Android Ice Cream Sandwich on my Asus Transformer is ... crap

So, I have an Asus Transformer. Been happy with it since I bought it last August (2011). But two weeks ago, it updated to the latest Android version (Ice Cream Sandwich, or Android 4). Before I had 3.2 or something. At first I was happy, like two days, and then the shit began.

It has lost so much functionality that was there before. Plus it crashes all the time. It makes Windows Millennium look like a dream to work with.

- to mute music, I could push the buttons on the left side of the tablet and then it would show a volume control on the screen where I could mute. That doesn't work anymore ...
- the browser no longer has a function to pretend it's a desktop-browser. Ffs, I have a screen with 1280 pixels and I get a mobile version of whatever site I visit ... Yay hooray. And have to ask for each site separately to get the 'full' version?
- also, using the arrows of the keyboard dock while browsing doesn't move the page anymore, it just goes from link to link ...
- camera doesn't work in Goodreads, although that may be a problem of the app, and yes I need that to barcode scan
- the look is just not as pretty as before with the ridiculous blue colouring and the rounded corners  (but this is just a matter of taste and highly subjective)

Some of these things may seem trivial, but when you browse a lot or listen to music a lot, it can get massively annoying. Especially if it's about features you've been using daily (or more) for months and they are suddenly gone with no decent alternative. There must be more things but these are the ones I can remember just now.

And it crashes so much ... A few days ago, it thought the dock was still attached so I didn't get the onscreen keyboard or couldn't change the landscape layout to portrait. Yesterday my home screen only showed my background image and no shortcuts, widgets or anything ... So it was basically useless. Sometimes it seems to shut down by itself or crashes after I have put it in standby so I can't start-up in the normal way when I want to use it afterwards.

I'm wondering whether others are experiencing these kinds of problems too ...

There are some pros too: easier to disable wifi when only using the tablet, easier to kill apps or remove them from the recently used list. Can't think of any others just now.

"Echt zien"

Net Bas Heijnes Echt zien. Literatuur in het mediatijdperk uitgelezen. Als een soort nostalgietrip naar mijn universiteitsdagen. En ik vond het niet zo'n boeiend boek als ik gehoopt had. Heb me laten vangen door de recensie in De Standaard, waarschijnlijk. (Niet voor het eerst, trouwens.)

Te veel name-dropping. En ja, dat kan nodig zijn, maar ik miste toch vooral Heijnes eigen visie.

Te veel geleuter over Couperus in het middendeel.

En al van in het begin van het essay, toen hij Tim Parks' mening erbij haalde, wist ik dat hij er later zou op terugkomen om te zeggen dat er iets aan schortte. En ja hoor, laatste pagina, lang moeten wachten, maar het was er. Misschien moet ik ook een essay schrijven over voorspelbaarheid en hoe dat een dooddoener is.

Er stonden interessante stukken in, dat wel. Maar als geheel, neen.

Oogst Boekenfestijn 2012 in Kortrijk

Aha.

- Waar de tijgers thuis zijn van Jean-Marie Blas de Roblès. Eindelijk. Wou die jaren terug al na een lovende recensie in De Standaard, maar was toen 32 (?) euro. Nu kleinere versie gekocht voor 9,95, normaal 19,95.
- Het Derde Rijk van Roberto Bolano. Een Bolano, laat ik niet liggen! 9,95 ook, net op het randje van te veel, maar allé. Zit al te wachten van het moment dat hij geplubiceerd werd tot hij zou verramsjt worden. En uiteraard is het gebeurd.
- De kunst van het reizen van Alain de Botton. Heb ooit zijn Proust-boek gelezen en dat vond ik schitterend. Ondertussen ligt zijn 'Architecture of Happiness' ook al ruim een jaar op mijn nachtkastje, halfweg uitgelezen, maar ik ga ervanuit dat ook dit boek leuk lezen zal zijn. (7,5 euro)
- Echt zien van Bas Heijne. Recensie gelezen in De Standaard waarin leuke citaten en inzichten stonden dus had ik er wel 5 euro voor vijl.
- Bij het vallen van de avond van Michael Cunningham. Nog zien liggen in De Slegte maar toen niet gekocht. Was nu een van de actieboeken, dus gratis met de bon uit de krant.
- 1001 days that shaped the world. Ik ben wel een fan van de 1001-boeken (oa 1001 schilderijen, toppertje! 1001 boeken en 1001 films). Dat was 5,95. Editie in het Engels, beetje afgeleefd kaftje, en al iets ouder (2008) maar er ligt toch nog net iets meer geschiedenis voor 2008 dan erna. Voorlopig toch.
- Een klein boek met auto's (profielfoto's in zwart-wit met kleine uitleg). Weet titel en auteur nu even niet.

