: Monogaam / De geschiedenis van mijn kaalheid / Gstaad 95-98. En die laatste twee behoren voor mij tot de categorie Blauwe maandagen. Monogaam eerder tot de Mensheid zij geprezen. Wat een schitterend boek was dat. Een van de weinige boeken die ik twee keer gelezen heb. Dat gebeurt zelden, echt. Naar mijn normen is dat zotjas. Enfin, monogaam zit in categorie 2 eigenlijk, bij Tirza enzo. Voor zover ik het mij herinner.

En wat ligt er verder op mijn kast dat nog niet uit is. Haha, ik begin zelfs niet aan een volledige lijst. Misschien de bedoeling even opsommen:

John Banville - Schijngestalte (gisterenavond meteen na Huid en haar begonnen, om sentimentele redenen)
Joseph Heller - Catch-22 (over de helft)
Grunberg - Onze oom (pff, moet waarschijnlijk maar honderd bladzijden meer dus kan het net zo goed eens uitlezen)
Albert Camus - The plague (domweg in't Engels, domme ik, maar dan nog, het blijft goed, ik heb het bijna uit, nog twintig bladzijden ofzo, en het komt er niet van, het ligt er al sinds oktober, hoewel ik het dus een waanzinnige knaller van een boek vind)
In dezelfde categorie als Camus: 1984 van George Orwell. Ruim over de helft, een van de beste dingen die ik ooit las, maar ik zit in een saai stuk en raak er niet door.
J.K. Rowling - Harry Potter and the order of the Phoenix. Zit ook ergens aan de helft maar raak er ook niet door. Weet niet of het snel zal veranderen, hoop van wel. Maar vrees ervoor.
Oh, moet eigenlijk achter Banville komen of er nog voor, die moet binnenkort uit: Notities van een luchtfietser van Henk van Woerden. Morgen hopelijk de rest van zijn oeuvre op de kop tikken in De Slegte. Als ik niet sentimenteel word.

Eindigheid

2010-12-01T13:39:00.003+01:00

Leven met eindigheid, ba. Eigenlijk is het voegwoord (of wat is 'met'?) zelfs verkeerd. Leven is eindigheid. Onlangs zag ik een kennis terug die het nog zei: het leven is verliezen. True.

Ik heb het ook nog gezegd. Leven is leren afstand nemen van wat je dierbaar is. 't Komt op hetzelfde neer.

Vorige week heb ik enkele boeken gekocht. Voor het derde boek twijfelde ik tussen twee. En ik heb mijn hart gevolgd, blijkbaar. Twee dagen nadat ik het gekocht had, kon ik al niet meer wachten om er in te lezen. En vanaf de eerste bladzijde ben ik er in gezogen.

Soms slaat dat gevoel je in het gezicht, nee, ja, ik weet het niet, nee, het slaat zijn arm rond je en verwarmt je, dat je een aanvulling gevonden hebt op wie je bent. Of iets waarin je je thuis voelt.

Dat was het dus. Henk van Woerden. Ik heb Ultramarijn eerder al gelezen en lang getwijfeld om nog iets ervan te kopen. Tot vrijdag: Notities van een luchtfietser. Ik vond zijn taal zo ontzettend mooi in Ultramarijn, zijn verhaal mooi. Mooi, gewoon mooi. Ja, ik heb er de juiste adjectieven niet voor. Ik heb geen verstand van adjectieven. Wat zich in mijn hoofd afspeelt, kan niet herleid worden tot een combinatie van zesentwintig tekens. Mooi dus. Met alle connotaties die dat voor mij heeft.

En het eerste stuk in de Notities is alweer van zo'n treffende schoonheid.

Ik blijf lezen. En hopelijk binnenkort de andere boeken van 'm.

En leven met het afscheid. Want er volgt niets meer, hij is dood.

Jacques Brel. Johan Anthierens. Freddie Mercury. Johann Sebastian Bach. Groepen die niet meer bestaan, Grandaddy. Een eindig oeuvre. En het enige wat ik kan doen is er mij in wentelen en leren leven met de eindigheid ervan.

Paper trails, vapour trails ...

2010-11-22T09:19:00.006+01:00

Gisteren 'Paper trails' gezien op Canvas over F. Scott Fitzgeralds boek 'Tender is the night'. Niets bijgeleerd ... Of ja, één iets, dat het gebaseerd zou zijn op de Murphys. Het was dan wel interessant geweest iets over die Murphys bij te leren, behalve dat ze logeerden in Antibes waar de Fitzgeralds tijdelijk waren. Maar neen, enkel 'de Murphys' ... En een fotootje.

Tijdens de documentaire kon ik maar één iets denken: waarom vliegt een documentairemaker naar Antibes, Parijs, Minnesota en New York om daar niet verder te gaan dan enkele sfeerbeelden en het samenzoeken van enkele 'experts' om wat te keuvelen? Die experts lijken samen gegoogeld of gewoon ter plaatse opgebeld. Ik kan hier ook naar de K.U.Leuven bellen en vragen aan professor Theo D'haen: 'professor, wilt u wat vragen beantwoorden over F. Scott Fitzgerald? 't Is voor Canvas!!!' Goddamn.

In Parijs stond 'literatuurprofessor' Mike Ladd op straat wat te lullen, samen met een journalist waarvan ik de naam al niet meer weet, die bovendien eigenlijk niets zei, behalve 'uhu' en 'yeah'. En die dan een genante opmerking maakte over ruzies op straat. Mike Ladd is trouwens geen literatuurprofessor maar een hiphopartiest (hij heeft hoogstens een universitair diploma literatuur). Die samengewerkt heeft met Arsenal. Dat de soundtrack gemaakt heeft voor deze documentaire. Oh ja, en Hendrik Willemyns die de documentaire gemaakt heeft, is lid van Arsenal.

Wat?

Willemyns is niet verder geraakt dan enkele clichés. Ja, laat ons even iemand zeggen dat Fitzgerald meer was dan een alcoholist. En dat 'Tender is the night' eigenlijk wel een beetje autobiografisch zou kunnen zijn en gaat over de relatie tussen Fitzgerald en Zelda ... Fuck, al die clichés weet ik al jaren, zijn gewoon op Wikipedia te lezen. Ik heb 'The Great Gatsby' al twee keer gelezen, maar 'Tender is the night' nog niet, en ik heb werkelijk NIETS bijgeleerd. Vooral niet over de roman waarover het ging.

De sfeerbeelden, ja, die waren goed. Zolang er niemand geïnterviewd werd want dan was het camerawerk bedenkelijk. Geen voor- of achtergrond maar gewoon alles op eenzelfde diepte. Vooral bij het interview in de Parijse straten viel dat op. 'Literatuurprofessor' Mike Ladd die er bijna waziger bij stond dan de personen die achter hem voorbijliepen.

Ik hoop dat de documentaire over Bolaño beter is, of ik krijg het.

Ergens verwacht ik ook dat het enkel beter kan worden. Dit was een zwakke, westerse uitzending. Op de andere continenten kan het nog min of meer interessant worden als we iets cultureels bijleren. Dus ja, laat ons hopen dat het volgende week interessant wordt met Chinua Achebe. Want dit, dit was eerder een vapour dan paper trail: wat damp in de ijle lucht.

De heilige graal

2010-10-25T16:18:00.002+02:00

Steinar Kvale, die een boek geschreven heeft over InterViews dat ik nu intensief uitpluis om iets nuttigs te doen voor de universiteit (niet voor mezelf, laat dat duidelijk zijn), spreekt van de 'heilige drievuldigheid' wanneer het in de moderne sociale wetenschappen over de concepten veralgemeenbaarheid, betrouwbaarheid en validiteit gaat. Vroeger riep de term 'kwalitatief onderzoeksinterview' automatisch frases op zoals: 'de resultaten zijn niet betrouwbaar want de vragen leiden naar bepaalde antwoorden', 'de bevindingen kunnen niet veralgemeend worden want er zijn te weinig geïnterviewden' en 'de resultaten zijn niet geldig want ze zijn gebaseerd op subjectieve interpretaties'. Wanneer het over veralgemeenbaarheid gaat, dan kan dat zelfs de 'heilige graal' genoemd worden volgens mij, het hoogste goed, dat wat als enig criterium geldt om een wetenschappelijk onderzoek enige waarde te geven, terwijl het eigenlijk een denkfout is die steeds meer gangbaarheid vindt in de maatschappij.

Veralgemeenbaarheid. God. Als 95% van de mensen iets zus of zo doen, dan is dat genoeg om als wetenschappelijk bewijs te tellen dat iedereen het doet. Kun je dat geloven? Ik heb daar moeite mee, omdat ik nogal vaak bij de 5% zit, heb ik de indruk.

Ik heb eigenlijk de indruk dat de hele culturele sector in die 5% zit. Stel je voor dat iemand komt zeggen: Canvas haalt nog geen 5% van de kijkcijfers, of Klara van de luistercijfers, laat ons die zenders afschaffen want niemand is er in geïnteresseerd. Que?

Ik hou niet van de wetenschappelijke wereld. Zeker niet de sociale wetenschappen waar veralgemeenbaarheid het belangrijkste is, en de literatuurwetenschappen, waar het net interpretatie en authoriteit is dat de klok slaat. Kom daar aanzetten met een interpretatie van een roman die niet strookt met wat de professor (authoriteit!) zegt, en je bent fucked.

Gisteren nog toonde ik een grappige cartoon aan mijn dierbare geliefde. Rond een tafel zitten een gans, een varken, een paard, enkele schapen en aan het uiteinde zit de hond. Iedereen zegt 'woof' en de hond zegt: 'everybody gets a raise'. Dit, mijn vrienden, is niet alleen de zakenwereld, het is ook de universiteit.

Niet gemotiveerd, of toch

2010-10-25T14:24:00.004+02:00

Goed, het schrijven van mijn masterproef (thesis in niet-hippe-universiteitstaal) heeft mij eindelijk, na een jaar, iets bijgeleerd dat ik persoonlijk interessant vind.

Er is een onderscheid tussen intrinsieke en extrinsieke motivatie. Intrinsieke motivatie betekent dat je iets doet omdat je het interessant vindt of er plezier uit haalt. Extrinsieke motivatie is alles dat je doet met een reden. Huiswerk maken omdat je anders slaag krijgt, is dus extrinsiek gemotiveerd. Naar kunst gaan kijken omdat je dat de max vindt, dat is intrinsiek. Of zoals Ryan en Deci het zeggen in hun paper: "To be motivated means to be moved to do something. A person who feels no impetus or inspiration to act is thus characterized as unmotivated, whereas someone who is energized or activated toward an end is considered motivated."

Mijn masterproef = extrinsiek op elk niveau. Dus eigenlijk ben ik niet gemotiveerd. Het is omdat ik anders niet kan werken, geen geld verdien, om van iedereens gezaag af te zijn, omdat het moet voor de universiteit. Ik kan er geen persoonlijke voldoening uithalen. Het onderwerp is mij de strot in geramd (who cares ...) en interesseert me al geen fluit. Zucht. Ik ben gefrustreerd.

En het leven is toch wel enkel iet of wat interessant als je iets doet dat intrinsiek gemotiveerd is, toch? Dus zit er maar een iets op: mijn vrije tijd intrinsiek interessant maken.

De schuld is voor iemand anders

2010-10-21T10:20:00.004+02:00

"L’homme ne se nourrit pas de vérité, l’homme se nourrit de réponses." Als er een citaat is dat de rechtszaak in de 'parachutemoord' treffend weergeeft, dan dit wel van Daniel Pennac. Sla er om het even welke krant op na en je merkt dat niemand op zoek is naar de waarheid, enkel naar antwoorden. En dat geldt uiteraard niet alleen voor deze moordzaak, maar even goed voor tal van andere onderwerpen.

Hoe kan het dat iemand zomaar veroordeeld wordt zonder bewijs? Enkel op vermoedens? Het toont de kracht van de retoriek en de overtuiging. En de intimidatie. Want zeg nu zelf: heeft de jury zich niet laten intimideren door Vermassen? En is de gretigheid van de pers en de bevolking niet pervers? Hebben de stemmingmakerij van enkele kranten de beslissing niet nogal sterk een richting op gestuurd?

Ik spreek me niet uit over schuld over onschuld, laat dat duidelijk zijn. Maar wat is er hier gebeurd? Op basis van vermoedens iemand veroordelen. Uh? En dan nog op zo'n mediatieke manier. De rol van de pers is bijzonder vuil. Gisteren nog een tekstje van Willy De Buck in Het Nieuwsblad.

Moeder en dochter leken tevreden na afloop. 'Probeer daar maar iets tussen te krijgen', las je in die ogen. Bij het buitengaan zocht en vond Els Clottemans opnieuw haar moeder. En weer dat lachje van de hoop. Tot morgen, mama. Vier jaar geleden hebben ze dat bij de familie De Wilde ook gezegd. Voor het laatst.

Is dat nog journalistiek? Dat is een mooi stukje verhaal dat zou passen in een pathetische snertroman, maar in een krant? Dat is een opinie genereren bij de bevolking die in de richting van schuld gaat. Ik begrijp dit niet.

De dubbelzinnigheid is triest. Aan de ene kant moord en brand schreeuwen omdat Liu Xiabao, kersvers Nobelprijswinnaar van de Vrede en gevangen in een Chinese cel, onterecht vastzit, en aan de andere kant een persoon veroordelen op basis van vermoedens. En wie staat hier op om wie terecht te wijzen? Belachelijk.

Het zelf

2010-06-17T19:12:00.003+02:00

Het is ironisch. Ik schreef een tijdje terug (maar vraag me niet waar), dat leven afscheid nemen is van alles dat je definieert.

En nu zit ik hier een paper te lezen over het zelf en het extended self. Dat onze bezittingen ons definiëren enzovoort. En dat bezittingen verliezen ons het gevoel geven een stuk van onszelf te verliezen.

Inderdaad. Verliezen. Afscheid nemen van wat je definieert.

Zo is het. Je hecht je aan iets, het gaat kapot. Je hecht je aan mensen, en ze gaan weg.

Of ben ik teveel Schopenhauer nu?

De ambiguïteit van mijn universiteitsopleiding

2010-05-05T19:43:00.005+02:00

Beste vrienden en anderen,
pardon, opnieuw,

beste anderen en misschien zelfs hier of daar een verwante verwanteling,

ik snap mijn professoren niet. Dat zou ongetwijfeld hun ego strelen maar ik vind ze gewoon idioot. Wat voor nut heeft het ons op te zadelen met een praktische opdracht waar we geen enkel real life voorbeeld van krijgen, en ons de rest van het semester te bombarderen met nutteloze papers waar niets praktisch in staat?

De opdracht was al bij al leuk, het crisiscommunicatieplan (zie eerder op deze blog). De timing was kut, de uitvoering aan de kant van de proffen was kut (voorzien wel een verwikkeling in onze crisis maar wat gebeurt er als wij daar al op geanticipeerd hadden? vooruitziend zoals we uiteraard zijn?) en verder schortten er nog wel een of twee dingen aan.

Maar de opdracht was dus nog wel leuk, hoewel hij enkel gesteund werd door één les waarvoor we ... weet ik veel, vier papers verplicht moesten lezen. En enkele optioneel waren. Zoals het de ironie van iedere professor behoort, was de enige nuttige paper die ik gelezen heb, een optionele.

Wat is de fucking use daarvan?

Net heb ik weer een paper gelezen waarover ik een 'leesopdracht' moet maken. Ten eerste is die paper al nauwelijks te lezen zonder achtergrond, en ten tweede is er nauwelijks een boeiende conclusie uit te trekken, laat staan iets nuttigs uit te leren.

"Reputaties van overheidsorganisaties: een situationele benadering". In een alineaatje wordt melding gemaakt van de "traditionele" manier van onderzoeke waarin reputaties "overall" bestudeerd worden, en wordt dat in vage termen geplaatst tegenover "dit" onderzoek dat afzonderlijke dimensies onderzoekt.

Ja, interessant. Point being? Ik denk dat een vakidioot dit soort papers wel snapt, nadat hij onderzoek A, B, C en D gelezen heeft, plus al de andere zever over organisatiereputatielala.

Maar wij? Studenten?

Professoren hebben een probleem dat ze zelf niet goed snappen. Waarschijnlijk zelfs niet weten dat het er is. Ze zullen de eersten zijn om ons er op te wijzen dat wij hun waanzinnig uitgebreide kennis niet hebben, maar ze zullen ons wel papers geven waarin de auteurs verwachten dat je van dit en dat op de hoogte bent.

En het tweede probleem is dat ze zelf niet goed snappen dat papers leuk zijn aan de universiteit. Waar niet veel nuttigs gebeurt (toch niet in de humane wetenschappen, denk maar aan letteren of sociale wetenschappen waar veel gepraat en geschreven wordt dat nauwelijks relevantie heeft en enkel dient om de faculteit te laten voortbestaan). Maar eenmaal ik afgestudeerd zal zijn, wat ben ik er dan mee?

Uit alle papers die ik dit semester zal gelezen hebben, zal ik alles samen misschien tien bladzijden met nuttige zaken kunnen onthouden.

Ik mis het no-nonsensegehalte van de hogeschool waar ik vroeger studeerde. Daar kreeg ik nuttige uitleg en kon ik na drie jaar de markt op om te werken en verder bij te leren. Als ik hier wegga, zal ik enkel de indruk krijgen dat ik een universitair diploma heb. Een papier. Geen inhoud.

En dan krijg ik het argument wel weer: aan de hogeschool worden de conclusies voor je getrokken en lezen de docenten de papers om dan het interessante aan de studenten te vertellen. Aan de universiteit moet de student het zelf vinden.

Maar ik vind niets! Ik vind niets! Het is het mij niet waard. Al die verschrikkelijk hersendodende onzin waar uiteindelijk misschien vier regels interessants te halen zijn. Heel eventueel.

Vorig semester een heel semester bullshit en allerhande papers en wat heb ik onthouden? Twee termen: "framing" en "simplifying model". En dan nog enkel omdat de prof het waanzinnig zot interessant vond en hij het iedere les zes keer zei.

Zo veel is nutteloos. Ik smacht naar de echte wereld. Ik heb respect voor mensen die willen doctoreren. Maar ik kan enkel denken: dit is een vlucht voor de werkelijkheid. Dit is angst voor een bestaan in de echte wereld. Dit is niet echt. Dit is papier en concept.

Niets dat iemand ook maar een meter vooruit helpt.

(Tenzij misschien de pr-man die lucht wil verkopen en mensen wil manipuleren. Want dat heb ik vorig semester ook goed begrepen. Manipuleren kan je leren!)

2010-04-30T00:09:00.003+02:00

Ik weet niet meer wat ik moet denken.

Misschien moet ik rationeel zijn en denken: het is laat. Stop met denken.

What's the fuckin use.

djk,lk,lk,lk,lk,laji ermtjklq sfmlkjqsd fmkljqsdmruioaz etpoiu a^t!çà a"'mlkjwxdv:wxkcj vpqisdu fmqklzejr qlmsfmqsilfu pqer!gq^)sdàv!ç w^)xàdf^qzeir mlazk'jt mlksdjf mqlsidfu ^)qàrfâ"p mqzlkefj mlqsdfj mqsldkfj p^qefu^qsd!f ^qsdfui qs^d)àf! qs^dfà qsd^fu zê'çur aé"mùi(jr maé"iu( vlqkzj' :;,ndf gl:xchv ^sruçdg qtuqslkjdfzeuçr $q)z" qsdfklmj zeiou rpw^siduo ^àxcvuè wp^xdvu ^)qàse!f aqz"'mrj wlskenf mljxd v^pçwxu dmgqsiopefµùpq uize^sru! gêrg

True story.

Crisiscommunicatie

2010-04-20T20:56:00.004+02:00

Help.

We moeten in groepen van zes een crisiscommunicatieplan maken voor de K.U.Leuven. Ja, ze kunnen het wel gebruiken. Anyway, met zes dus. Iedereen heeft een rol. Zo is er een interne communicatiemanager, en een woordvoerder, en een productmanager enzovoort.

Een productmanager. Voor de K.U.Leuven. Het is mij een raadsel, maar professors do know best.

De kennis die we in onze rol hebben, hebben we verzameld in een expertisegroep. Daarin zaten we ook met zes. Allemaal met dezelfde rol. En kregen we de opdracht informatie te verzamelen die bij onze rol past.

Niet dat iedere rol hetzelfde kreeg ... Crisistypes zoeken. En waarom? Zodat de professoren daaruit dan konden kiezen om crisissen op ons af te sturen die we niet zelf bedacht hadden en we dus niet op geanticipeerd hebben. Want een crisis krijgen we ook. Maandag, om tien uur. Dan mogen we in onze zelfgekozen 'war room' het spelletje meespelen. Want deel van de opdracht is: 'meegaan in de crisis' en eventueel, waar nodig, zelf wat onzin verzinnen.

En dan had een woordvoerder nog specifieke taken, die zéér onderscheiden waren van de 'externe communicatieschrijver', of nog beter onderscheiden van die laatste: de 'externe communicatiemanager'.

Maar we hebben plezier.

Nu gooit iedereen de informatie vanuit zijn vorige groep, in de nieuwe groep. Dat is zes maal overlappende lulkoek waaruit we een geheel mogen distilleren. En dat is dan nog niet eens de eigenlijke opdracht ...

Want dat is het communicatieplan zelf.

Deadline? Vrijdag. En we zijn nu dinsdag.

Haha. Ha.

Professor K.J. en B.V.G. zijn niet bepaald mijn vrienden. Maar ik ook de hunne niet.

Ongelijkheid

2010-04-16T13:26:00.004+02:00

Hoe kun je ongelijkheid, oppositie elementair uitdrukken? Als ik het probeer, dan denk ik aan cijfers, en dan gaat het al meteen verkeerd. De elementairste cijfers om een verschil uit te drukken, zijn 1 en 0. Voor mij is dat toch zo. Maar 0 heeft zo'n loseraura terwijl 1 lijkt alsof dat de winnaar voorstelt. Iets en niets. Misschien is -1 en 1 de oplossing. Maar ook dat vormt een probleem, want dan heb je iets 'negatiefs' en iets positiefs ...

Goddamned.

Als je A en B doet, dan krijg je weer zoiets maar dan anders. A is het eerste, B volgt.