Had ook nog vier Engelse pockets maar heb ze teruggelegd, zou toch veel te lang duren voor ik er zou aan beginnen. En ze vergelen anders.
- Let the great world spin (? is het zo?) van (?) Column McCann?
- Een van Richard Russo (die niets kan verkeerd doen sinds Empire Falls, hoewel ik ook maar niet door Brug der Zuchten raak). Godver, hoe heette dit boek nu weer ... That Old Cape Magic (dank u, Wikipedia).
- Chronic City van Jonathan Lethem
- Kafka on the Beach van Haruki Murakami

Waren allemaal tussen 2,5 en 2,95 euro, maar een mens moet keuzes maken. Wheih. Mijn vooropgestelde budget was 40, en ik lag aan 45 oid. Ben al bij al tevreden!

Jeuj, 't is vrijdag. Vrijdag is een feit, de jeuj niet. Uch, weer weekend. Weekdagen, weekends, allemaal hetzelfde. Altijd wachten. En nooit iets dat komt.

Ik kan niet genieten. Waarom?

Naar 't schijnt zijn het de krenten in de koek die lekker zijn.

Altijd wachten, urgh.

En ik weet niet eens waarop. Fuckkkkk.

Beethoven was totally deaf after 1818. Just as those who have never fought in a war can never properly conceive its true terrors, so we can never imagine what deafness can have been like for one of the greatest composers of history. His touching faith in every new ‘hearing remedy’ that came on the market bears witness to his undying hope for a cure. His only means of conversation with his fellow men was through conversation books – everything that anybody wanted to say to Beethoven was written down first (he would answer orally). The most heart-rending demonstration of his affliction is the famous occasion of the premiere of the Ninth Symphony in May 1824, which the composer insisted on conducting himself, though stone deaf. It’s said that as the Symphony ended, Beethoven was several bars adrift from the orchestra and chorus and continued to conduct even as a storm of enthusiastic applause broke out. The contralto soloist, Caroline Ungher, at length came over to him, and gently turned him round to face the audience. Only then did the audience realise that Beethoven had not heard anything that had been going on and, wrote Sir George Grove, ‘[it] acted like an electric shock on all present. A volcanic explosion of sympathy and admiration followed which was repeated again and again and again and seemed as if it would never end’. There must have been a few tears shed that night. (Beethoven feature on Gramophone.)

... Fuck.

The Lit Pub • My Love Affair with The Great Gatsby

Ze schrijft dat het een liefdesverhaal is. Dat zei ik ook in de les Amerikaanse literatuur, maar neen, zei professor Laura Korobkin, het ging niet over liefde maar over klimmen op de sociale ladder en niets anders.

Oef. Er zijn dan toch nog mensen zoals ik.

Liefde (... wat?)

Ik ben verliefd. En ik word er ziek van. En Kate Bush's Wuthering Heights zal tot het einde der tijden aan deze periode gelinkt zijn ...

Dat ter zijde.

Een interessant tekstje over hermeneutiek aan't lezen net. In 50 literature ideas you really need to know, best een schoon boek om eens terug te denken aan mijn universitijd.

John Sutherland stelt de vraag wat ik, de lezer, zou doen om Hamlet beter te begrijpen: in de toekomst gaan, miljoenen jaar verder tot wanneer de laatste Shakespearecriticus zijn laatste woorden over het stuk heeft verteld; of teruggaan naar de eerste opvoering wanneer de woorden voor het eerst werden uitgesproken. De mensen die hij het gevraagd heeft antwoorden meestal het tweede: teruggaan.

Het tweede dus.

Maar wat doen ze aan de universiteit? Ik denk dat mijn oude krokodillen van proffen het eerste zouden doen. Alhoewel. Ergens zal er wel weer een paradox mee gemoeid zijn.

Twee bladzijden voor het hoofdstuk 'Hermeneutics' was er het al even interessante stuk 'Ambiguity'. Met Sutherland die praat over het 'new criticism' en zegt:

"But what was this endless hunt for meanings - lemon squeezing, the Marxist critic Terry Eagleton calls it - for? Young Empson [die 'Seven types of Ambiguity' schreef] likened the ambiguity virtuoso to a conjuror pulling rabbits out of a hat. Discovering hitherto undiscovered ambiguities proved you were cleverer than other readers."