Wat moet je dan doen? Hoe stel je twee dingen tegenover elkaar zonder een waardeoordeel te vellen? De ene en de andere? Ha, hoe belachelijk kan het klinken? Ik weet het echt niet. Ik zou wel gewoon 0 en 1 gebruiken, daar niet van, of A en B, omdat ik weet wat ik er mee bedoel. En als ik het lees van anderen, dan interpreteer ik het ook op mijn manier (ook al doet 99,98 procent het misschien anders). Maar ja, ik haat het om uit te leggen. Hoe kan ik het dan doen?

The Old Man and the Sea (Ernest Hemingway)

2010-04-08T09:20:00.002+02:00

Het proza in deze roman is al even uitgebeend als wat overblijft van de marlijn die de oude man heeft gevangen. Veel meer dan de strijd tussen de oude man en zichzelf, de oude man en de marlijn, de oude man en de natuur is er niet. Fantasierijke geesten kunnen er dus heel wat allegorie en symboliek in zoeken ... maar ik vond die elementen nauwelijks. Het is geen slecht boek, maar om het een Pulitzer te geven? Ik weet het niet. Misschien moet ik het meer bekijken in de tijdsgeest, maar dat kan ik niet, te onervaren. Mja. Een aangenaam tussendoortje. Maar ondertussen begrijp ik wel waarom ik op zoveel plaatsen lees dat Hemingway heel veel weglaat en je zelf de lege ruimtes moet opvullen. Fuck, ik weet niet wat ik moet denken. Ik kan er pro-argumenten voor geven maar dat zou enkel uit een technisch standpunt zijn, niet omdat ik als een blok val voor de roman.

De achtste dag van de week (Marek Hlasko)

2010-04-01T17:10:00.004+02:00

Wat een deprimerend boek. Het herinnerde me aan 'De Avonden' van Gerard Reve. Maar dan met meer actie, dus minder saai, en vooral vier keer minder lang.

'Mensen,' zei hij, 'die vervloekte, stomme mensen, voor wie de eigen hel altijd te klein is en die zich dan maar met die van de ander gaan bemoeien. Ze komen overal met hun bezwete handen aan, ze beginnen te fluisteren, te regelen, te helpen, hen terzijde te nemen en hun over zichzelf te vertellen. "Weet je," zeggen ze haar, "dat hij in 1947, in Mysliborz, de stationschef, de kassier en de hulpmachinist in elkaar heeft geslagen?" "Weet je dat hij dit en zij dat?" De mensen bemoeien zich ermee, de mensen liegen, de mensen verzinnen allerlei gemene idiote flauwekul, en dan op een dag is het niet meer duidelijk wat waarheid is en wat leugen, en wat roddel, en wat werkelijkheid, wie een vriend is en wie een zwijn, wie een collega en wie een idioot ... het is onmogelijk overal hoogte van te krijgen.'

En inderdaad. Op het einde is de realiteit een modderpoel. Waarin het hoofdpersonage als een zwijn rolt. En zich niet meer kan proper krijgen. De realiteit zit overal. En er is geen ontkomen aan.

Begonnen op 30 maart 2010, denk ik, en uit op 1 april.

Boeboeboekenfestijn

2010-03-26T19:27:00.004+01:00

Deze namiddag naar het Boekenfestijn (in Kortrijk) geweest. Bij de gratis actieboeken lag het kleine 'The Body Artist' van Don DeLillo. Dat heb ik dan maar meegenomen. Net even wat reviews gezocht, er drie vluchtig bekeken, en alle drie begonnen ze met het beschrijven van de ontbijtscene in het begin van het boek ... How peculiar.

Anyway. Dit is de oogst.

* Ernest Hemingway: The Old Man and the Sea + For Whom the Bell Tolls
* Malcolm Gladwell: Blink
* Henry Bauchau: Maalstroom
* Daniel Pennac: De dictator en de hangmat
* Twee Travelers: New York en India
* Cultureshock! A survival guide to customs and eticquette: Italy
* Marjolijn Februari: De literaire kring
* Arnon Grunberg: Kamermeisjes & soldaten

Tot slot ook nog 'De snelle weg naar het juiste woord' meegetsjapt, een 'omgekeerd' woordenboek. Handig.

In totaal ben ik een dikke zestig euro kwijt.

En voor wie op zoek is naar Van Dale woordenboeken: het lag er vol van. Groot Woordenboek in één deel voor 55 euro, handwoordenboeken Italiaans, Zweeds, Portugees, Spaans, Duits, Frans en Engels (en Nederlands!) tussen 15 en 20 euro ... Ongelofelijk. Was dat enkele jaren geleden maar al gebeurd.

2010-03-13T21:48:00.001+01:00

I enjoyed no satisfactory night's repose.

Mooi gezegd.

Dear last year student

2010-02-24T13:41:00.002+01:00

Dit gekregen in mijn universiteitsmail vandaag:

Dear last year student,
I sended you a mail about the K.U.Leuven Jobfair and about a (dutch-language) information evening about working in cultural sector. It seems there is some confusion about the date of this latter event. As mentioned on the website www.kuleuven.be/arbeidsmarkt/infosessies this evening will take place on Tuesday 23th February at 7 P.M. in aud. Max Weber, Parkstraat 51 in Leuven.

Héhé. Nice. Dunglish.

Waarom

2010-02-17T13:59:00.003+01:00

Waarom ik geen goed gesprekspartner ben. Ik heb het net bedacht. Een mens moet iets interessants doen om na te denken als hij werkt aan zijn masterproef.

De eerste reden, nogal voor de hand liggend en al langer dan vandaag duidelijk: ik ben geen prater. Ik luister. Ik knik, lach eventueel wel eens, en ik trek mijn conclusies. Soms oordelen, zelfs veroordelen.

Maar daar stopt het meestal, ik ben een eindstation. Mensen praten op de duur even weinig tegen mij als ik tegen hen. In tegenstelling tot wat velen denken, hebben mensen graag dat wat ze tegen je gezegd hebben, doorverteld wordt. Discreet natuurlijk, de gulden middenweg.

Er is dan ook een as met twee extremen: het commerewijf (geslacht maakt niet uit) aan de ene kant, die haar/zijn smoel niet kan houden en alles verder vertelt, geheim of niet. En aan de andere kant: het eindstation, degene die niets doorvertelt. Waar dus ook niets te rapen valt ...

Ik ben een eindstation. Ik probeer het toch te zijn. Ik praat graag, over interessante zaken, maar als het geroddel is ... Ja, ik laat me wel eens ongewild gaan, maar dan nog mag het beschaafd blijven. Toch?

Ondertussen moet ik wel toegeven dat er nog redenen kunnen zijn waarom ik niet populair ben als gesprekspartner. Het ironische is dat het eerste waar ik hier aan denk is: ik praat zelf te veel.

Haha, duidelijk niet. Hoe raar.

By night in Chile (Roberto Bolaño)

2010-01-31T11:29:00.003+01:00

Begonnen op 25 januari 2010, uit op 31 januari 2010.

Roman waarvan ik de fijnzinnigheid niet kan begrijpen zonder geschiedeniskennis (van Chili) of hulp van een recensie. Sommige personages ken ik van naam, functie en reputatie (Generaal Pinochet), terwijl anderen ontleend aan de realiteit (Maria Canales gebaseerd op Mariana Callejas, en haar echtgenoot) mij volkomen onbekend zijn. Daardoor maakt het niet de indruk die 2666 naliet. Toch is het duidelijk dat Bolaño fantastisch schrijft. En eenmaal je enkele sleutelelementen ontcijferd hebt, opent het boek zich tot een mooie allegorie.

2666 (Roberto Bolaño)

2010-01-24T18:10:00.004+01:00

Begonnen op 24 september 2009. Uit op 23 januari 2010.

Hoe langer ik kan nadenken over dit waanzinnige boek, hoe meer ik het bewonder. Er zijn veel romans die het leven proberen te benaderen, maar na 2666 kan je enkel stellen dat er weinig zijn die er in slagen, behalve dit dan. Vijf romans die volgens veel lezers en recensenten 'losjes' aan elkaar hangen, en bovendien niet leiden tot een ontknoping. Daarmee ga ik niet akkoord. Er is wel een ontknoping, en wat voor één. Velen denken blijkbaar dat het boek niet af is omdat het antwoord op de vraag wie alle Mexicaanse moorden pleegde niet gegeven wordt. Komaan, daar gaat het toch niet om? In de werkelijkheid worden toch ook niet alle moorden opgelost? En als je kijkt hoe deze vijf romans met hun personages elkaar raken, dan schiet er weinig anders dan tomeloze bewondering over voor het genie van Bolaño. Tot op 25 bladzijden van het einde moet je wachten op een korte, maar hevige climax. Ja, het duurt dik 950 bladzijden, maar ondertussen was het wel genieten, of zweten op de taaie stukken.

Leven, leven leven leven. Niet altijd een feest, maar wel echt.

Arial

2009-12-01T17:54:00.002+01:00

Ek. Arial. Soms is het misschien doenbaar, maar om een pdf van 200 bladzijden even door te nemen is het niet dadde.

Ik begrijp niet waarom paperschrijvers niet meer aandacht schenken aan de vormgeving van een werkstuk. Een mooi font, een deftige regelafstand (1.3 of 1.4), een goede alinea-afstand (12 pt. als het font 12 groot is) en je komt al een eind ver qua leesbaarheid.

Maar nee. Verrekte Arial. Of Times New Roman met anderhalve interlinie. JAK.

Des chiffres et des lettres

2009-11-26T10:48:00.004+01:00

Het is te lang gelezen dat ik Johan Anthierens geleden heb. Neen, lijden was het niet. Of ja, toch, hij die mij leidde. Ik keek naar wat hij schreef, en ik leerde. En toen ik niet meer keek, verleerde ik het. Drie letters verschil en je krijgt als som een antoniem.

Ik mis het schrijven zoals ik het lezen mis. Vroeger miste ik veel maar het schrijven en lezen niet. Toen kon ik schrijven over het gemis. Maar als het schrijven zelf het gemis is, hoe schrijf je daar dan over? Welke therapie is er dan?

Al de sommen en verschillen ten spijt, ben ik toch de tel kwijt. Maar zeggen dat alles ontcijferd is ... dat weet ik toch zo niet.

Verontwaardiging

2009-10-29T11:09:00.003+01:00

Ik heb eergisteren Verontwaardiging (Indignation, van Philip Roth) gekocht. Het stond al een tijd op mijn verlanglijstje. En gisteren heb ik het uitgelezen.

Het was goed. Uitroepteken. Geen SUPERboek, maar wel een degelijk boek.

Het probleem was eigenlijk vooral de vertaling. "Nou". En "sodemieter op." Ja dat maakt indruk. "Sodemieter op." Zeg dan toch "fuck off", dat begrijpt iedere lezende Vlaming of Nederlander ook wel. En dat maakt wel indruk.

Of in't Engels staat er: "You sound like a fortune cookie." Daar zou ik me mee smijten. Maar wat staat er in de vertaling? "Je klinkt als een tegeltjesfilosoof." Een wat?

Er stond te veel Noord-Nederlands in. Stomme Babet Mossel ...

Vorig jaar las ik Een stervend dier in't Nederlands. Vertaald door Ko Kooman. Wel, als hij vertaalt, dan koop ik weer. Zolang het Mossel is, niet. Koomans vertaling was GOED. Zonder irritantigheden.

ECONOMIE

2009-10-28T10:25:00.003+01:00

Ja, met hoofdletters. Alles is de schuld van de economie. Kijk rond je. Zie je nog veel mensen die tijdens hun professionele bezigheden met meer dan één iets bezig zijn?

Nee. 't Is de schuld van de economie. Specialisatie. Iedereen specialiseert zich in één iets en verkoopt dat. Want dat is efficiënt.

Goed en wel. Maar je moet eens kijken aan de universiteit. Paradox. Student moet bezig zijn met twaalfduizend verschillende dingen: een vak economie, een vak Frans, Nederlands, Engels, (dat ligt nog in één lijn), reclameleer enzovoort. Allemaal heel divers. Dat is aangenaam! (Nu toch. Vroeger minder. Altijd literatuur of taalkunde en altijd even nutteloos, dat is niet aangenaam.)

Maar dan heb je de prof: die zit vastgeklonken aan één vakgebied. Boring. En die verwacht natuurlijk ook (doorgaans) dat iedereen zijn vak het boeiendst vindt.

Anyway. In de echte wereld zit bijna iedereen vast aan één iets. Aargh. (Zie student versus professor. Of kind versus ouder. Kind kan zich uitleven in heel wat dingen, de ouder doet dat vaak al wat minder. De werknemer ook niet.)

Ik wil meer. Ik wil vanalles. Ik wil niet beperkt zijn tot mijn job waarin ik één iets mag doen. Ik wil meer. Ik wil geïnteresseerd zijn. Ik wil de Renaissance. De universele mens.

Je kan zeggen: wat houdt je tegen. Misschien terecht, misschien ook niet.

Bizar

2009-10-25T10:50:00.004+01:00

Bizar. Hoewel niemand dat echt bizar vindt, maar "normaal".

Het is vreemd hoe je een boek kan kopen omwille van torenhoge verwachtingen, en het dan opzij legt eens je erin begonnen bent. Misschien omdat je niet in de stemming bent, of omdat je niet genoeg tijd hebt en het niet lukt om zo te lezen. En je dan twee jaar later, of een half jaar, of het maakt niet uit hoe lang later, het boek oppikt en meteen weg bent.

Onlangs had ik dat (even) met Les âmes grises van Claudel. Ondertussen heb ik het wel al weer gestaakt (druk, druk). En gisteren wou ik, hoewel ik ronduit kapot en dood was, nog even lezen. Een roman beginnen is dan onnozel, dus zocht ik iets kort. A plea for Eros (Hustvedt) lag nog op mijn kast en ja, vertrokken.

Een van de essays erin gaat over "PRETEND IT ISN'T HAPPENING" of wat je beter doet in New York als je freaks ziet en zo. Natuurlijk, je kan dat wel pretenden, maar je blijft in je eenzaamheid achter. En dan is het wel eens leuk als iemand een sympathiserende opmerking maakt omdat hij aanvankelijk ook "pretendde" maar het wel degelijk gezien heeft.

Oh. En ik sterf van gemis.

For a minute there

2009-10-21T20:03:00.002+02:00

Taleb zegt: "We forget to philosophize when under strain." Ziehier mijn fout.

Taleb zegt ook: "Maximize the serendipity around you."

--

Ik heb twee cd's van Grandaddy. De ene is zoals een stad. De andere zoals het platteland.

Ik ben nu aan't luisteren naar het platteland. Het begint met het rijden in een heuvelachtig gebied. Dan rijd je een dorp door waar een braderie aan de gang is. Enzovoort.

De cd van de stad heeft het ook allemaal. Het park, de vuilnisbakken, de drukke straten met flatgebouwen. Ik denk aan een grote stad.

Nonononoorden

2009-10-20T20:12:00.002+02:00

Ik ben het noorden kwijt.

Hoe eenvoudig is het om depressief te worden. Ik ben vooraan in de twintig. Nog niets bereikt dat enigzins impact heeft gehad op iets of iemand. Enkel het excuus dat de toekomst voor mij ligt, ik nog jong ben, nog tijd krijg.

Maar wat als ik zestig ben? Dan kan ik ofwel terugkijken op een gefaald leven, ofwel vooruit kijken naar de tijd die mij nog rest en waarin ik nog nauwelijks iets kan doen.

En ja. Het is gesimplificeerd. Overgesimplificeerd.

Maar dan nog. Vanuit om het even welke hoek je het bekijkt, het blijft een lijn. Een horizontale.

... Get over it.

Groot

2009-10-14T20:08:00.003+02:00

Het is zielig dat een mens ieder jaar de herfst en de winter moet meemaken. Sadistisch. Het vooruitzicht naar erger.

Waar is de tijd dat ik meer dan twee zinnen kon schrijven.

Het feest dat 2666 is

2009-10-11T11:59:00.003+02:00

2666 van Bolaño is een feest van een roman. Het lacht met literatuurcritici. Haha aan hen die altijd maar betekenis zoeken (en verzinnen ...). 't Is iets voor mij. Ik die het zinkend schip van de literatuurwetenschap verlaten heb. Gna.

Nee, begrijp me niet verkeerd. Een analyse is soms wel aangenaam, maar laat ons wel wezen, een keer te veel psychoanalyse loslaten op een verrekt romanpersonage steekt ook maar tegen.

Ik ben bevrijd. Ik kan weer lezen wat ik wil, en hoe ik het wil. Geen Vlaamse keuterromans meer maar aangename literatuur. Hoera!

Français

2009-09-28T22:37:00.003+02:00

Best wel grappig om een kleine potloodnotitie tegen te komen in mijn mama's Franse grammaticaboek van toen ze 15 was en waaruit ik nu mijn Frans probeer bij te spijkeren (wat? En ge kunt niet eens subboord Nederlands!)

Gisteren samen met mijn geliefde een gesprek gevoerd met een voormalig journalist van de RTB: Claude Derasse. Best aangenaam en interessant. Hij geeft lezingen over literatuur uit de 18e en 19e eeuw nu. Hopelijk kan ik er eens een bijwonen.

Oh. Life is sweet. For the time being.

En is er ook iemand out there die zich afvraagt wat er gebeurt met de woorden die je typt maar nergens op je scherm verschijnen? Als je bijvoorbeeld je tekstverwekker opstart en je begint te typen maar het venster niet actief bleek? Intriguing.

Not.

Schooljaar

2009-09-25T09:59:00.003+02:00

Yay, het schooljaar - pardon, academiejaar - is weer begonnen. En vanmorgen wil ik wel een fluitconcertootje horen, maar nee, een stuk symfonie van Mahler ... Aargh.

Wel al dit gelezen:

Les adjectifs qualificatifs sont comme les touches de peinture que l'artiste dispose sur sa toile. Il y a un art de les placer autour du nom (...) qui leur donne plus ou moins de relief. (Galichet etc, 1971)

Maar ik hou niet van adjectieven! Ik ben een Rothko! Geen euh Monet.

Killers

2009-09-17T21:42:00.003+02:00

Soms heb je liedjes die je compleet afmaken als je ze opnieuw hoort na een zielige periode waarin je ze frequent beluisterde. Ik had nu al zeven liedjes gehoord van één van de deprimerendste cd's die ik bezit, maar nummer acht deed het hem toch wel weer. Na drie seconden al: BAM.

Verjaardag op Facebook

2009-09-11T20:32:00.002+02:00

Ha. Een verjaardag op Facebook is een massagebeuren. Het is dan ook gemakkelijker. Eén iemand begint met te feliciteren, en iedereen volgt.

Daar hou ik niet van.

Ik hou er van om gefeliciteerd te worden, dat wel. Spijtiggenoeg gebeurt dat nauwelijks. Want ik zit niet op Facebook. Ik heb een emailadres en een telefoonnummer. En als het zover is, dan is er niet één iemand die er aan denkt en er zo iedereen aan herinnert. Dan is er meestal gewoon niemand.

Jaja, ik ben gewoon jaloers. Overduidelijk ...

En nu over iets anders: wie schrijft er nu een 'Very short introduction to Ancient Egypt' (Ian Shaw) om dan een derde van het boek (voorlopig) te vullen met een introductie tot de EGYPTOLOGIE. Het ene is niet het andere. Tss.

Jay Bennett

2009-08-21T16:17:00.001+02:00

Fuck ofwa. Jay Bennett, een van de music masters van Wilco geweest, is blijkbaar dood. 't Is de langharige dude die hier leadgitaar speelt.

Bekentenis

2009-08-14T21:53:00.002+02:00

Ik heb therapie nodig. Althans, naar het schijnt. Dus, dus, ik neem dat advies op en ik ga naar de therapeut. Hij vraagt, ik vertel, hij luistert. Uiteindelijk, die arse-hole, zegt hij: X, het is tijd dat je met je geweten in het reine komt. En ik, inwendig, haha, gelukkig is dit de eerste sessie, anders wist hij dat ik geen geweten heb. Anyway, het is tijd om de waarheid openbaar te maken. En ik denken. Hm. Misschien, misschien ja. Therapie helpt, dus ik zal mijn huiswerk doen.

Dus. Ik moet toegeven dat ik een leugenaar ben. Deze site is een farce. Alles is een farce, een grap. Fake. Maar dat wisten jullie al. Maar nu komt de hele waarheid. Ok. Take a deep breath ... Phoew. OK: ik ben analfabeet.

I want it all

2009-08-12T21:58:00.004+02:00

Nogal mijn motto. I want it all. At once. Nu ook. Lezen, muziek luisteren, liefde. ALLES. Maar, wat doe ik? Ik surf optinternet, én ik luister muziek.

Soms zou ik een website willen, een weblog, waarop ik schrijf wat ik van de boeken die ik gelezen heb vind. Een beetje zoals boeklog.info. Die site is goed. Je leert er nauwelijks iets objectiefs uit, maar dat hoeft niet. Wat leer je op deze site ... Ha. Nog minder!

Dan zou ik schrijven dat Plato en kornuiten van Thomas Cathcart en Daniel Klein een beetje vrijblijvend is. Allé, nogal héél vrijblijvend. Sommige grappen zijn goed (getest op publiek op een vrijdagavond en ze lachten). Want het "filosofieboek" behandelt een rits filosofiën aan de hand van moppen. 't Is wel sjiek, als je de filosofieën al kent. Denk ik. Ik kende ze nog uit de les. Voor een leek is het waarschijnlijk net iets minder begrijpelijk. Of tout-court plezant om te lezen.

En dan zou ik schrijven dat Ultramarijn van Henk van Woerden goed is. Voorlopig. Een niet ambetante verteller. Hoera! Maar, voor mij is een verteller al ambetant als hij "nou" gebruikt. (Of een personage, of als het echt gortig wordt: de auteur zelf, goddamn sonofabitch.)

En dat Lord of the Flies van William Golding eigenlijk echt pas loskomt na drie vierde ofzo. De ironie wil dat ik ergens eind juli vorig jaar begonnen ben aan het boek, dan gestopt ben na enkele dagen (ergens aan de helft) en nu begin augustus het weer opgepikt heb en in twee dagen heb uitgelezen. En een tikkie verbijsterd was. Yes.

En ondertussen groeit mijn wishlist.

A death in the family James Agee
A tale of love and darkness Amos Oz
Collected poems Philip Larkin
Black swan N. N. Taleb
Story of art Gombrich
etc etc

Voor ooit eens.