Is het omdat ik gefrustreerd ben dat ik zelf geen konijnen uit hoeden kon toveren en ik daarop gewezen werd door mijn dierbare professoren, dat ik dat citaat hier aanhaal?

Ik vond het belachelijk.

En dat is op zich belachelijk. In het middelbaar lazen we Hills like with elephants van Hemingway en ik vond het schitterend. De betekenis die ik niet zag. Een openbaring, literatuur als geliefde, kijken naar de oppervlakte en dan eronder gaan.

En na maanden aan de universiteit kreeg ik er een degout van. Op maandagochtend psychoanalyse toepassen op alle usual suspects (hallo Mrs Dalloway en Alfred J. Prufrock ...) en zoeken naar een zoveelste ambiguity om punten te scoren.

Gelukkig is mijn degout voor lezen niet verdwenen en is de druk om te gehoorzamen aan de authoritatieve interpretatie mij niet te veel geworden. Nu kan ik tenminste lezen hoe en wat ik wil.

Ok. Er komt geen pointe. Dit is het einde.

Ik ben nog altijd bezig in Richard Russo's Brug der Zuchten en ik hou er van. Minder dan Empire Falls, maar toch.

Juist, de paradox voor de professor nog. Zou die verdergaan of terugkeren? Nee, geen paradox nu ik het bedenk. Hij zou teruggaan, aan het interpreteren slaan en pluimen in zijn gat steken. Vooruitgaan zou dom zijn, want dan zouden er enkel méér interpretaties zijn ... En hoe moet de wisecracker zich dan manifesteren?

Humor

Ik hou van grappige situaties. En vandaag ben ik er zo weer een tegengekomen in mijn favoriete krant (nouja, pff ...).

Sinds de aankondiging dat Deezer, Simfy en Spotify in België op de markt zouden komen, is er al veel over geschreven in De Standaard. Met de klemtoon op Spotify. Maar waarom? 'Meest bekend, grootst'. Goede redenering, laat ons dus enkel nog schrijven over Volkswagen of Renault want dat zijn de grootste automerken in België.

En nu vandaag staat er een column in de krant van Dominique Deckmyn: de link tussen Facebook en Spotify is niet zo leuk. Boe fucking hoe. Dat was al duidelijk voor je je moest inschrijven op Spotify, toch?

Altijd dat gedweep met één product. Net als met de iPad en iPhone van Apple. Net alsof er geen goede alternatieven zijn. Op de duur geloven 'de menschen' dat nog ook, heb ik de indruk. Android? Eh?

Zo wordt het ook met Simfy, een goed maar onbekend alternatief. Dat heb ik vorige week geïnstalleerd. Spotify leek mij te veel een hype met een vies geurtje. En ik zat er blijkbaar niet ver naast.

E. :-(

Daarnet in de les Duits is een kleine bom gevallen. Een van de leerlingen kwam in de pauze zeggen dat hij niet meer kon komen: zijn vrouw had zondagavond gezegd dat ze bij haar vriend wou gaan wonen. En daar stond hij dan, in de gang, met zijn twee tieners.

Wat een wereld.

Ik was er echt niet goed van. Gutted is het gevoel. Een stomp in de maag. Bijna zoals toen ik op het werk hoorde dat ik geen vast contract zou krijgen, ondanks al het goede werk en de positieve evaluaties. Simpelweg omdat het bedrijf op korte termijn kosten moet besparen en de interims een gemakkelijke, snelle manier zijn om dat te doen.

Nou, nou, hartstikke, nou, sodemieter op!

Nu ik aan het zagen ben ... Ik ben Richard Russo's Brug der Zuchten aan het lezen. Duurt lang voor het loskomt maar ik heb de indruk dat het nu, na bijna 200 pagina's, eindelijk begint. Als het Russo niet was geweest, ik had er al mee gekapt. Gelukkig weet ik dat hij er iets van kan.

Maar dat is het probleem niet. Het is de ... vertaling. Nou, nou, fucking nou. Een van de personages is een oudere kunstschilder die een hard-ass is, bad-ass misschien ook. Een je-m'en-foutist, rebel. En dan zegt hij weer van die compleet ongeloofwaardige Nederlandsvertaalde zinnetjes waar ik het schijt van krijg. En het zijn vooral de nou's die overal tussen gegooid worden waar ik het op de heupen van krijg.