So good today

2009-07-30T22:14:00.004+02:00

Ik schrijf veel te weinig. Het vermindert en vermindert. Zelfs het brievenschrijven is gestopt. Enfin, dat was al maar één per twee maanden ofzo ... Ik ben leeg, apparently. Als ik even terugblader op deze site, kom ik na zowat een kwartier lezen al uit op posts van een jaar geleden. Goddamn!

Erger nog: ik lees ook nog te weinig. Daarnet eens gecheckt, de laatste twee uitgelezen boeken zijn: De Geruchten van Hugo Claus in't begin van de examens (acht juni ofzo) en To kill a Mockingbird van Harper Lee (twintig juli). Anderhalve maand voor één boek. Holy crap.

Maar ik heb wel gelezen tussendoor! Tijdens de examens eigenlijk een groot stuk van Impressionism gelezen (Taschen!!) maar niet uitgelezen (dus dat telt niet in mijn autistische wereld). Ook 400 pagina's van In Babylon (Marcel Möring) gelezen, maar dus ook niet uitgelezen. Dan een derde van The remorseful day (Colin Dexter) (een detective for pete's sake, 't was voor op de vlieger, dat gaat rapper) ... Pff. Zelfs vijftig pagina's uit de vijfde Harry Potter. En nog twintig boeken waar ik ook wel een beetje aan begonnen ben en maar niet in verder lees (Het verdriet van een Amerikaan (Siri Hustvedt), Zen en de kunst van het motoronderhoud (Robert Pirsig, nochtans echt interessant), Dans le café de la jeunesse perdue (Patrick Modiano, wat een ongelofelijk goed boek, ben er spijtiggenoeg wel al aan bezig sinds 1 februari ofzo, haha, en moet lijk nog 15 pagina's, and it just ain't happenin ...), en van klare miserie hahaha nog begonnen in Seven pillars of wisdom van goede vriend T.E. Lawrence, kwestie van het helemaal slecht te laten aflopen).

Anywaaaay. Hopelijk in augustus toch nog The Human Stain (Philip Roth) uitlezen ... En misschien - maar moet ik nog kopen - The Black Swan (N.N. Taleb). Dat wil ik echt nog lezen deze zomer.

So not interesting.

Ik zou beter gaan slapen.

But I want it all! Muziek luisteren, alles door elkaar! Daarnet even geprobeerd (Hate it here van Wilco met erdoor Miles Davis ... afrader). Nu toch maar voor opeenvolging gezorgd: 1 na 1. Lezen lezen lezen. En ik ben in plaats aan't schrijven. Of toch wat er voor door gaat.

Pfwt.

Even though I can't find my way.

2009-07-30T21:42:00.002+02:00

't Is hier saai.

"Hate it here" van Wilco is wel van toepassing. Deels.

But hey, I try to stay busy.

I so do not ... Liar liar.

Bezoekers

2009-07-26T15:34:00.004+02:00

Ik voldoe aan negen van de tien regels uit "hoe jaag ik mijn blogbezoekers weg". Enkel dat van die "bijna 40" klopt niet, maar dat is dan nog enkel een puur fysisch probleem ... Toeme.

De vraag is natuurlijk wanneer je het grootste ego hebt: als je enkel schrijft voor jezelf en niet geeft om je lezers, of als je oprecht denkt dat je lezers een boodschap hebben aan wat je schrijft ...

Mijn gebrek

2009-06-10T20:21:00.004+02:00

Mijn gebrek aan kennis. Is het een gebrek?

In The art of looking sideways van Alan Fletcher staat een interessante tekening. Er staat een cirkel binnen een grotere cirkel. In de binnenste cirkel staat: dit is wat ik weet dat ik weet, in de buitenste cirkel staat: dit is wat ik weet dat ik niet weet. Eronder staat een pijltje naar een gelijkaardige tekening met grotere cirkels met exact dezelfde woorden. Zo is het inderdaad: hoe meer je weet, hoe meer je ook niet weet.

Kennis wordt nogal veel als voorrecht beschouwd. (Mind you, door mijn gebrek aan kennis gebruik ik een verkeerd woord.) Ik bedoel: als een recht dat je zelf hebt maar een ander niet moet verlenen. Overal waar je gaat, ontmoet je mensen die je uitlachen om wat je niet weet. Waarom? Omdat kennis macht is, en zij hebben macht over jou omdat ze iets weten dat jij niet weet. En wat moet je doen in deze wereld van sociale relaties? Vraag het maar aan de vertellers in de romans van Arnon Grunberg: degene die naast je staat op het sociale laddertje, naar beneden trappen. Want dat is eigenlijk gemakkelijker dan jezelf omhoog heisen.

Vijf jaar geleden luisterde ik naar Franz Liszts Après une lecture de Dante. Wat hoorde ik toen: een kwartier emotie van een persoon die duidelijk onder de indruk was van die lezing van Dante. En wat dacht ik? List, die zal wel eens een voordracht gehoord hebben door ene Dante, en dat moet redelijk indrukwekkend geweest zijn. Gebrek aan kennis. Want uiteindelijk had Liszt waarschijnlijk gewoon de Inferno gelezen, geschreven door de Italiaanse schrijver Dante in de 14e eeuw ...

Maar zelfs zonder die specifieke kennis, werd ik verpletterd door de kracht van het muziekstuk. En dat had kennis mij niet kunnen geven.

Soms denk ik dat iemand zoals Hugo Claus een elitarist is. Misschien zelfs altijd. Maar evenveel altijd denk ik: so what. Hoe meer kennis je verzamelt, hoe gezelliger de boel wordt. Denk maar aan Liszt en Dante. Als je niet weet wie Dante is, dan kan je nog genieten door te luisteren; weet je wel dat Liszt waarschijnlijk Dantes Goddelijke komedie bedoelde, dan geniet je er net zoveel van, maar misschien gewoon anders.

Kennis of een gebrek aan kennis. Het blijft hetzelfde. Je hebt voor- en nadelen.

En iedereen wacht op een clue. Maar die komt niet. Of wel.

Mja. Is het dus een gebrek, dat gebrek?

Afgerond

2009-05-15T08:04:00.002+02:00

Ze rekenen groot bij de éénjournaal de laatste tijd.

Het dubbele van 1200 is 2100 (een stijging van ongeveer 50%!). Dat waren de leeflonen.

En over de kost van KBC. 22 miljard is het dubbele van 14 miljard.

Heftig.

Appels en peren

2009-05-05T14:04:00.003+02:00

Ik heb een vak op school, en dat is soms wel eens interessant. Meestal eigenlijk. Alleen is er niet heel veel samenhang, althans niet voor ons, ongetwijfeld wél voor de prof. Maar zo gaat het wel meer aan de universiteit. Alsof je de indruk krijgt dat ze zichzelf les geven. En verder als enige doel hebben de sukkeltjes in de zaal te bevreemden.

Nu schrijft die professor in een artikel dat we niet moeten lezen, maar je weet wel, als je het niet gelezen hebt ...

Bovendien is het zo dat, bij gebrek aan een eigen financiële waarde van de literaire tekst als materieel object (een schilderij van Michelangelo is “objectief”, dwz “financieel” gezien, meer waard dan een schilderij van Marc Eyskens; maar een roman van Flaubert kost in de winkel niet meer dan een roman van dezelfde Marc Eyskens ), het eigen oordeel van de lezer meer doorweegt. (Jan Baetens, "Waarom blijven schrijvers schrijven? , in De Witte Raaf, No 106, 21)

Het is het stukje tussen haakjes dat me pijn doet aan de ogen.

Een roman in de winkel is een reproductie van het origineel. Verkoop reproducties van Michelangelo's en Eyskens en je krijgt ook dezelfde prijs. Kijk maar naar folioreeksen van bepaalde uitgeverijen (zoals Taschen). Verkoop daarentegen het manuscript, en ik denk dat het er ook anders aantoe zal gaan. Bovendien is het niet zo dat je een manuscript in een museum of in je woonkamer hangt om naar te kijken.

Appels en peren.

Ik kan niet begrijpen dat iemand manipuleert in een wetenschappelijke tekst. Nochtans vrees ik dat het schering en inslag is.

Alternatieve etymologie (part x)

2009-04-29T11:39:00.001+02:00

Nee, met etymologie heeft het niet letterlijk iets te maken. Maar.

Wat is de link tussen Brussel-Zuid en Bruxelles-Midi? Ik zat op de trein en ik dacht opeens: komt het omdat de zon op de middag in het zuiden staat?

Ik zal het eens moeten opzoeken.

Take me out

2009-04-08T19:08:00.006+02:00

Extremely loud and incredibly close van Jonathan Safran Foer is goed. Op alle vlakken. Het pakte me. Het tweede boek dat daar dit jaar in slaagt. Na The Road van Cormac McCarthy.

Al de rest is ... Nederlandstalig. Dat somt het eigenlijk wel op.

(Let op het gallicisme! ... Voor iedere fuckwit die denkt dat ik zo subtiel niet kan zijn. Enfin, ik ben het ook niet, anders zou ik geen verantwoording geven. I am helping my readers. Ow boy. Blame university. Which reminds me of this (Zoë).)

Nee, ik ben niet eerlijk.

Ik heb een idee. Telkens als ik 'ik' wil schrijven, zal ik het doen met een hoofdletter. Dan herinner ik mezelf er aan dat het wat uit de hand loopt, en ondertussen zorg ik voor de paradox door te tonen hoe belangrijk ik ook wel ben.

Wat nog gelezen onlangs: Gehaaid van Steven Hall (goede ideeën, half goede verhaallijn, povere roman). En verder ben ik al lang vergeten wat ik nog gelezen heb. Nu bezig met Slaap! van Annelies Verbeke. Al eens gelezen een jaar of vijf geleden, vond het toen niet zo goed. En nu is het nog altijd nauwelijks meer dan een tussendoortje. Maar o wee, ik moet er een opdracht over maken. Shock horror. Nu, het is ook al veel dat het boek mij niet irriteert (zie Godenslaap van Erwin Mortier ...).

Ook bezig aan Vallende man van Don DeLillo. Ik zit een beetje tussen de elf septemberers deze week blijkbaar.

Maar niets kan aan Extremely close. Het drukt zijn stempel op de ander boeken die ik lees waardoor ik ze neerhaal. Crap. En dat doet er mij aan denken: ook Een doodgewoon leven van Karel Capek onlangs uitgelezen. 'k Heb het te verbrokkeld gelezen waardoor ik er niet altijd evenveel van genoten heb. Spijtig. Want wel redelijk, redelijk goed. I guess I'm just too young to fully appreciate it.

"Face, such a beautiful face
But time waits for no one
So why don't we get it on, yeah"

Agree.

Time waits for no one.

Zucht.

Fucking weltschmerz en spleen en alles wat een romantische ziel voelt. Het is gewoon te lebahceklij.

The horror, the horror. Haha.

Ow boy.

Show me Mars through your telescope. Peleease.

Ik heb net een irrelevante opmerking gemaakt bij een artikel op De Standaard. Benieuwd of het zal verschijnen.

Pas du tout sain

2009-03-26T11:31:00.003+01:00

Jezus Christus. Met Badkamer heeft Toussaint een zalig boek geschreven, maar wat er in Meneer gebeurt is ... aaah. Eén zin als deze, kan er nog mee door:

"Voor de lunch, de volgende dag, maakten de Romanovs voor hun gasten vlees aan pennen op hun barbecue met automatische kookwekker, beneden aan het terras. Telkens als een controlelampje knipperde boven een van de twaalf vlakken van het apparaat, dat er werkelijk uitzag of het ieder moment kon opstijgen, zo sterk was de rookontwikkeling onder de reactoren, haalde meneer Romanov, die het allemaal lichtelijk boven het hoofd groeide, een servet om zijn middel geknoopt, een vork in zijn barbecuehandschoenen, de pen van de grill, knielde om de thermostaat te controleren, en legde er meteen een andere pen op, waarna hij vertwijfeld de schakelaar van de tijdklok van het corresponderende vak instelde."

Hij balanceert echt wel op het randje van de onverstaanbaarheid. Op de volgende pagina is het dan natuurlijk ronduit irritant:

"Voorzover het die middag betrof die voorbijging als in een droom en die hij, vanaf het moment dat hij terugkwam van zijn siësta, om zich te ontspannen doorbracht in een schommelbank, al lezend in een boek dat hij in het huis had gevonden en dat hij zo af en toe dichtsloeg om een slokje jus d'orange te nemen of een sigaret op te steken, die hij in alle rust oprookte terwijl hij met verstrooide blik de onverstoorbare tuinman gadesloeg die de rozenstruiken snoeide (zonder onmiddellijk door te hebben dat Meneer het was, onder de strohoed), zou Kaltz één ding betreuren, de kleiduivenmachine van Romanov, die hem regelmatig deed opschrikken."

Like, what the fuck. Don't push it, bro.

De spelling

2009-03-18T14:16:00.001+01:00

De spelling rules. Pardon, heerst. Over ons.

Hoe spel je "eerste minister"? Eerste minister. Hoe spel je iemand die kandidaat is om eerste minister te worden? Kandidaat-eersteminister.

Natuurlijk!

Line dead

2009-03-10T18:11:00.002+01:00

Tss. Won't take my eyes off the ball again.

Maar ik doe niets anders!

Aan de universiteit studeren is saai. Ik word hersendood. Eenzijdig. Aaaah.

Please come and save me from these fools.

Geen wonder dat universitairen zo'n alcoholzuipers zijn.

Oh ow! Straks zijn enkele lange tenen verpletterd.

But yes. I could not care less.

F. de grote verbasteraar

2009-03-05T12:18:00.003+01:00

Haha. Tegen iedereen die het wil horen, zeg ik constant: "La meilleure choix, c'est l'absence de choix". Zogezegd van Amélie Nothomb. Maar ik verbaster het al jaren. Het is nogal contrarie: "Le seul mauvais choix est l'absence de choix". Ik zal moeten mezélf citeren dan. (En best eens 'le meilleur choix' beginnen zeggen. Uitgesproken valt het niet op dat ik 'la' zeg, maar geschreven des te meer ... Haha.)

Oh jeetje.

Ik moest er net aan denken bij deze Sinnepoppe van Roemer Visscher:

"Keur baart angst

Daermen kiesen mach voor beste uyt twee ofte meer dinghen, daer valt terstondt bekommeringh in't oordeel, soo dat men altemet bedroghen is door valsche voorbeeldinghe en gebreck van kennisse, kiesende het quaedste voor't beste: soo sietmen dat die te keurboom gaen mach, dicwils tot vuylboom komt."

Yes. Zo heb ik toch iemand aan mijn kant.

Origin

2009-02-25T12:19:00.003+01:00

Damned. Weer een stuk tegengekomen waarvan ik denk: zoiets heb ik ook al geschreven. Ik heb echter nooit de illusie gehad enigzins origineel te zijn, maar nu gaat het te ver.

Uit 'The Maltese Falcon' van Dashiell Hammett:

"He filled the cup two-thirds full, drank, returned the bottle to the drawer, tossed the cup into the wastebasket, put on his hat and overcoat, turned off the lights, and went down to the night-lit street."

Mijn zin (de tweede) is minder indrukwekkend, uiteraard, maar moet uiteindelijk wel iets trager gelezen worden om de irritatie te merken. Minder indrukwekkend maar misschien wel subtieler:

"Als hij opstaat de dag erna, is er geen krant. Hij kijkt naar de brievenbus, naar de deurmat, naar het plafond, via de muur terug naar de deurmat. Aan tafel eet hij zoals hij altijd eet: zoals hij op zijn werk achter zijn bureau zit. Hij handelt de taak af en bereidt zich voor op de volgende: de afwas. "

Het leven is simpel

2009-02-24T15:53:00.003+01:00

Dit komt uit Godenslaap van Erwin Mortier, en het klinkt ongelofelijk bekend. Omdat ik ook ooit zoiets geschreven heb op een of andere weblog van me.

"'Het leven is simpel,' zei ze me eens. 'Ik heb er geen dure woorden voor nodig. Het is de vaat doen. Een mens maakt borden vuil, wast ze schoon, wrijft ze droog, bergt ze weg, haalt ze weer uit de kast, maakt ze vuil, wast ze schoon, wrijft ze droog, bergt ze weg en haalt ze weer uit de kast, en op een dag valt de hele stapel uit je handen.'"

Of het was in een verhaal dat ik ooit begonnen ben? Ik zal het eens moeten uitvlooien.

Crazy

2009-02-24T10:39:00.003+01:00

Crazy. De Toyota Prius is zo lelijk omdat hij rekening moet houden met de stroomlijn. Die luchtweerstandscoëfficient (Cx-waarde) is 0,25. Dat is extreem goed, dat wel.

Maar dan komt Mercedes met dit sexy ding. Record-Cx van 0,24.

Nog een voor de lol

2009-02-18T19:50:00.002+01:00

"De inhoud van een bewering dient afgestemd te zijn op wat er in de wereld is voorgevallen en de correspondentierichting is dan ook van woorden naar wereld. Bij een verzoek moet er in de wereld iets veranderd worden om aan de inhoud van het verzoek te voldoen. In dat geval gaat de correspondentierichting van wereld naar woorden."

Dat klinkt even logisch als: "Als je wil fietsen moet je lopen."

Als je iets zegt dat betrekking heeft op de werkelijkheid.

Lijkt het dan niet zo dat je van de wereld naar de woorden gaat?

Nu, ik kan hem dit keer geen krediet geven voor bovenstaande uitspraak, 't zal wel van iemand anders zijn (Searle?). Hoewel mijn hooggeleerde instructor het voorbeeld misschien gewoon verneukt heeft.

Lol

2009-02-18T17:59:00.005+01:00

Geruststellend om van Sandrine te horen dat de technologie nog lang niet stilstaat.

En now for sth completely yeah yeah.

Ik word wanhopig van de tekst in een van mijn handboeken. Geschreven door een Nederlandicus. Er staat bijvoorbeeld dit:

"Het is duidelijk dat de geslaagdheidsvoorwaarden van een taalhandeling niet vervuld kunnen zijn."

Zo'n dubbelzinnige zin. Hij impliceert zowel onmogelijkheid als mogelijkheid.

a) onmogelijkheid: ze kunnen niet vervuld zijn. Zoals: ze kunnen niet over auto's springen.
b) mogelijkheid: het kan dat ze niet vervuld zijn, die optie bestaat.

Als je een cursus geeft over "inferenties" (gevolgtrekkingen uit uitspraken ...), dan kan je nu toch zelf ook wel raden dat je met zo'n zin de deur openzet voor speculatie, zeker?

't Is waanzinnig. Ik word onnozel van dit soort dingen, zou je niet? Moet je eens studeren en iedere drie pagina's wel iets tegenkomen dat raar lijkt.

Zoveel irritatie.

Als je denkt, in een normale zin, in een normale context, aan een vader en een zoon, hoe zou je die vermelden? Eerst vader, dan zoon? "In veel families heb je een vader en een zoon." Of omgekeerd? Wel, als je het nu over een rompzin (de hoofdzin ook wel) en een bijzin hebt, hoe zal je die logisch rangschikken? Eerst de bijzin? Didn't think so.

Nog zo'n zalige alinea. Hij begint met een statement:

"Een taalhandeling omvat de drie vermelde handelingen."

Die drie handelingen staan er boven vermeld. Het woord in deze zin staat cursief. Dus, logische gevolgtrekking: dit is een definitie. Goed, dan kijk je nog eens wat die drie handelingen waren. En dan kom je aan zin twee: "De term wordt echter dikwijls gebruikt als synoniem van [iets anders]." Ook goed, interessant, de term kan twee dingen betekenen. Allemaal goed en wel. De [iets anders] wordt dan uitgelegd, en dan krijg je deze knaller op het einde: "In dit boek gebruiken we de term taalhandeling in de betekenis van [iets anders]."

Ligt het echt aan mij?

Je schrijft hier toch: "Hoewel blabla taalhandeling vaak zus beschouwd wordt, wordt hij ook dikwijls zo gebruikt. In dit boek is dit zo. Blabla uitleg."

En als je op pagina 16 opeens weer begint over een voorbeeld dat op pagina 12 stond, dan kan het echt geen kwaad het voorbeeld eens te herhalen hoor ... Met een nummertje (4) is het nogal kut om iedere pagina terug te bladeren om die kutzin terug te vinden.

Jezus Christus.

Echt belachelijk. En dat komt mij dan de les lezen over inferenties. Wat een lol.

Meer verbastering

2009-02-06T20:54:00.001+01:00

Lees ik net: Queens of the Stone Age. Maar wat stond er? Quincy Jones en Angie Stone. Het gebeurt wel meer dat ik ook woorden en letters door elkaar haal.

You're the next step

2009-01-28T21:03:00.001+01:00

Wat een heerlijk verpletterend boek is The Road van Cormac McCarthy. Fuck.

This is what you get

2009-01-25T16:52:00.002+01:00

Ha. Opletten in de les is goed. Maar kan tot verwarring leiden. De eerste die de naam 'America' gebruikt heeft, in 1507, was Waldseemüller. Dus niet Waltz E. Miller. Haha.

On and on and on

2009-01-16T14:58:00.003+01:00

Dat krijg je dus met hoge verwachtingen. Je kijkt maanden, meer dan een jaar zelfs, uit naar de nieuwe plaat van je favoriete groep. En als je die dan eindelijk hoort, denk je: och jezus, stfu.

Never expect anything. Al even belangrijk als andere driewoordige zinnen zoals I love you, of go fuck yourself.

To ever let that dirty game recapture me

2009-01-14T21:43:00.003+01:00

Ik wou iets zeggen. Maar ik heb niets te zeggen.

Het anekdotische interesseert me niet.

Boeiend.

Toen ik deze morgen wegwandelde van mijn examen, dacht ik na. En ik ben vergeten waarover. Het was nochtans interessant. Ik was gestimuleerd door mijn examen, intellectueel echt in vorm. En het enige dat ik nu nog herinner van mijn wandelingetje en mijn diepe gedachten, is dat ik vol ontzag staan kijken heb naar een Mercedes E 500 4Matic Break.

Het is niet banaal!