* Toen hij terugkwam, stond Lichtner op kousenvoeten voor de schildersezel. Hij had het laken dat over de ezel was gedrapeerd, teruggeslagen. Opnieuw had iemand die neiging niet kunnen onderdrukken. 'Lijkt sprekend op je.'
'Dankjewel. Dat vind ik nou ook'

Are you kidding me?

Nog geen dertig regels later: 'Probeer nou maar een beetje te slapen.'

Of 130 bladzijden eerder, een gesprek tussen de kunstschilder en zijn ... agent of iets dergelijks. Ze spreken over een schilderes die in de buurt verblijft.

* Anne Brettany was Hughs andere klant in Venetië. Hij had vanmorgen haar atelier in Santa Croce bezoht.
'Acht, wat zal ik zeggen? Anne zal altijd Anne blijven, als je begrijpt wat ik bdoel.' Hugh zuchtte diep, also het hem speet. 'Ze denkt nog steeds dat ze in jouw schaduw staat.'
'Wat een onzin! Ze is hartstikke goed.'

Damn, piece of shit vertaler, shut the fuck up. 'Hartstikke'. Als er - naast 'nou' - een woord is dat er voor zorgt dat een intellectueel geen intellectueel meer is, dan is het wel 'harststikke'.

Het is de reden waarom ik al geen vertalingen van Philip Roth meer lees. Blijkbaar lees ik beter helemaal geen vertalingen meer.

Aargh, 'De Standaard'

Uch. De laatste tijd gaat er toch het een en ander verkeerd bij De Standaard, me dunkt. In een verder niet onaardig artikel van Wouter Woussen over de trappisten schrijft hij over de bierkenner 'Peter Jackson'. Ik vrees dat hij zich iets te veel heeft laten meeslepen door de Kuifje-hype. De grote ex-bierkenner is wel degelijk Michael Jackson, naamgenoot van ex-zanger MJ.

En wanneer was het, vorige week of ergens deze week stond er een langer stuk van Kristof Hoefkens dat vol stond met typo's.

Desondanks ben ik meestal tevreden over de krant want ze maken vaak aangename en interessante stukken (dit weekend weer over de schietende agenten en juweliers bijvoorbeeld). Maar ik krijg vaak de indruk dat ze vooral de pluimen op hun hoed steken als het goed gaat. Denk maar aan de tenenkrullende reclame voor hun weekblad. Aargh. Niemand die kritiek had, merkwaardig. Nouja, door hun 'technische problemen' of wat de reden ook moge zijn, kan ik deze week niet eens het weekblad lezen. Zucht.

Plus, het gedweep met tweets irriteert mij eigenlijk ook.

Merde. Deze morgen was mijn krant (De Standaard, that is) niet mee met de post ... Behalve het cultuurdeel. Goed, weet ik ten minste wat er vanavond op tv is. Dus ik start de Androidapp op, maar het Weekblad is daarin niet te lezen. Uch. Dan wil ik de pdf downloaden van de site, werkt ook niet.

Moet eind december mijn abonnement vernieuwen, zucht. Wou terug digitaal gaan (zoals in 05-06) en lezen op tablet maar dat zal blijkbaar niet lukken. Zal nog maar even de kat uit de boom kijken of die Androidapp eindelijk vernieuwd wordt. Wanneer gaan ze daar eindelijk eens werk maken van een treffelijke leeservaring online. Want het Magazine en het Weekblad zijn voor zover ik weet enkel als pdf te lezen, en dat is niet echt prettig. En iPad's zijn tof en al, maar er zijn ook nog mensen met andere apparaten.

It's a rite of passage for students of pop music history: At some point, you learn that the Beach Boys weren't just a fun 1960s surf band with a run of singles that later came to be used in commercials; at their best, they were making capital-A Art. The record that convinces most is Pet Sounds, that understated 1966 masterpiece that articulates a specific kind of teenage longing and loneliness like nothing before or since. Once you've absorbed that record, you find yourself going back through songs like "Don't Worry Baby", "The Warmth of the Sun", and "I Get Around", finding a deeper brilliance where you once heard only pop craftsmanship. As you make these discoveries, you come to learn about the auteur at the center of it all, Brian Wilson, who shouldered the burden of being the creative force in one of the most successful and musically ambitious pop bands of the era.

Pitchfork review of The Smile Sessions by The Beach Boys.