Dat doet er mij aan denken, het had daar iets mee te maken. Over literatuur. En over televisie. Dat televisie niet minderwaardig is aan literatuur. Het is anders. Maar je moet al pretentieus zijn om dingen (of mensen) als minderwaardig af te schrijven. Hoewel, soms hoef je daar niet pretentieus voor zijn maar gewoon je ogen open houden. Ik dwaal af. Is it perfume from a dress, that makes me so digress? Euh.

Iets belangrijks is wat Aristoteles (ja toch?) enkele jaren geleden al zei: LOUTERING. Waarom zou je die niet krijgen door tv te kijken? Is een tv-ervaring enkel nuttig als je op zondagavond om 23u30 naar een of andere obscure -niet eens cult- film kijkt op Canvas?

Als ik niet zo waanzinnig verstandig was, zou ik zelfs zeggen dat het net nog beperkter en bekrompener is om dan te spreken van een intellectuele uitdaging. Als je je moet inspannen, omdat de film dat vereist, niet door zijn moelijkheidsgraad maar door zijn status, dan doe je toch geen inspanning? Dan volg je enkel de opgelegde dwang.

Als je kijkt naar de tweeëndertigste sitcom die die avond passeert op een commerciële zender, dan straalt die niet de pretentie uit die zegt: DENK NA. Ze zegt: ontspan je. Maar ik DENK NA. Ik overstijg de conventie!

Hoera.

Ontspannen is ook goed. Natuurlijk.

Mijn beste examens maak ik na een avond tv kijken. Waarom leren als het kalf al verdronken is. Wat maken die enkele uren nog uit? Dan kan je nog beter genieten van andere dingen en lekker slapen. Slapen haalt het iedere dag van werken. Maakt mij dat een leegaard?

Haha, ik dacht het niet.

Als je een rotboek leest, dan hoeft dat ook niet slecht te zijn voor jezelf. Als dat boek geen intellectuele aspiraties heeft, dan is het maar aan jou als lezer om er iets intellectueels van te maken. Al is het maar afdwalen en denken aan metafysische vraagstukken. Het is eenvoudig te zeggen dat een moeilijk boek een uitdaging is. Het is de aard van het beestje. What'd you expect?

En preek ik voor een eigen kerk?

Haha, ik dacht het niet.

Maar dat maakt uiteindelijk ook niets uit.

Even verder denken dan je eigen persoonlijke voorkeuren, dat is toch heerlijk. Oh. Het drijft je tot je eigen grenzen, en dan er voorbij. En als je een beetje evenwicht bewaart, dan is het een aangename denkoefening en keer je terug naar je eigen voorkeuren. Voldaan om te weten dat de andere je stijl niet zijn, en dat je ze respecteert voor wat ze zijn, voor wat ze willen bereiken, en voor wie ze willen bereiken.

FABIAN, STFU, moral teacher. Time for nappy time.

Mannen en vrouwen

2009-01-14T11:24:00.002+01:00

Een vrouw trouwt met een man met de verwachting dat hij zal veranderen. Helaas...

Een man trouwt met een vrouw met de verwachting dat zij niet zal veranderen. Helaas...

Een vrouw heeft altijd het laatste woord bij iedere discussie.

Alles wat een man daarna zal zeggen is het begin van een nieuwe discussie.

Meestal zielige grappen op mijn scheurkalender. Maar dit is wel treffend. Haha.

2009-01-13T14:39:00.000+01:00

Loss of concentration is not bad. Expansion is good.

Adler nails it

2009-01-12T18:42:00.002+01:00

One word more. People go to sleep over good books not because they are unwilling to make the effort, but because they don't know how to make it. Good books are over your head. They wouldn't be good for you if they weren't. And books that are over your head weary you unless you reach up to them and pull yourself up to their level. It isn't stretching that tires you, but stretching unsuccessfully because you lack the skill. To keep on reading actively, you must have not only the will to do so, but the skill -- the art that enables you to elevate yourself by mastering what at first right seems to be over your head.

Adler: How to keep awake while reading.

Adler is influential. To me. At the moment.

Ik moet toch iets lezen terwijl ik studeer. Tss.

This machine begs for luck

2009-01-11T19:46:00.007+01:00

En nu ter zake.

--

The catcher in the woods

2009-01-07T11:47:00.003+01:00

Ik kan er niets aan doen, maar als ik "Adventures of Huckleberry Finn" lees, heb ik constant het gevoel dat Huck een ver familielid is van Holden Caulfield.

I reckon I was up in the tree two hours; but I didn't see nothing, I didn't hear nothing -- I only THOUGHT I heard and seen as much as a thousand things. Well, I couldn't stay up there forever; so at last I got down, but I kept in the thick woods and on the lookout all the time. All I could get to eat was berries and what was left over from breakfast. (Mark Twain, Adventures of Huckleberry Finn, Chapter VIII)

Precies Holden in het bos ipv in NY. Ook het gebruik van zinnetjes zoals "I don't take no stock in mathematics".

2009-01-05T19:06:00.002+01:00

Ik staar ik staar ik staar. En ik hoor enkel noden kraken.

Probeer.

Ik adem nood.

Voorstel

2008-12-27T19:11:00.003+01:00

Onder de noemer alternatieve taalkunde!

Laat ons "substantieven" vervangen door "subjectieven" naar analogie van "adjectieven". Is dat geen goed idee?

Zoals de alternatieve etymologie van het woord "kolonie". Laat het afkomstig zijn van Christopher Columbus, ook wel Cristoforo Colon genaamd, die "kolonies" stichtte in Zuid-Amerika. Nee?

Tss.

is easy

2008-12-26T21:07:00.005+01:00

Lijden is gemakkelijk. Je hoeft er niets voor te doen. Tenzij misschien leven, een beetje. Hoewel, voor sommigen is niet-leven ook lijden.

Aldus Eels: "a careful man tries to dodge the bullets, while a happy man takes a walk".

--

Voor de arbeider ontstond voorgoed een scheiding tussen privé- en arbeidsruimte. Hij zou niet langer zelf zijn werkritme bepalen, dat zou de machine voor hem doen. Niet langer had hij een overzicht over de productie, hij voerde slechts een kleine, doorgaans weinig gespecialiseerde taak uit, als radertje in een ruimer geheel, volgens een methode waarover door anderen was beslist. Dat schaadde zijn individualiteit. Hij begon, onderbrak en beëindigde niet meer naar eigen goeddunken of behoefte, maar had zich te schikken naar de door anderen opgelegde uurregeling en werkwijze. In zijn eentje bracht hij ook geen aanwijsbaar product meer voort, hij verrichtte slechts een reeks handelingen. Er kon amper nog sprake zijn van professionele trots op de geleverde arbeidskwaliteit.

Individualiteit. Professionele trots. Radertje in een ruimer geheel.

Er zijn er die een radertje willen zijn in een ruimer geheel. En er zijn er anderen.

(Reynebeau, M. (2005). Een kleine geschiedenis van België. Tielt: Lannoo. p. 39.)

--

"Je me presse de rire de tout, de peur d’être obligé d’en pleurer." Pierre-Augustin Caron Beaumarchais, "Le Barbier de Séville"

--

Thriving on less - simplifying in a though economy. Het leest alsof ik het zou kunnen geschreven hebben. Qua inhoud dan toch. Een beetje. Er wordt wel sterk gefocust op geld, en op de relevantie, ik bedoel relativiteit, ervan. Terecht.

--

Er gaat niets boven muziek en literatuur. Zelfs liefde niet. Want liefde kan ontgoochelen, je kiest niet wat je er van wil. Muziek wel, waar je niet van houdt laat je weg. Literatuur, dito.

Het is een eenzame gedachte.

Liefde is briljant. Maar zoals bij alles: vanaf dat er een tweede persoon bij komt, is er kans op wrijving.

Het is een uitspraak als iedere andere. Laat aub de auteur er niet op afgerekend worden. Literatuur en muziek vullen de leegte niet. Liefde wel.

--

Waarom verantwoord ik mezelf?

Mja. Waarom stel ik de vraag.

Angst natuurlijk. Omdat, zoals bij alles, zoals bij liefde, vanaf er een tweede persoon aan te pas komt is er risico op fouten. Communicatie gaat verkeerd. Ik denk, ik spreek, een ander interpreteert. Begrijpen komt er soms aan te pas, if you're lucky. But hey, je kunt maar proberen.

--

Is easy: I'm lost out over you. Is not: Don't know what to think about it.

Intellectuelen en hun verdriet

2008-12-22T10:00:00.002+01:00

Hoe begin ik. Ehm. Intellectuelen en Het Verdriet van België. 't Is gelijk peper en zout. Iedereen vindt het boek fantastisch. Ik stel dat niet in vraag, ik vond het ook goed, 'k heb het zelfs twee keer gelezen, wie kan dat zeggen ...

Ik heb gewoon een bedenking. Ik denk dat enquêtes waaruit blijkt dat velen Het Verdriet gekocht hebben maar niet gelezen, enkel statusbevorderend zijn. Intellectuelen moeten daarop kicken, zeker weten. Want zij hebben het wél gelezen, ze kunnen zich onderscheiden van de massa. En zo krijgt een bestseller toch status. Niet zodanig door zijn literaire kwaliteit maar door het weinig-gelezen-zijnde.

Intellectuele boeken (ik noem ze zo, is het een scheldwoord? is het een statuswoord? is het een belachelijke benaming? vooral dat laatste, maar hoe moet ik het anders noemen? literaire boeken misschien) zijn meestal meer obscuur dan bestsellers. Je moet met Alain Robbe-Grillet bij niet veel mensen aankomen. Dat verleent hen status. Als intellectueel (of pseudo, for that matter) kan je je onderscheiden op die manier. Je lacht met de massa.

Nouja.

Zo zie je maar.

Mij kan het dus weinig bommen. Ik lees wat ik graag lees. Toevallig is het meer literair. En ik moet toegeven, ik ben ook begonnen aan De Da Vinci Code, weliswaar enkel uit liefde en respect voor iemand, maar uit zelfrespect heb ik het halfweg weggelegd. Misschien ben ik ook één van de weinigen die niet benieuwd is naar het einde ...

Het Grote Experiment

2008-12-14T22:40:00.002+01:00

Experiment, niet Groot.

Godver, ik had een openingszin en nu ben ik die kwijt.

Ik ben de wetten van de essayistiek (?) aan't defyen. Hoe zeg je dat. Euh. Uitdagen? Eigenlijk aan't overtreden. Ik ben benieuwd welke punten ik zal hebben voor dit vak. Maar voor de twee essays die ik ervoor moet schrijven, ben ik begonnen met de inleiding en het slot, en pas daarna het corpus geschreven.

Hahaha.

Die hahaha mag echt klinken als een "bahaha muhahah" whatever. Ik ben zo'n niet-wetenschapper. 't Is geld waard. Echt. My god. Hilarisch.

The alienation of linguistics

2008-12-13T19:18:00.003+01:00

Linguistics alienate me. Horrify me. The whole works. I have to write a small essay about the development of but as a case of grammaticalization, from preposition to discourse marker. Yes I know, no one cares, tell me about it, neither do I.

And it alienates me, this entire concept of grammaticalization or even linguistics. In it, there are no humans, no emotions, no nothing. Only words like "pragmatic" and "desemanticization" and "diachronic" and "epistemic" and "auxiliary". Names like diseases. No wonder I get sick of it.

Linguistics are fun for those who like it, the Hoppers, the Traugotts, the Lehmanns of this world. But not for the X's, the unknowns, the lovers like me.

"Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht" van Mark Haddon

2008-12-11T13:44:00.005+01:00

Veel ... mensen, euh, auteurs, euhm ja gewoon mensen hebben dit boek in hun lijstje staan met boeken die ze willen lezen. De reden is de titel. Die klinkt dan ook zo heerlijk poëtisch, een wonderbaarlijk voorval in de nacht is altijd mooi. Alleen is die hond er teveel aan.

De roman wordt verteld door een autist, Christopher (ik heb zijn naam moeten googlen, laat dat geen indicatie zijn voor hoe weinig memorabel ik het vond). Hoe hij vertelt is echt goed. Je moet maar een willekeurige pagina openslaan en je ziet dialogen als volgt: "Hij zei ... Zij zei ... Ik zei ... Hij zei ... Ik zei".

Maar. Dat wordt vermoeiend. Je wordt er echt moe van. Geloof me.

Daarbovenop komt nog dat het verhaal halverwege het boek eigenlijk wel verteld is. De jongen onderzoekt de moord op de hond, onderzoekt hoe het zit met zijn moeder. Dat weet je allemaal aan pagina 100. En dan komen er nog 100.

De rest van het verhaal is dan ook het 'mooie' aan heel de zaak. Het vertelt hoe de autist die nooit verder komt dan het einde van zijn straat, naar Londen trekt. Je kan zeggen: leuk, ons inleven in een autist. Dat is waar. Het doet wel iets. Maar aan de andere kant verveelt het ook geweldig.

Drie op vijf. De eerste honderd pagina's zijn verpletterend, de tweede honderd ook. Zij het op verschillende manieren.

- Mark Haddon, Het wonderbaarlijke voorval met de hond in de nacht, Uitgeverij De Fontein, 208 pagina's, vertaald door Harry Pallemans. Je vindt het wel in de bibliotheek.

"De Nacht" van Christian Gailly

2008-12-11T13:34:00.006+01:00

Ik heb een boek gelezen gisteren en eergisteren. "De Nacht" van Christian Gailly. Hij publiceert bij Minuit wat blijkbaar een bepaalde kwaliteitslabel met zich meebrengt. Ik ben al lang weer vergeten welk. Gailly wordt gezien als een van de nouveau nouveau romanciers. Wat dat inhoudt weet ik eigenlijk ook al niet meer. Enfin. Hij schrijft droog, dat is: zonder veel tierlantijntjes.

Net iets voor mij dus!

De plot is mooi. Simon, jazzpianist turned ingenieur, moet naar een fabriek aan zee om iets te fixen dat zijn collega's niet kunnen oplossen. Na het fixen gaan ze naar een club waar Simon nostalgisch wordt naar de goede oude tijd waarin hij zelf jazz speelde in clubs. Het toeval wil: het triootje op het kleine podium speelt jazz zoals Simon speelde, hij was dan ook invloedrijk. Nu. Er gebeurt het een en het ander vanaf daar. Volgens de flaptekst -- waarom zou ik die niet citeren, die kan het beter dan ik -- vindt Simon verlossing in de muziek en leert hij weer wat geluk is. Dat is zo.

Op het einde gebeuren er nogal enkele tragische gebeurtenissen en Debbie, Simons nieuwe geliefde, begrijpt hem al:

Debbies blauwe cabrio reed langs de kust. Voorlopig kon ze de zee niet achter zich laten. De weg liep langs de kust. Er was een kortere weg om landinwaards te rijden, maar Debbie had de bekommernis van een estheet en dacht dat Simon door de kustweg tot rust zou komen nu de avond viel en de kleuren gewoon smartelijk werden.

Zie je het voor je? Heerlijk toch. De bekommernis van een estheet. Mooi zo.

De roman is mooi, de karakterisering ook. Simpel maar effectief. De verteller is een vriend van Simon die jaren na de feiten vertelt. Het is mooi, echt mooi. Alles.

Ik zou het vier op vijf sterren geven. Jazeker. Aanrader.

- Christian Gailly, "De Nacht", Uitgeverij Bert Bakker, 2003, vertaald door Théo Buckinx, 143 pagina's. Origineel bij Minuit, "Un soir au club", 2001. Ligt in boekhandel De Slegte voor 4,50 euro.

Lezen en niet lezen

2008-11-21T10:56:00.002+01:00

Net een boeiende column gelezen terwijl ik mijn nog veel interessantere Engelse taalkunde aan't studeren was.

[...] Ook niet lezen kost je tijd en energie. Van miljoenen titels zul je er hooguit enkele honderden kunnen lezen. Elke leesbeslissing is een gok. Een verkeerde gok kost je dure leestijd en schaarse mentale energie. Om de kansen op een juiste gok te verhogen, moet je weet hebben van duizenden titels die je misschien ooit zou kunnen lezen. (Eddy Bettens, Lezen en niet lezen in de Leeswolf van februari)

Volledig te lezen! Verplichte lectuur! Echt goed.

Anachronistisch

2008-11-17T11:42:00.004+01:00

Ik volg een interessant vak nu. Het heet "Populaire genres", maar het gaat enkel over jeugdliteratuur, en handelt dus vooral over welke types lezers er zijn, of hoe jeugdliteratuur benaderd wordt. Er is maar één iets spijtig en dat is dat het handboek ontzettend gedateerd is. De eerste versie is verschenen in 1982 en de laatste herziening kwam er in 2000. Het resultaat is dat ik veel lees over de invloed van televisie op het lezen, maar ik kan me niet goed voorstellen dat je 2008 daarin kan vergelijken met de jaren tachtig. Bovendien wordt er nauwelijks melding gemaakt van internetgebruik. Ik durf zelfs zeggen dat ik daarover totnogtoe niets gelezen heb. Wat het dichtst in de buurt komt, zijn nog de computerspelletjes.

Interessant dus, maar ik heb constant het gevoel dat niet alles nog helemaal klopt met de actualiteit.

Divided

2008-10-22T19:17:00.000+02:00

I am divided between several spaces.

Please come and save me from these fools

2008-10-05T23:45:00.002+02:00

kroop in mijn kleren
een niet zo memorabel moment
waarop een rilling over me liep

ergens wil ze me leren
...
ze gaat ze gaat zo diep

strijk over mij
dan word ik warm

Soul

2008-08-27T11:54:00.002+02:00

Elektrificerend

2008-08-19T19:25:00.004+02:00

Elektrificerend. Wat een mooi, mooi woord. Al die i's en e's. Heerlijk.

Heb ik vandaag een trick op mijn sleeve. Course not.

Ik heb vandaag geleerd voor mijn herexamen. Door te surfen en te luisteren naar de radio. Klara! Serieus. Eigenlijk, voor één keer heb ik iets écht nuttigs gedaan. Geluisterd naar een interview met Joop van der Horst. Ik ben al weer de helft vergeten natuurlijk, maar ik denk dat hij iets zei over veranderend taalgebruik en iets over anders schrijven op het internet.

Dat heb ik gehoord.

Als ik er eens over nadenk ... Dan doe ik dat. Ik typ in stukken. Pardon, schrijf! Dit is een edel werk! Whatever. Ik schrijf dus in stukken. Gekapt, of gehakt, as you like.

Kort. Verteerbaar.

Maar! Ik bied geen informatie aan. Ik bied toch enkel verwarring aan? Toch? En woordspelletjes waar niemand iets van zegt of aan heeft. Of van snapt.

Ik wou nog iets zeggen maar ik ben het vergeten.

En dat! Dat! Dat is net het geheim van de nieuwe schrijver. Ik ben het prototype van de nieuwe schrijver! Die onthoudt maar één vierde van wat hij bedoelde waardoor hij maar acht zinnen schrijft.

En de lezer, die kan weer onmoven.

Enfin, mijn ambities zijn alweer opzij geschoven. Ik blijf doorschrijven. ~~Over onzin.~~ En vanaf het moment dat het een formule wordt, kap ik er mee. Het was nu al bijna bezig. Die zin, over onzin, moet eruit.

Ik ben een boek aan't lezen. Het is een kamikazeoperatie want het boek telt 1224 pagina's. En ik heb herexamens waarvoor ik hard aan het studeren ben, als altijd.

Het is grappig. Hier gaat Fabian weer. Drie weken hoogmoed, nuja, toch alleszins twee, voor de val.

Dat zei ik twee maanden geleden ook, met dat verschil dat de val niet gekomen is, alle punten vooruit, op één na waarvan ik het niet verwachtte en die ik ook helemaal niet in gedachten had toen ik mijn hoogmoeduitspraak deed. Anyway. Ik weid uit. Veel te veel verantwoording.

Ik heb deze blok - mijn eerste examen is vrijdag - al twee boeken gelezen. Dat wil zeggen, de afgelopen week.

Voor de universiteit de poten van onder mijn tafel zaagt.

Of zoals ik onlangs ergens schreef: de universiteit heet niet voor niets universiteit en niet diversiteit ...

DEZE TEKST IS VEEL TE LANG VOOR DE INTERNETGENERATIE. Dat is including me. Maar ik ben gelukkig zo slim geweest de tekst te schrijven. Daardoor is hij altijd maar zo lang als de laatste vier letters.

Slim hé! Mijn generatie heeft goede oplossingen voor de problemen waar ze onder lijdt. Al zeg ik het zelf.

Da da da toe die doe da

2008-08-18T10:50:00.003+02:00

Typ tijp tijd om nog eens iets te schrijven. Zonder veel doel voor ogen. Upside daarvan is dat je dan al niet veel kan missen. Jaja, Bacon die het mysterie dieper maakt. Dat klinkt zo actief, zo gewild. Ette! Waarom actief als het ook passief kan.

En ik heb eigenlijk niets te zeggen ...

--

Souvent, quelqu'un reste présent tout le long de votre vie, sans que vous parveniez jamais à le décourager. Il vous aura connu dans les moments fastes, mais, plus tard, il vous suivra dans la débine, toujours aussi admiratif, le seul à vous faire encore crédit, à éprouver pour vous ce qu'on appelle la foi du charbonnier. Un clochard comme vous. Un bon chien fidèle. Un éternel souffre-douleur.

--> Patrick Modiano, La Petite Bijou, Gallimard, 2001

Marvin

2008-08-11T12:36:00.002+02:00

En live, my god.

Distractor

2008-08-08T10:25:00.000+02:00

2008-08-02T12:15:00.000+02:00

I wish I

2008-07-31T11:33:00.006+02:00

Vandals have tagged a library in Oakland with "I wish I were a pair of ragged claws scuttling across the floors of silent seas" and attributed it to J. Alfred Prufrock.

They're damn right. Yes, they could have attributed it to the poet who wrote it, T.S. Eliot, but still, if they have had a bit of literary criticism they would indeed attribute it to J. Alfred Prufrock. He is after all the narrator of the poem.

L'auteur est mort. Remember. And intentional fallacy and all that (which is ironic: it is coined by the New Criticism of which Eliot was a member, if only he knew what is happening now ... I wonder what he'd say.): 'According to New Criticism, a poem does not belong to its author, but rather "it is detached from the author at birth and goes about the world beyond his power to intend about it or control it."'

So this article is just crap.

I don't see it as a mistake.

Anyway. It is a brilliant poem.

- Update: it took them a few months, but still. They published something on The New Yorker Book Bench about it, where I originally found the article.